Τρίτη, 29 Αυγούστου 2017

Tζίνη Βουλγαράκη, Στην Αντίπερα Όχθη

                                                                                      Boυλγαράκη Τζίνα, Στην Αντίπερα Όχθη
                                             Είδος:Aισθηματικό
                                              Βαθμολογία: 8,5/10
                                           Αποτέλεσμα εικόνας για τζινη βουλγαρακη στην αντιπερα οχθη

Πόσο βαθιά μπορεί να τραυματίσει ο πόλεμος την ψυχή μιας έφηβης που αναγκάστηκε να ενηλικιωθεί πρόωρα ;

Πόσα χρόνια μπορεί να σκιάζει τα "ηλιόλουστα" 'ονειρα της ειρήνης;
Είναι ωφέλιμη επιλογή να προτάσσουμε το κοινωνικό χρέος απέναντι στον βαθύτερο πόθο της καρδιάς;
Είναι το μίσος πιο ισχυρό από την αγάπη;
           Σε αυτά τα ερωτήματα επιχειρεί να απαντήσει η Τζίνη Βουλγαράκη μέσα από το ξεχωρίστό βιβλίο της που διασχίζει τη νιότη, περνώντας "Στην Αντίπερα Όχθη" της ενοχής και της οδύνης .

Κεντρική ηρωίδα η 17χρονη Αρετούσα που μαζί με άλλους γενναίους Κρητικούς θα αντισταθεί μανιασμένα στη γερμανική εισβολή, μετρώντας ήδη μια δυσβάσταχτη απώλεια.
Ένα ακόμη τραγικό περιστατικό στη Κατοχή θα ενισχύσει το μίσος της για τον κατακτητή, στιγματίζοντας την εφηβική της ψυχή για πάντα.
Παρηγοριά της η εκδίκησή της μέσα από την παρουσ΄'ια της στην Αντίσταση.
Η ειρήνη έρχεται στην Ελλάδα, αλλά όχι στην καρδιά της Αρετούσας.
Ένα τερτίπι της μοίρας θα γεννήσει έαν  απαγορευμένο 'έρωτα ανάμεσα στη γλυκιά της κόρη,Αριάδνη, και τον γιο του θανάσιμου εχθερόυ της,αρχαιολόγο στην Κρήτη.
Υπό το βλέμμα των φίλων αυτός ο έρωτας θα αναμετρηθεί με την οργή της μητέρας , Αρετούσας που βλεπει τον εφιάλτη να επιστρέφει...

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Παρότι η Μάχη της Κρήτης κι η επερχόμενη Κατοχή έχουν εμπνεύσει αρκετά μυθιστορήματα ( "Ο Δρόμος με τις Πικροδάφνες, Η Μεσόγειος των Λυγμών, Βροχή πάνω στην Πέτρα) εδώ το ίδιο θέμα προσλαμβάνει διαφορετικές, ατομοκεντρικές διαστάσεις στην Αντίπερα όχθηπου με μια φράση συνιστά Ανατομία του Πάθους σε όλες τις εκφάνσεις του.
Ένα σπαρακτικό αισθηματικό βιβλίο,που ξετυλίγεται το δράμα της ανθρώπινης ψυχής, όταν αλωθεί από τον έρωτα και τον διαβρωτικό πόνο.
Μια καταβύθιση στις σιωπηλές διαδρομές της ενοχής!
Πλέον πρόταγμα είναι οι άνθρωποι κι όχι τα όπλα!
           Η ιστορία ξεκινά τα χρόνια της γερμανικής εισβολής, και το προοίμιο της εξελίσσεται σε μια ένταση πυρετική που κόβει την ανάσα.
Έντονη εικονοπλασία , προσκαλεί καρδιά κι αισθήσεις να συμμετέχουν στο σκηνικό!
           Στο δεύτερο μέρος που εκτυλίσσεται σε σύγχρονη και πιο ανέφελη εποχή, ο ρυθμός επιβραδύνεται, εντούτοις δεν απουσιάζουν οι εκπλήξεις- ενώ κάθε πρόσωπο κεδρίζει μια θέση στην ψυχή του αναγνώστη αφήνοντας το χνάρι του- συχνά ως οδύνηρο απόηχο...
Μέσα από τις διαδρομές τους αναδεικνύονται πολλές παράμετροι της ζωής μας όπως η φιλία, η κατά τον Ματθαίο Γιωσαφάτ- πολυτάραχη σχέση μάνας - κόρης και δευτερευόντως έννοιες όπως η αυτογνωσία , η χειραφέτηση του ατόμου αλλά και το απροσδόκητο στη ζωή μας.
        Είναι εμφανής η κυριαρχία του ερωτικού στοιχείου με έναν ρομαντισμό μάλιστα ίσως κι αλλοτινών εποχων, παρότι παρουσιάζεται μια ψυχαναλύτική άποψη γύρω από τις ερωτικές σχέσεις.
           Εκείνο που χαρακτήρίζει το βιβλίο της κ Βουλγαράκη, έιναι τα βαθύτατα ψυχογραφήματα, κεντημένα με εξαίσιο λυρισμό, που φωτίζουν διεξοδικά όλες τις αθέατες πλευρές, σκιαγραφώντας υποδειγματικά όλα τα πρόσωπα του δράματος!
           Σε συνδυασμό με πλούσιες περιγραφές και την καλλιέπεια λόγου, αυτό καθιστα τον αναγνώστη κοινωνό και συνοδοιπόρο στις ανατροπές.
Η συγγραφέας μετέρχεται  μια γλώσσα όμορφη, πολυποίκιλη, όπου δεν απουσιάζει και κάποια λεξιλογική υπερβολή!
           Ορισμένες στιγμές λεξιλογικής εκζήτησης παρεισφρέουν ως και στα διαλογικά μέρη, που ενίοτε χάνουν ετσι από τη φυσικότητα τους(Μια κολλητή πχ δε λέει στην φίλη της, "το ευτυχές προσδοκώμενο".)
      Ωστόσο αυτή η λεπτομέρεια δεν είναι αρκετή για να στερήσει από το βιβλίο την ξεχωριστή δυναμική του και το θυελλώδες συναίσθημα που διαπνέει τις σελίδες του.
          Ο πιο ευρηματικός χαρακρτήρας είναι η αμφιλεγόμενη Αρετούσα, καθώς η συγγραφέας χειρίζεται αριστοτεχνικά τις πληγές της και τη διολίσθησή της στα ερέβη της νοσηρότητας,αναζητώντας μάταια την ίασή της...
Το πιο αθώο θύμα και ο πιο αδυσώπητος θύτης, η Αρετούσα οδηγεί τον αναγνώστη σε έναν εφιαλτη που αρνήθηκε τον Παράδεισο μιας άφεσης!
            Σε αντιδαστολή προς εκείνη, έρχεται μια αγνή φιγούρα- αντιφατικός φορέας σκότους και της πιο άδολης αγάπης ταυτόχρονα, σε μια υπέροχη ανατροπη στερεοτύπων, που επειτείνει την τραγικότητα κι αποδεικνύει την πολυσημία των πραγμάτων.
Στιγμές που χαράσσονται ανεξίτηλα στην ψυχή σηματοδοτο΄πυν το πέρασμά του στην πλοκή.
         Νομίζω έπρεπε να έχει γίνει μεγαλύτερη εστίαση  στη διαδρομή του προσώπου αυτού, διότι είναι το μόνο πεδίο που κρατά αδιευκρίνιστες γωνιές για τον αναγνώστη:
         Ίσως θα ήθελα η κορύφωση και λύση να έχει δώσει μεγαλύτερο ρόλο σε αυτόν τον πόλο, γιατί νομίζω πως αυτή η απρόσμενη δυάδα της Αρετούσας με το ολέθριο πεπρωμένο της, ήταν το πιο δυνατό στοιχείο του βιβλίου κι εκεί έπρεπε να έχει δοθεί έμφαση!
Το δραματικό στοιχείο είναι υπερτονισμένο, ωστόσο το αποτέλεσμα είναι πολύ δυνατό και αρκετά πρωτότυπο σε σχέση με παρόμοιας θεματολογίας βιβλία.
 Η Αντίπερα Όχθη λοιπόν, -τρυφερή και αδυσώπητη-  έρχεται, σε απώτερο επίπεδο, να ψηλαφίσει το τράυμα της Μήδειας, προσεγγίζοντας την αναμέτρηση του ανθρώπου με το κατακερματισμένο εγώ του και την Ιστορία μέσα από όρους Αρχαίας Τραγωδίας!
Κι όπως στους τραγωδούς μα , η νέμεση σηματοδοτεί την αυτοκαταστροφή, σοκάροντας τον αναγνώστη που προσδοκά με αγωνία τη Λύση του δράματος..
            Ένα από τα βιβλία που-παρά τις όποιες ατέλειες, σίγουρα επιφυλάσσουν αλησμόνητες στιγμές κι αφήνουν το σημάδι τους...


Τετάρτη, 23 Αυγούστου 2017

Zάουμε Kαμπρέ, CONFITEOR- Το Βιβλίο Φαινόμενο!!!!!

                                        Confiteor, Jaume  Cambre' (μτφ Ευρυβιάδης Σοφός)
                                            Είδος: Υπαρξιακό Δράμα/ Ιστορικό
                                            Βαθμολογία : 10/10
Αποτέλεσμα εικόνας για confiteor cambre
Εκδόσεις ΠΟΛΙΣ
Σελίδες 734
Έτος Εκδοσης Απρίλιος 2016
Επιμέλεια Σκιαδέλλη Χαρά
Μετάφραση Ευρυβιάδης Σοφός
Τιμή 22ευρώ - 13,20ευρω(PublicWeb /Πρωτοπορία)
ISBN 139789604355075

Εξαίσιο,πρωτόγνωρο, απρόσμενο! Βιβλίο μοναδικό κι ανεπανάληπτο! Βιβλίο φαινόμενο!
Είναι οι πιο απλο'ι'κοί, κοινότυπα αποθεωτικοί, αλλά αντιπροσωπευτικοί χαρακτηρισμοί με τους οποίους μπορώ, εν πρωτοις, να μεταφέρω τον ενθουσιασμό μου που ανακάλυψα αυτό το μυθιστόρημα!
          Ένα από τα πιο συζητημένα βιβλία της τελευτάιας σεζόν είναι το ογκώδες πόνημα και παγκόσμιο best seller του Καταλανού, Ζάουμε Καμπρέ και πράγματι!- κι εγώ... Confiteor [=Oμολογώ]:
Πρόκειται για μια από τις λίγες περιπτώσεις που ο λεγόμενος "συρμός" κινείται προς τη σωστή κατέυθυνση κι αξίζει να τον ακολουθήσουμε!
        Εμπορικότητα σε συνδυασμό με τον απόλυτο ορισμό της ποιότητας!
Ό,τι καλύτερο έχει γραφτέι τα τελευταία χρόνια, ξεπερνώντας σίγουρα κατά πολύ τον Ουμπέρτο Έκο!
Μιλάμε για ένα απαυγασμα συγγραφικής ιδιοφυίας σε συνδυασμό με μια ευαισθητοποιημένη θέαση του κόσμου, που μεγαλούργησε, προσφέροντας έναν σημαντικό "σταθμό" στο παγκόσμιο λογοτεχνικό στερέωμα.
         "Σταθμό", όπου κάθε βιβλιόφιλος οφείλει οπωσδήποτε να κάνει μια "στάση"...

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Ο Αντριά Αρντέβολ, καθηγητής Πανεπιστήμιου βρίσκεται στο κατώφλι του Αλτσχάιμερ και καθώς το μυαλό του αργοσβήνει, αποφασίζει να καταγράψει τα απομνημονεύματά του, για ν αδιασώσει τη Μνήμη.
         Η αφήγηση ξεκινά από τότε που ο Άντρια, 10χρονο αγοράκι, μεγαλώνει στη Βαρκελώνη σε ένα σπιτικό χωρίς στοργή- με έναν πατέρα αντικέρ και μανιώδη συλλέκτη, και μια μάνα παγερή, με μοναδική παρηγοριά τη στοργική υπηρέτρια Λόλα Σίκα- ισορροπώντας στις αντικρουόμενες προσδοκίες των γονιών του:
         O πατέρας του, Φέλιξ Αρντέβολ, θέλει να τον κάνει διανοούμενο πολύγλώσσο ενώ η μητέρα του τον οραματίζεται ως βιρτουόζο του βιολιού!
         Μια οδυνηρή εφηβεία με  συντροφιά τον ανασφαλή συμμαθητή του Μπερνάρντ και την ονειρική, αιώνια αγαπημένη Σάρα...
          Μια άγρια δολοφονία κι ένα παράξενο βιολί Στοριόνι, όμως, θα αποτελέσουν συνδετικό κρίκο ανάμεσα σε τρομακτικά μυστικά που εδράζονται στην εποχή της Ιεράς Εξέτασης και φτάνουν ως το Άουσβιτς και το Εβραικό Ολοκαύτωμα!
Από τη Βαρκελώνη και τον Τυμπιγκεν ως την Ουψάλα και τη Ρώμη παρακολουθούμε το χρονικό του γλυκύτατου Άντρια να παλεύει ανάμεσα στα βιβλία και την ανάγκη για ζωή- και πίσω από αυτόν τοπ χρόνικό των τελέυταίων αιώνω που έχουν παραδοθεί στη φαυλότητα!
           Γιατί πίσω από όλα ελλοχεύει η αδιαφιλονίκητη αλήθεια- ότι το Κακό παραμένει η μόνη αναλλοίωτη πραγματικότητα στο πέρασμα του χρόνου-κι ένας θεός στον οποίο οι άνθρωποι ομνύουν αμετανόητα.  

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Είναι δύσκολο να κατατάξεις το "Confiteor"...
Μυθιστόρημα χορταστικό που αγγίζει το επίπεδο της φιλοσοφικής πραγματείας!
      Ένα έργο μνημειώδες που προσφέρει στον αναγνώστη μια πρωτόφαντη αναγνωστική εμπειρία!
        Δε θυμάμαι να ξαναέχω διαβάσει κατι παρόμοιο!
       Το απόλυτο δείγμα της τεχνικής του εγκιβωτισμού, που χώρεσε έναν ονειρικό χορό προσώπων και παθών, μέσα σε 700 σελίδες που διαθέτουν την περιεκτικότητα μιας ολόκληρης βιβλιοθήκης ...
          "Πολλά βιβλία σε ένα", που μπροστά στο ηθικό του διαμέτρημα, την πυκνότητα των νοημάτων και των γνώσεων του, ο αναγνώστης νιώθει ότι γίνεται "το μικρό αγοράκι του εξωφύλλου με τα κοντά παντελονάκια μπροστά στην αχανή βιβλιοθήκη"!
         Τέτοιος πολυδιάστατος "τόπος σοφίας" -σταυροδρόμι εποχών, προσώπων και συναισθημάτων είναι το Confiteor του Καμπρέ που μέσα στις πολυδαίδαλες σελίδες του χάνεται ο αναγνώστης,απρόθυμος όμως να ξεφύγει από τον μικρόκοσμό αυτόν!
Μια Χώρα αποτρόπαιων Θαυμάτων και όποιος καταδυθεί εκεί σαστίζει σαν τη μικρή Αλίκη!

        
         Η βασική καινοτομία στο Confiteor έγκειται, καταρχήν, στην ίδια την αφηγηματική τεχνική του, η οποία τελικά αναδεικνύεται σε συστατικό της μοναδικότητάς του!
          Μια φρενήρης εναλλαγή εποχών, τόπων και προσώπου αφήγησης σχιζοειδώς στην ίδια πρόταση- κι όμως!- όλο αυτό όχι απλώς βγάζει νόημα αλλά όταν μπεις στη λογική αυτή σού υποβάλλει απόλυτα το συναισθηματικό του φορτίο (παράδειγμα πρότασης με το ίδιο παντα υποκείμενο: "Ο Άντρια, προσμένοντας τη Σάρα, έπαιζε βιολί στη σκηνή, ενώ αναζητούσα εναγωνίως, σε κάθε θεατή το πρόσωπο της Σάρας μου ανάμεσα στο κοινό").
Σύντομα θα το συνηθίσετε aυτo- αρκεί να είστε διαθέσιμοι ώστε να αφοσιωθείτε στο βιβλίο αυτο -και στις σχιζοφρενικές του μεταπτώσεις, που αποτελούν "ταξίδια" ιλιγγιώδη.
Το "Confiteor", λοιπόν, διαθέτει μια δική του εσωτερική ποίηση, που καταλύει με όρους Κβαντικής τον χωροχρόνο, φέροντας  έναν σουρρεαλισμό που εντελώς "σχιζοφρενικά" κομίζει απόλυτα συμπαγή νοήματα και αγωνίες πανανθρώπινες, με έναν πλουραλισμό καταιγιστικό! 
          Το Confiteor συνιστά ένα σπονδυλωτό αριστούργημα με κεντρικο άξονα ένα σπάνιο βιολί Storioni που ανοίγει έναν διαυλο επικοινωνίας ανάμεσα στους αιώνες.
Τούτο το βιολί συνιστά τον αληθινό πρωταγωνιστή πίσω από τον Άντρια Αρντέβολ, με το όνομά του "Βιάλ" αποκτά ιδιαίτερη σημειολογία!
           Συστηνόμαστε με τον Βιάλ, από τότε που έστεκε περήφανος κορμός Κυπαρισσιού κι εδώ ξετυλίγεται Μυσταγωγία του Ξύλου που αποκτά εκεί μια δική του ιδιοσυστασία και "ψυχή" σε μια μυστική σύζευξη με τον ξυλουργό- δημιουργό,σχεδόν ανιμιστική.
Κατόπιν σεργιανίζουμε μαζί τους αιώνες.
Ένας βαθιά πληγωμένος διανοούμενος κι ένα αιματοβαμμένο βιολί διατρέχει -και διασώζει- τη μνήμη.
Τη μνήμη του χαμένου παραδείσου.
Τη Μνήμη της προδωμένης αθωότητας. 
           Ο "Βιάλ" του Cambre' θυμίζει το γνωστό ,χιλιοτραγουδισμένο "Ατσάλινο Μαχαίρι" του Καββαδία, αφού είναι ζωσμένος", κι "αυτός" με ένα σωρό αιματηρές-κι αλλοκοτες ιστορίες να τον λεκιάζουν σα στίγμα ντροπής.
          Γύρω από το βιολί αυτό, λοιπόν, σχηματίζεται ένα ψηφιδωτό από ετερόκλητες καταστάσεις και διαφορετικές ιστορικές περιόδους με έναν κοινό παρονομαστή: Το απόλυτο Κακό, που διατηρείται ανέπαφο, παρ'όλη τη φαινομενική εξέλιξη του ανθρώπου, που εντέχνως υποβάλλεται στην άτσαλη προσπάθεια του Άντρια να συνηθίσει τον υπολογιστή.
           Από τον καθολικισμό και την Ιερα Εξέταση του Τορκουεμάδα λοιπόν φτάνουμε στον Φονταμενταλισμό και τον μισογυνισμό του Ισλάμ: Στο Εβρα'ι'κό Ολοκαύτωμα και τα ιατρικά πειράματα του Άουσβιτς, για να ανακαλύψουμε την διαφθορά του φρανκικού καθεστώτος που κράτησε τη σκυτάλη του Φασισμού μετά το πέρας του Πολέμου.
Σε όλα παρούσα, η σκιά του Βιάλ...
            Από τα χέρια του φτωχού φυγάδα πέρα στα βουνά της Ιταλίας  και τους καλόγερους των καθολικών μοναστηριών και των Ιησουιτών -μέχρι έναν αστικό μύθο που ενέπελεξε τον Ρούντολφ Χοεςς σε ένα ερωτικό σκάνδαλο, με φριχτή κατάληξη- καθώς και τον οξυδερκή αμφιλεγόμενο Φέλιξ Αρντέβολ, να επιδίδεται σε πλήθος δραστηριοτήτων οι ιστορίες συντίθενται και αναπλάθονται σαν σκόρπια κομμάτια παζλ στα χέρια ενός μωρού.
Έτσι ανυποψίαστα παίζει κι ο Καμπρέ με τις εποχές - συγκλονίζοντας με την επιδεξιότητα του να στήνει πχ σε κοινό μοτίβο και άρτια σκηνοθετημένη παραλληλία τη μακάβρια στοχοπροσήλωση του Ιεροεξεταστή με τη μανίακή προσήλωση του ναζί αξιωματικού!
Τι εξαίσια, αντιφατική Τέχνη!
          Εικονοπλασία "πυρετική" ,με όρους μεγάλων κινηματογραφιστών του 20ου αιώνα, την ίδια ώρα που η Μουσική διατρέχει όλες τις σελίδες και αρθρώνει αλήθειες άρρητες και για 11 γλώσσες(!) του γλωσσομαθούς ήρωά του!
        Βασικό διακύβευμα του "Confiteor"- ανάμεσα σε στοχασμούς για τον Θεό, την Τέχνη και τον Θάνατο- είναι η έννοια της Εξιλέωσης...
         Σε πρωτογενές επίπεδο έχουμε τις εκμυστηρεύσεις του Άντρια που αναμετράται με τις ενοχές του και μπορεί να αντιπροσωπεύει τον μέσο ανθρωπάκο- περίπου καλό , περίπου δειλό, περίπου ευσυνείδητο, περίπου λιποτάκτη.
Ουσιαστικά όμως ο συγγραφέας μετουσιώνεται απολογητή της ίδιας της Ανθρωπότητας.
        Στο βιολί του βιβλίου,τον "Βιάλ", ο συγγραφεας έχει συμπυκνώσει όλα τα Αμαρτήματα του Ανθρώπινου Γένους και τον Θάνατο της Συνείδησης .
Κατ' αντιστοιχία προς το περιώνυμο Πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι, ο Ζάουμε Καμπρε χρησιμοποιέι ως καμβά του το το ξύλο του Βιολιού για να φιλοτεχνήσει μια εφιαλτική προσωπογραφία του Ανθρώπου ανά την Ιστορία, αποδεικνύοντας το ύψιστο κατα τις Γραφές Αμαρτημά της: Την Αυτοχειρία της Ανθρώπινης Ψυχής! Tην Αμετανοησία!
        Γιατί το "Confiteor", αν και αμφισβητεί την ύπαρξη του Θεού, είναι βαθιά "θρησκευτικό" βιβλίο, ανατέμνοντας την κόλαση!
        Δεν υπάρχει παράμετρος που να μείνει ανέγγιχτη σε αυτήν την πανδαισία συναισθημάτων και γεγονότων, με τον Έρωτα να διαδραματίζει δεσπόζοντα ρόλο απλώνοντας μια εξουσιά που ανταγωνίζεται αυτήν της Φαυλότητας!
          Ο έρωτας, λοιπόν, προβάλλει σπαρακτικός, απόλυτος, πανδαμάτωρ κι αντιπροσωπεύεται κυρίως από τη Σάρα και την αλληλεπίδραση της με τον Άντρια στο βάθος του χρόνου...
        Είναι μάλιστα μαγευτική η μετουσίωση σε συντορφικότητα,στοργή και φροντίδα.
Αντιπαρατίθεται μάλιστα προς τον απογυμνωμένο, τον επικούρειο ηδονισμό, που εκφράζεται μέσω άλλων χαρακτήρων!
Ταυτόχρονα είναι διεισδυτική η ματιά του Καμπρέ στο φαινόμενο της Φιλίας με όλους τους ανταγωνισμούς και την αλληλεγγύη της.
Ο Μπερνάρ πρεσβεύει όσες κανονικότητες  η θαυμαστή φύση του Αντριά τον εμπόδισε να ακολουθήσει-συνάμα όμως καθένας εκφράζει ανεκλπήρωτους πόθους του άλλου...
         Ο Μπερνάρ κατακτά τη Μουσική κι ο Άντρια τη Συγγραφή
Μια σχέση αφομοίωσης και άπωσης, λοιπόν, που γίνεται αιτία ανατροπής των χαρακτήρων...
          Μιλώντας με όρους κλασσικής λογοτεχνίας, την οποία ατενίζει το "Confiteor", να καταθέσω ένα μικρό μελανό σημείο σχετικά με το υπέροχο "Confiteor" -κι ας κινδυνεύω να "ριχτώ στην πυρά" όπως συνέβαινε με τους αντιφρονούντες σε δυο από τις εποχές που το βιβλίο αναφέρει στις σελίδες του:
            Το λάτρεψα, με καθήλωσε και δε με κούρασε στιγμή- όμως δε μου παρείχε εκείνη την ανάταση ψυχής κι εκείνο το ανεξίτηλο τραύμα ψυχής που άνοιξαν μέσα μου άλλα Μεγάλα Βιβλία, φέρνοντας τεκτονικές αλλάγές στην ψυχή και τη συνείδηση.
Δεν υπήρξε κάποιο αλησμόνητο κομμάτι όπως ο "Ιεροεξεταστης" ή το "Κρεμμυδάκι"  τους Αδελφους Καραμαζώφ, το χωρίο για τον "Μικροαστό" στον Λυκο της Στέππας, η Ασκητική του Καζαντζάκη, η "αναμορφωτική συμπόνια" στους Άθλιους, η "παραφορά του Φρολό" στην Παναγία των Παρισίων, κλπ.
          Δεν εντόπισα τέτοιο απόσπασμα στο "Confiteor", που ωστόσο αποτέλεσε ένα  πολύπλευρο αναγνωστικό βίωμα, που σε πρωτοτυπία μόνο για με τα "Δαιμόνια" του Ντέιβοντσοουν μπορώ να το συγκρίνω, καθώς κι εκείνο εγκιβώτιζε ετερόκλητες ιστορίες από διάφορα μήκη και πλάτη της γης, με αφετηρία πρόσωπα της σύγχρονης εποχής κι αναγωγές στο παρελθόν, προκειμένου να εξυπηρετηθεί μια απώτερη υπαρξιακή αγωνία.
         Τα "Δαιμόνια" συνιστούσαν Πραγματεία για την Αγάπη ενώ το "Confiteor" ανταπαντά ως Πραγματεία για το Κακό! Το Κακό πέρα από τον Θεό και τον Χρόνο... 
To Kακό που δεν δικαιούται το Άλλοθι της Άγνοιας, που του αναγνώριζε η σταυρική συγχώρεση...
          Αφεθείτε λοιπόν στην ιδιότυπη γοητέια ενός βιβλίου που όμοιό του δύσκολα θα ξαναβρείτε κι ενδώστε στην δική του Ποίηση.
Ως αναγνώστες μέσα από τον πνευματικό αυτόν οργασμό οφείλουμε να υποβάλλουμε τα σέβη μας σε αυτο το λαμπρό κι ευγενές πνεύμα της Παγκόσμιας Λογοτεχνίας που είναι ο γλυκύτατος Καταλανός Ζάουμε Καμπρέ...
Τα ευσημα όμως αξίζουν και στον μεταφραστή Ευρυβιάδη Σοφό που "κέντησε"!!!
            Επιβεβαιώνοντας το... επίθετό του, στάθηκε στο ύψος του μεταφραστικού αυτού Γολγοθά από τα καταλανικά και πρόσφερε στο ελληνικό κοινό την καλύτερη δυνατή εκδοχή του αριστουργήματος αυτού-ενώ το παράρτημα στο Τέλος του βιβλίου είναι εξαιρετικά ενημερωμένο και κατατοπιστικό για τον Αναγνώστη (αν και ίσως θα προτιμούσαμε οι υποσημειώσεις να βρισκονταν επιτόπου στην αντίστοιχη σελίδα)!
Αφεθείτε, λοιπόν, στους μυστηριακούς τόπους αυτής της "Ομολογίας" και στοχαστείτε πάνω σε θεμελιακά ζητήματα της ζωής!
Εντούτοις φροντίστε να το κάνετε σε περίοδο που θα έχετε ψυχικό αποθεμα και χρόνο να του αφιερώσετε,ώστε να το απολαύσετε...

                                                                  Δέδε Ελισσάβετ


                                         ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΟ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ (απο biblionet.gr)

Αποτέλεσμα εικόνας για confiteor cambre


Ο Ζάουμε Καμπρέ (Jaume Cabre) γεννήθηκε το 1947 στη Βαρκελώνη. 
Σπούδασε καταλανική φιλολογία. Δίδαξε στο Πανεπιστήμιο της Λέριδα. Είναι επίσης μέλος του Ινστιτούτου Καταλανικών Σπουδών. 
Εδώ και χρόνια συνδυάζει επαγγελματικά την εκπαίδευση και τη συγγραφή. 
Έχει γράψει μυθιστορήματα, διηγήματα, θεατρικά έργα, δοκίμια, τηλεοπτικά και κινηματογραφικά σενάρια.
Από την πρώτη συλλογή διηγημάτων το 1974 και το πρώτο του μυθιστόρημα το 1978, ακολούθησαν πολλά μυθιστορήματα, σενάρια ταινιών και τηλεοπτικών σειρών, νουβέλες, παιδικά βιβλία, θεατρικά έργα και δοκίμια. Ιδιαίτερα αγαπητός στη χώρα του ο Καμπρέ, έχει τιμηθεί επανειλημμένα στην Ισπανία και το εξωτερικό με σημαντικά λογοτεχνικά βραβεία, όπως το Εθνικό Βραβείο Λογοτεχνίας, το Βραβείο κριτικών και το Prix Mediterranee.
Τα βιβλία του έχουν μεταφραστεί σε δεκάδες γλώσσες. 
Για το "Οι φωνές του ποταμού Παμάνο" τιμήθηκε το 2005 με το Βραβείο Καταλανών Κριτικών. 
Γι το "Confiteor" έχει τιμηθεί με πολλά βραβεία, μεταξύ των οποίων το βραβείο Κριτικών Serra d’Or 2012, 
το βραβείο M. Angels Anglada 2012, 
το βραβείο La tormenta en un Vaso 2012, 
το βραβείο Crexells 2012, 
το βραβείο Courrier International για το καλύτερο ξένο μυθιστόρημα του 2013.

ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ απο ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΕΣ ΠΗΓΕΣ!!

Μια εξαιρετική ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ του μεταφραστή ΕΥΡΥΒΙΑΔΗ ΣΟΦΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΜΑΛΑΚΑΤΕ...
Απολαυστε τη με την ευστοχη κ αισθαντικη συνοδεία του Βιλιού!!!

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΖΑΟΥΜΕ ΚΑΜΠΡΕ ΣΤΗΝ Εφημεριδα ΤΑ ΝΕΑ
στον Νίκο Κουρμουλή και τα Νέα-με τη μεσολάβηση του μεταφραστή Ευρυβιάδη Σοφού.

Ποια ήταν η κύρια ιδέα πίσω από το «Confiteor»;

Δεν έχω αφετηρία μία ιδέα, συνήθως, όταν ξεκινάω ένα μυθιστόρημα. Συμβιώνω με τα πρόσωπα, τα κάνω να μιλούν και να κινούνται πριν να υποψιαστώ ή διαισθανθώ τι είδους ιστορίες μπορούν να μου δώσουν. Η «ιδέα» μου προκύπτει κατά τη διάρκεια της δημιουργίας αυτού του κόσμου. 
Γι' αυτό και δεν μπορώ να απαντήσω κάθετα για το ποια είναι η κεντρικό ιδέα του «Confiteor». Μάλλον το αφήνω στα χέρια των αναγνωστών, οι οποίοι σίγουρα μπορεί να έχουν διαφορετικές γνώμες. Χάρη στις εμμονές του Αντριά έφτασα στο προσωρινό συμπέρασμα ότι ο πυρήνας που κρατάει δεμένο το σύνολο του μυθιστορήματος είναι το ενδιαφέρον του να καταλάβει το Κακό. 
Ο Αντριά (και παραδέχομαι ότι κι εγώ μαζί του) προς το τέλος του μυθιστορήματος φτάνει στο συμπέρασμα ότι δεν είναι σε θέση να εξηγήσει την αιτία του Κακού. Φτάνει σ’ αυτό το συμπέρασμα όταν νιώθει ανίκανος να συνεχίσει το δοκίμιο για το Κακό που γράφει εκείνες τις μέρες. Εγκαταλείπει τα χαρτιά του δοκιμίου και μας εξηγεί όλα όσα υπάρχουν στο «Confiteor»! 
Εγκαταλείπει την περισυλλογή και βυθίζεται στην αφήγηση ως μοναδικό εργαλείο ικανό να μας κάνει να καταλάβουμε το Κακό.

Γράφετε κάπου: «Από τα αθώα πράγματα μπορούν να ξεπηδήσουν οι πιο αδιανόητες τραγωδίες» (σελ. 89). Μια υπαρξιακή ειρωνεία για τους απανταχού σωτήρες;

Θα έλεγα ότι αυτή η φράση περιγράφει την αφηγηματική δημιουργία. Εγώ ο ίδιος, όταν αρχίζω να γνωρίζω τα πρόσωπά μου, κάνω αυτήν τη σκέψη: αυτό το παιδί, ο Αντριά, μέχρι που μπορεί να με πάει; Μέχρι που; Σαφώς, αν το δει κάποιος από άλλη οπτικό γωνία, ο Αντριά υποβαθμίζει τις πράξεις των «σωτήρων» της ανθρωπότητας, που είναι τυφλωμένοι από την ιδεολογία και την επιθυμία τους για εξουσία.

Η εξερεύνηση της γλώσσας αποτελεί βασικό παράγοντα της αφήγησης. Τελικά, κατοικούμε μια γλώσσα και πόσο σημαντικό είναι αυτό για έναν καταλανό συγγραφέα;

Είμαι πεπεισμένος ότι κατοικούμε μια γλώσσα Δεν ξέρω αν μ' αυτούς τους όρους, αλλά αυτό υποστηρίζει ο Βίτγκενσταϊν. Ζούμε «σε» και «με» μια γλώσσα και σκεφτόμαστε συγκεκριμένα με λέξεις και έννοιες αυτής της γλώσσας. Κατοικούμε μια γλώσσα είτε μιλιέται από εκατομμύρια ανθρώπους είτε είναι μειονοτικό είτε είναι επίσημη γλώσσα στη χώρα της είτε καταδιώκεται είτε όχι. Ακόμα κι αν βρίσκεται σε διαδικασία εκμηδένισης κι εξαφάνισης, ζούμε και κατοικούμε μια γλώσσα. 
Η γλώσσα είναι αυτό που μας ενώνει ως κοινότητα. 
Γι’ αυτό, όταν κάποιος με ρωτάει γιατί γράφω στα καταλανικά και όχι στα γαλλικά ή στα ισπανικά που είναι πιο δυνατές γλώσσες, δεν μπορώ να μην ξαφνιαστώ. 
Για ποιο λόγο να αλλάξω γλώσσα όταν γράφω λογοτεχνία; Όλα όσα λέω στα καταλανικά θα έχαναν δύναμη (αν την έχουν τελικά) γραμμένα από μένα σε άλλη γλώσσα. Εγώ δεν θα μπορούσα να εκφραστώ λογοτεχνικά σε καμία άλλη γλώσσα εκτός από τη δική μου. Και η γλώσσα μου έχει προβλήματα, αυτό είναι αλήθεια. 
Όταν η Καταλωνία γίνει ανεξάρτητη, θα έχει επαρκή δύναμη για να επιδιώξει με αξιοπρέπεια την επιβίωση της καταλανικής γλώσσας. Καθημερινά πεθαίνει μια γλώσσα σε κάποιο μέρος και μαζί της μια διαφορετική οπτική του κόσμου. Επιστροφή στον Βίτγκενσταϊν: βλέπουμε, σκεφτόμαστε και καταλαβαίνουμε μέσα από τη γλώσσα. Ο θάνατος μιας γλώσσας είναι μια τραγωδία. Η απαγόρευση της χρήσης μιας γλώσσας (όπως συνέβη με μας τους Καταλανούς κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του Φράνκο και που εγώ έζησα ως παιδί) είναι μία από τις πιο σκληρές αποφάσεις που μπορούν να εφεύρουν οι δικτάτορες. 
Όποιος δεν έχει αισθανθεί τη γλώσσα του να απειλείται, ίσως να ξαφνιαστεί από τις κουβέντες μου. Επίσης θα υπάρξουν κάποιοι που ίσως να υποβαθμίσουν το ζήτημα ή ίσως να το αρνηθούν λέγοντας «δεν έχει σημασία τι γλώσσα μιλάς: το ζήτημα είναι να συνεννοείσαι». Το θέμα είναι να εκφράζεσαι, να συνεννοείσαι και όλοι να νιώθουμε ελεύθεροι με την ίδια μας τη γλώσσα.

Στο βιβλίο βάζετε το ζήτημα, πώς η μνήμη και η δύναμη έρχονται κοντά με το Κακό. Πείτε μας περισσότερα για τη σύνδεση αυτή.

Μνήμη κι εξουσία. Με άλλα λόγια: την Ιστορία τη γράφουν οι νικητές. Οι νικητές μπορούν ακόμα και να κατασκευάσουν μια πλασματική μνήμη. Αφού σου απαγορεύσουν τη γλώσσα σου κι αφού σου πουν τι συνέβη (σύμφωνα με τη δική τους εκδοχή), είναι αδύνατο να μην τους ενδιαφέρει να σου πουν και τι πρέπει να σκέφτεσαι. Αυτή ήταν μια βασική ιδέα του προηγούμενου μυθιστορήματός μου «Οι φωνές του ποταμού Παμάνο», που εκδόθηκε στην Ελλάδα το 2009, μεταφρασμένο επίσης από τον Ευρυβιάδη Σοφό.

Ποιος είναι πραγματικά ο Αντριά Αρντέβολ;
Ο πραγματικός Αντριά Αρντέβολ δεν υπάρχει. Αυτό το πρόσωπο είχε τη μοίρα που εγώ αποφάσισα για εκείνο, δεν μπορώ να γίνω πιο συγκεκριμένος για να μη χαλάσω στοιχεία της πλοκής στους αναγνώστες που δεν έχουν ολοκληρώσει το βιβλίο. Είναι πάντως σαφές ότι η φαντασία και η ευαισθησία τον κάνουν να καταλαβαίνει και να φιλοξενείται σε ρόλους πολύ διαφορετικούς, όπως κάνουμε οι συγγραφείς με τα πρόσωπά μας: τα αγαπάμε όλα (αν είναι καλοφτιαγμένα) ακόμα κι αν είναι πραγματικά ανόητα ή αιμοδιψή. Ο Αντριά προσεγγίζει πρόσωπα αρκετά διαφορετικά από εκείνον, που όμως τον βοηθούν να εξηγήσει τις πτυκές πολλών ιστοριών αφού η πρόθεσή του είναι να καταλάβει την Ιστορία.

Ο αναγνώστης έχει την αίσθηση πως οι ιστορίες είναι επινοημένες από τον ήρωα και ταυτόχρονα μεταφέρουν την ιστορική αλήθεια της εποχής τους. Πώς το πετυχαίνετε αυτό;

Καθώς γνωρίζω τα πρόσωπα που μου προκύπτουν αυθαίρετα, καθώς τα εμπιστεύομαι, αυτά τα ίδια μου δίνουν ιστορίες ή καινούργια πρόσωπα κι η δουλειά μου είναι να δώσω νόημα σε όλες ης ιστορίες και να βρω τρόπο να τις συσχετίσω. Είναι πολύ δύσκολο να δουλεύεις έτσι γιατί μπορεί να κάνεις λάθος, μπορεί να περάσεις χρόνια μπροστά σ’ έναν αφηγηματικό κόσμο που, στο τέλος, ανακαλύπτεις ότι δεν έχει νόημα. Και πάντα, όταν παραδίδεις το μυθιστόρημα στον εκδότη, το κάνεις με την αίσθηση ότι θα μπορούσες να γράψεις κάτι άλλο ή ότι ίσως όλα όσα έγραψες να μην έχουν νόημα. 
Μου πήρε οκτώ χρόνια για να γράψω το «Confiteor» και στο τέλος του βιβλίου προειδοποιώ: «Θεωρώ αυτό το μυθιστόρημα οριστικά ημιτελές στις 27 Ιανουάριου 2011...» γιατί έτσι αισθάνομαι όταν το μυθιστόρημα απομακρύνεται από μένα: θα μπορούσα να συνεχίσω να γράφω, να ψάχνω στα πρόσωπα ή σε άλλες ιστορίες, θα μπορούσα να κάνω ένα μυθιστόρημα που να μην τελειώνει ποτέ... Τι να πω; Είναι τρελό.

Η ΝΕΟΤΕΡΗ ΝΟΜΠΕΛΙΣΤΡΙΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΙ Ο ΑΓΩΝΑΣ ΤΗΣ ΓΙΑ ΤΗ ΜΟΡΦΩΣΗ

                     Δικαίωμα στη Μάθηση, Rebecca Langstone-George
                               Είδος:Παιδικό/Koινωνικό
                                    Βαθμολογία: 10/10
                                 




Ξενόγλωσσος τίτλος FOR THE RIGHT TO LEARN - MALALA YOUSAFZAI'S STORY
ISBN   13 9789601431437
Εκδότης ΛΙΒΑΝΗΣ
Χρονολογία Έκδοσης Μάρτιος 2017
Αριθμός σελίδων 46
Διαστάσεις 29x24
Προτεινόμενες ηλικίες 6-9 ετών
Εικονογράφηση BOCK JANNA
Συγγραφέας/Δημιουργός (Ελληνικά) ΛΑΝΓΚΣΤΟΝ-
ΤΖΟΡΤΖ ΡΕΜΠΕΚΑ

ΤΙΜΗ 9,90ευρώ- 6,93ευρώ

Ποιο παιδί δε μελαγχολεί με τα πρωτοβρόχια του Σεπτέμβρη που προαναγγέλλουν την επιστροφή στα θρανία;
Κι όμως! Για κάποια παιδιά του κόσμου, το Σχολείο, αντι για

δημιουργικό καθήκον και υπόσχεση για το μέλλον, αποτελεί μια απαγόρευση και το βιώνουν μονάχα ως «ένα τσαλαπατημένο δικαίωμα  και άπιαστο όνειρο μιας δικαιότερης ζωής», που οι προκαταλήψεις, η φτώχεια κι ο πόλεμος τούς στερούν βάναυσα!
     Για αυτά τα παιδιά αγωνίστηκε η χαρισματική Μαλάλα Γιουσαφζάι , μαθήτρια από το Πακιστάν, αντιστεκόμενη 
γενναία στον σκοταδισμό κι έγινε- στα 17 της!- η νεότερη κατόχος Βραβείου Νόμπελ Ειρήνης!
            Με αρωγό τον ανοιχτόμυαλο δάσκαλο πατέρα της, Ζιαουντίν, η Μαλάλα από νωρίς, διακρίθηκε στα μαθήματα. Έτσι, διεκδίκησε το δικαίωμα της μόρφωσης για τον εαυτό της και της συμμαθήτριές της- αρχικά, στηρίζοντας φτωχά παιδιά που δεν είχαν για δίδακτρα και κορυφώνοντας τη δράση της το 2008, όταν οι Ταλιμπάν έκλεισαν επισήμως όλα τα σχολεία για τα κορίτσια, στις περιοχές ελέγχου τους!
           Αντιπαρατάσσοντας μια ψυχή διψασμένη για φως και Γνώση, η Μαλάλα αντιστάθηκε στην ισλαμική τρομοκρατία και πεισματικά συνέχισε το σχολείο, παρέα με κάποιες τολμηρές συμμαθήτριές της, γνωστοποιώντας παράλληλα μέσω του διαδικτύου, σε όλον τον κόσμο την κατάφωρη παραβίαση ανθρώπινων δικαιωμάτων στη χώρα της!
         Ως απόρροια τούτου, δέχθηκε δολοφονική επίθεση από τους εξτρεμιστές, που έστρεψε τα φώτα της δημοσιότητας πάνω της και την ανέδειξε σε παγκόσμιο σύμβολο, προσφέροντάς της μια νέα ζωή στη Μεγάλη Βρετανία!
           Εκεί, ευτυχώς μπόρεσε να ξεπεράσει τον τραυματισμό της στο κεφάλι και να ατενίσει με αισιοδοξία τη ζωή , έχοντας στο ενεργητικό της την ανώτατη παγκόσμια διάκριση -το Νομπελ Ειρήνης και την οικονομική άνεση να στηρίξει το όραμά της εμπράκτως, (μέσα από το ομώνυμο Ίδρυμά της και πλήθος διαλέξεων που κινητοποίησαν όλον τον κόσμο!)
            Αυτήν τη συγκλονιστική ιστορία, θάρρους, ανθρωπιάς κι αφύπνισης μεταφέρει σε παιδιά -κυρίως Δημοτικού- το παιδικό βιβλίο της Rebecca Langston-George «ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗ ΜΑΘΗΣΗ, που με έυληπτο κι ανώδυνο τρόπο ιχνηλατεί την επίπονη πορεία της Μαλάλα Γιουσαφζάι από τις κοιλάδες
του Πακισταν, στο πάνθεον των παγκόσμιων προσωπικοτήτων που πάλεψαν για τα ανθρώπινα δικαιώματα.
       Καθοριστικός παράγοντας της γοητείας αυτού του βιβλίου αποτελεί κι η εξαίσια εικονογράφηση από την Janna Bock, η οποία ισορροπεί ανάμεσα στην αληθοφάνεια και το όνειρο, την εκφραστικότητα και την αφαίρεση, που χαρτογραφούν τον συναισθηματικό κόσμο των ηρώων, αλλά λειαίνουν την ωμή βία, αποδίδοντάς την σε συμβολικό επίπεδο.
        Πανδαισία χρωματικών μοτίβων, ελκυστική- ιδίως στα παιδικά μάτια.
         Πρόσωπα καλοσχηματισμένα και συμπαθητικά, με μάτια μεγάλα
        Τοπία γραφικά και εναλλασσόμενα, από τη μακρινή χώρα-πιυ αντιπαραβάλλουν την ωραιότητα της φύσης με τη φρίκη του πολέμου, απορροφούν το παιδί σε ένα μοναδικό ταξίδι συγκίνησης και κοινωνικής ευαισθητοποίησης…
         Η ιστορία της Μαλάλα έιναι δοσμένη με ρεαλισμό, σχηματίζοντας ένα αξιομίμητο πρότυπο στα μάτια των μικρών , εύπλαστων αναγνωστών!
              Το βιβλίο προσφέρεται ιδανικά για διδακτική αξιοποίηση στην τάξη και προβληματισμό των μαθητών, καλύπτοντας πολλά θεματικά πεδία του Αναλυτικού Προγράμματος (Λογοτεχνία, Γλώσσα, Φιλαναγνωσία, Αγωγή του Πολίτη, Θρησκευτικά-ακόμη Ευλελικτη Ζώνη-project).
Ανιχνεύουμε αρχικά τα συναισθήματα των παιδιών για το σχολείο(και τα αρνητικά).
Διερωτώμαστε για τη χρησιμότητά του στη ζωή.
        Κατόπιν διαβάζουμε την ιστορία της Μαλάλα στην τάξη μας...
Την αναλύουμε με κλασσικές δραστηριότητες επί της ιστορίας, (Συναισθήματα για την ηρωίδα,(Λογοτεχνία)
Ζωγραφική πάνω σε επεισόδια αυτής της περίπτωσης (Εικαστικά)
Υποθέσεις για την αιτία που οι Ταλιμπάν απαγορεύουν το σχολείο!(Ιστορία -Γλώσσα)
Συγκρίσεις με άλλες περιόδους της ιστορίας που το σχολειο ήταν απαγορευμένο και προορισμένο για λίγους!(Ιστορία)
Αντιπαραβολή με την παιδεία άλλων χωρών!(Γεωγραφία_)
γιατί η τυραννία στηρίζεται στην αμάθεια του λαού και παρόμοιους στοχασμούς κ.λ.π.)
        Με έναν εύστοχο χειρισμό, το βιβλίο μπορεί να αγγίξει βαθιά την ψυχή των μαθητών και να διεγείρει τη σκέψη τους, οδηγώντας τους στα μονοπατια γόνιμων προβληματισμών, λίγο πέρα από τον μικρόκοσμό τους!
           Όλα αυτά αποκτούν αξία ιδιαίτερα στη σημερινή εποχή που οι προσφυγικές ροές κατακλυζουν τη χώρα , φέρνοντας την κοινωνία μας αντιμέτωπη με τις συνέπειες του πολέμου τους αθώους και τη δυστυχία των απλών ανθρώπων που επιζητούν "μια ανθρώπινη ζωή που να μην τους τσαλαπατούν τα όνειρα" όπως λέει ο Λειβαδίτης, όπως λεεί ο Λειβαδίτης στο έργο "Αυτο το Αστέρι Είναι Για Όλους" !
             Μετά από αυτήν την αναγνωστική εμπειρία, τα παιδιά μας ίσως στοχαστούν λιγάκι, πέρα από τα καθημερινά τους ζητήματα.
Ίσως, κάπου νιώσουν τη σχολική τους κούραση να απαλύνεται, στη σκέψη ότι απολαμβάνουν  εκείνο που τόσα παιδιά στερούνται, καταδικασμένα στην εξαθλίωση και το μίσος.
           Ίσως τα παιδιά μας, αποκτώντας οικουμενική συνείδηση, προσπαθήσουν, κάποτε, αυτό που οραματίστηκε η Mαλάλα Γιουσαφζάι:
Mε ένα βιβλίο, ένα μολύβι, και τον δάσκαλό τους να αλλάξουν- κι αυτά- τον κόσμο”!
Καλή Σχολική Χρονιά!    


Τρίτη, 22 Αυγούστου 2017

Κristin Hannah, Ο Κήπος του Χειμώνα

                                      Ο Κήπος του Χειμώνα, Κhristin Hannah
                                         Είδος :Kοινωνικό- Ιστορικό
                                         Βαθμολογία: 8/10
Αποτέλεσμα εικόνας για ο κηπος του χειμωνα βιβλιο

Μετά την επιτυχία του εμβληματικού της "Αηδονιού" η Κριστίν Χάννα επανήλθε στα εκδοτικά μας δρώμενα με άλλη μια ιστορία, βγαλμένη από τις τραγικές μέρες του Β Παγκοσμίου Πολέμου...
Αυτήν τη φορά όμως στρέφει την πυξίδα της στη Ρωσία και στο μαρτυρικό Λένινγκραντ... Το Λένινγκραντ της Πέινας. Το Λένινγκραντ  των χλωμών παιδιών κάτω από το ανήμπορο βλέμμα των μανάδων τους.
Το Λένινγκραντ Των Γυναικών πίσω από το μέτωπο των ανδρών... 
Ο Κήπος του Χειμώνα, λοιπόν, θα μας μιλήσει για τα άνθη του που τα σκόρπισε η φρίκη του Πολέμου...

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Η Νίνα κι η Μέρεντιθ είναι δυο αδελφές από το Σιάτλ της Αμερικής, που πίσω από τον δυναμισμό τους, πασχίζουν να επουλώσουν το παιδικό τους τραύμα:
           Την ανεξήγητα ψυχρότητα της μητέρα τους με την παγερή ομορφιά και την ανεξιχίαστη σιωπή, που τους στέρησε τη στοργή και τόσο πλήγωσε την παιδική τους ηλικία.
          Το νήμα της αλήθειας θα οδηγήσει στη Ρωσία του Στάλιν και στην αγάπη δυο παιδιών, του Σάσα και της Βέρας!
Η τραγωδία κορυφώνεται στην πολιορκία του Λένινγκραντ, το 1941, με τη λαχτάρα του έρωτα να συμπλέκται με τον αγώνα της επιβίωσης και την απόγνωση που αποκτηνώνει!
         Οι απαντήσεις από το οδυνηρό χθες θα έρθουν σαν κάθαρση, βοηθώντας τη Νίνα και τη Μέρεντιθ να απαντήσουν στα ατομικά τους ερωτήματα και να οδηγηθούν σε μια αυτογνωσία που καταφάσκει-επιτέλους!- την αγάπη...

Αποτέλεσμα εικόνας για st petersburg horseman

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ  
Άλλη μια ιστορία πολέμου όπου η Κριστίν Χάννα αναδεικνύει τη γυναικεία τραγικότητα σε όλο της το μεγαλείο, πίσω από τη μεγαλομανία των ανδρών, ο "Κήπος του Χειμώνα" έρχεται να μας φέρει ανταπόκριση από τα μετόπισθεν των αθώων που καταβάλλουν πάντα το βαρύτερο τίμημα...
             Πάνω από όλα όμως ένα κοινωνικό δράμα που ανατέμνει την ψυχολογία της Γυναίκας -κυρίως σε σχέση με τη μητρότητα και τον ρόλο της Κόρης, καθώς ανταποκρίνεται στις προκλήσεις της σύγχρονης κοινωνικής πραγματικότητας και της επαγγελματικής της ανεξαρτησίας.
Έτσι λοιπόν το νέο βιβλίο της Χάννα κινείται σε ενα διπλό άξονα -τον ιστορικό και τον κοινωνιολογικό, όπου δεσπόζουν τα ψυχογραφικά στοιχεία...
         "Ο Κήπος του Χειμώνα", λόγω του θέματος του και του συναισθηματικού φορτίου του, "συνομιλεί ευθέως" με την θρυλική πια τριλογία της Πωλλίνας Σίμονς- και ιδίως το πρώτο της μέρος- "Ο Μπρούτζινος Καβαλάρης"(ίσως και στο τρίτο με το οποίο έχει συνάφεια στον τίτλο: "Κήπος του Χειμ'ώνα αυτό-"Κήποι της Τατιάνας" εκείνο).
Θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για έπος, που ενδεχομένως να ξεπερνούσε σε δυναμική και  στερεότητα συναισθημάτων κι αυτήν την τριλογία ακόμη, κάποιες στιγμές, αν η ίδια η συγγραφέας δεν υπονόμευε αυτό το αριστούργημα που πήγε να στήσει.
Ας ερμηνέυσουμε το γιατί.
Ο "Κήπος του Χειμώνα" είναι ένα έργο χωρισμένο άτυπα σε δύο σχεδόν ενότητες ανισομερείς ως προς την έκτασή τους:
Την ενότητα της Οικογένειας και την ενότητα του Πολέμου.
          To πρώτο μέρος είναι ψυχογραφικό εστιάζει σε μια τυπική αμερικάνικη οικογένεια όπου οι δυο κόρες, στο κατώφλι των 40 βιώνουν, τη γυναικεία χειραφέτηση κάτω όμως από τη σκιά ενός παιδικού τραύματος που ποτέ δεν τις αποδέσμευσε και διατάρασσε πάντα την αδερφική τους σχέση.
Η Μέρεντιθ η εργασιομανής καταστηματάρχισσα και η Νίνα, η τυχοδιώκτρια φωτογράφος που γυρνά τον κόσμο χωρίς να στεριώνει πουθενά.
         Πίσω από την αγωνία τους για καταξίωση κι ανεξαρτησία, η λαχτάρα να προσεγγίσουν μια απορριπτική μητέρα- όμορφη κι απρόσιτη σαν γλυπτό από πάγο- που πάντα διηγείται την ιστορία για τον έρωτα κάτω από μια γέφυρα στην Πολιτεία του Μαύρου Ιππότη...
           Έχουμε λοιπόν μια μακρόσυρτη οικογενειακή ιστορία, με αποκορύφωμα μια απώλεια και τον διαταραγμένο ψυχισμό της ηλικιωμένης πια μητέρας, που πυροδοτεί σύγκρουση ανάμεσα στις δυο αδελφές, απωθημένα, ξεχασμένα μυστικά, ώσπου- προς το τέλος- η αλήθεια ξετυλίγεται αδυσώπητη κι αδιανόητη...
Αποτέλεσμα εικόνας για λενινγκραντ πολιορκια         Κάπου εκέι παρεισφρέουν οι μέρες από το όμορφο Λένινγκραντ που θα το λαβώσει η θεομηνία του πολέμου.
          Οι περιγραφές ανάγλυφες, ο σπαραγμός του έρωτα και της απουσίας θα αναμειχθεί με τις οιμωγές του θανάτου και το εφιαλτικό φάσμα της πείνας που αποχυμώνει κορμιά και ψυχές πριν επιβάλει το θανατερό της αγκάλιασμα.
Η περηφάνεια του Μπρούτζινου Καβαλάρη λαβωμένη!
Η Σύζυγος που μένει πίσω χωρίς την προστασία του Άντρα- Στρατιώτη, το Χιόνι που σκεπάζει τους δρόμους και τους νεκρούς του Λιμού εκεί που άλλωτε συνέθετε Λευκά Όνειρα...
         Μέσα σε όλα, το μαρτύριο της Μάνας -αδιαπραγματευτό- παραμερίζει κάθε επική διάσταση που οι μικρόνοες αποδίδουν στον πόλεμο:
Πόλεμος δεν είναι ούτε επιτελικοί σχεδιασμοί, ούτε προελάσεις σε ρωμαλέα άλογα και παράσημα.
Δεν είναι ένδοξες σημαίες και έμπενευση για τους ποιητές:
          Πόλεμος είναι μια μάνα που δεν έχει να ταίσει το παιδί της και σκίζει τις φλέβες της για να το βυζάξει έστω κai λίγο από το αίμα της, ξεγελώντας τον Χάρο...
             Τα ενδεικτικά στιγμιότυπα είναι μαχαιριά στην ψυχή και αποτείουν φόρο τιμής στα μαρτύρια του Σοβιετικού Λαού που στην πολιορκία αυτή των 900ημερών θυσίασε 700.000 περίπου ανθρώπους,
Αποτέλεσμα εικόνας για λενινγκραντ πολιορκια 900 μερες
επιβεβαιώνοντας την παραστατικότητα στη γραφή της Χάννα και το βαθύ συναίσθημα που χαρακτηρίζει την ίδια.
    Δεν μπορεί να περιγραφεί με λέξεις η αγωνία, η αγανάκτηση και η οδύνη που γεννούν οι μέρες του Λένινγκραντ, έχοντας αποδοθεί με τον πλέον αντιπροσωπευτικό τρόπο!
θα βιώσετε ως τα τρισβαθά την πείνα , το κρύο ,την άδικη ,την παράλογη απλωλεια!
           Είναι εμφανές ότι η Κριστίν Χάννα έχει μελετήσει αρκετά τις μέρες του Λιμού και με απόλυτο σεβασμό στα μαρτύρια των Ρώσων κατά τον ΒΠΠ και τη γερμανική εισβολή στη χώρα τους- και τα απέδωσε μέσω της μητρικής φιγούρας που συγκεντρωνει όλη τη γκάμα των συναισθημάτων στον υπερθετικό βαθμό!
            Είναι από εκείνο το είδος της Γνώσης που σε τραυματίζει, που σε αφυπνίζει , που προκαλεί την ανθρωπιά σου και σε προκαλέι να στοχαστείς, γύρω από τη φύση του Πολέμου και το χρέος να προασπίζεσαι την ειρήνη όπως το προδιαγράφουν μεγάλοι ποιητές!
       Η ένστασή μου έγκειται στη διαχείριση αυτής της εκρηκτικής "πρώτης ύλης":
Η Κριστίν Χάννα είχε εκ προοιμίου μια πολυ δυναμική ιδέα.
Όφειλε να επικεντρώσει το έργο της αυστηρά στο δράμα του Λένινγκραντ και να μην αναλωθεί σε άλλα πεδία τόσο πολύ!
         Ήταν ατυχής επιλογή και σπατάλη συγγραφική να αναλύσει τόσο πολύ τις οικογενειακές σχέσεις του σήμερα, ενώ το έργο της είχε πρόσφορο υλικό από τον Πόλεμο!
Η συγγραφέας δαπάνησε σελίδες πολλές για ένα θέμα στατικό, όπως η καθημερινότητα των ηρώων της στη σημερινή εποχή.
          Αντιθέτως, συμπυκνώσε τις συγκλονιστικές εξελίξεις του Πολέμου στο 1/3 ανακόπτοντας τη ροή τους μάλιστα...
Ήταν λάθος της που "έπνιξε" την ιστορία αυτή με τόσες λεπτομέρειες γύρω από τη γηραιά μητέρα και τις κόρες της-κάτι που ίσως μειώσει προσωρινά το ενδιαφέρον του αναγνώστη, μέχρι αυτός να φτάσει στο συνταρακτικό τέλευτείο μέρος.
          Επιπλέον, θα επιθυμούσα να έχει ξετυλιχθεί  η κατάληξη καταστάσεων στα άμεσα μεταπολεμικά χρόνια και να μην διακοπεί τόσο απότομα η συγκινητική ερωτική ιστορία που άρχισε να αναδύεται απρόσμενα, μετά την Πολιορκία.
         Η ιστορία του πολέμου, δηλάδη, διεκπεραιώνεται για να εξυπηρετήσει τους ήρωες του σήμερα δυσαναλογα προς τη δική τους διεξοδική παρουσίαση, χωρίς να λάβει τον κεντρικό ρόλο που της αρμόζει και δίχως να ολοκληρώσει τον κύκλο της, αν κι έιχε πολλές στιγμές ακόμη  να δώσει.
        Είναι η βασική αστοχία που εμπόδισε τον "Κήπο Του Χειμώνα" να αναδειχθεί σε ένα νέο βιβλίο φαινόμενο σαν το "Αηδόνι".
Παρόλαυτα η ανατροπή στο τέλος νομλίζω διασώζει το έργο κ αποζημιώνει τον αναγνώστη, εμπνέοντας πολύ δυνατά συναισθήματα.
Δεν παύει Ο ΚΗΠΟΣ ΤΟΥ ΧΕΙΜΩΝΑ να αποτελεί ένα δυνατό βιβλίο που αξίζει να διαβαστεί,αναβιώνοντας τραγικά κομμάτια της Ιστορίας-ντροπιαστικά και τόσο διδακτικά συνάμα για όλουθς τους ανθρώπους!
Σίγουρα θα α στίγμα του στην ψυχή του αναγνώστη!

Παρασκευή, 18 Αυγούστου 2017

ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗ ΧΡΥΣΗΙΔΑ ΔΗΜΟΥΛΙΔΟΥ-Αποσπασμα 2 σελιδων

Photo protothema.gr
                                               Αποτέλεσμα εικόνας για χρυσηιδα δημουλιδου
 

Ευχαριστα ΝΕΑ για τους αναγνώστες της Χρυσηίδας Δημουλίδου και τους λάτρεις του γοτθικού ρομάντζου.Επιτέλους η αναμονή πλησιάζει στο τέλος της!
            Μετά από 2 χρόνια αποχής και το πολυσυζητημένο εξαιρετικό βιβλίο της "ΟΙ ΔΑΙΜΟΝΕΣ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΟΝΟΜΑ" , η αγαπημένη συγγραφέας ,Χρυσηίδα Δημουλίδου προανείγγειλε μεσα από το προφίλ της το επόμενο βιβλίο της!
          Θα τιτλοφορείται ΟΙ ΠΟΛΥΘΡΟΝΕΣ ΤΩΝ ΔΡΑΚΩΝ, θα εμπεριέχει παραμυθιακά στοιχεία και πινελιές τρόμου- και ήδη έχει δρομολογηθεί η διαδικασία συγγραφής του, σε εντατικούς ρυθμούς.
Η Χρυσηίδα Δημουλίδου ιντρίγκαρε ακόμη περισσότερο το κοινό της, δηλώνοντας πως μέσα από τις σελίδες του βιβλίου της μάς περιμένουν δυνατές στιγμές και σκηνές πολύ πιο σκληρές από τους "Δαιμονες", ακόμη...
           Μάλιστα η δημοφιλής συγγραφέας μοιράστηκε με το κοινό της ένα δισέλιδο απόσπασμα, ζεστό -κατευθείαν από τον υπολογιστή της, χωρίς επιμέλεια.
           Εμείς αναμένουμε με μεγάλο ενδιαφέρον το νέο της μυθιστόρημα με τη βεβαιότητα πως θα μας ταξιδέψει σε κόσμους μυστηριακούς και παθιασμένους, όπως μας έχει συνηθίσει η συγγραφέας που ποτέ δε μένει στάσιμη αλλά αναζητά καινούριους συγγραφικούς "δρόμους" και νέα θεματικά πεδία.
       Η ευχή "καλοταξιδο" μάλλον...περιττεύει, καθώς είναι βέβαιο πως και αυτό το βιβλίο της θα αγαπηθεί, όπως και όλα τα προηγούμενα, κι εμείς θα την απολαμβάνουμε πάντα στις πολλαπλές συγγραφικές μεταμορφώσεις της....  
           Ακολουθούν 2  αποσπάσματα που η συγγραφέας παραχώρησε,μεσω της δημόσιας ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΣΕΛΙΔΑΣ ΤΗΣ  στο κοινό (προς "ελεύθερη κοινοποίηση")!
ΟΛΑ ΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ανηκουν αυστηρά στην συγγραφέα Χρυσηίδα Δημουλίδου.

Φωτογραφία του χρήστη ΧΡΥΣΗΙΔΑ ΔΗΜΟΥΛΙΔΟΥ.


Για περισσότερα νέα επισκεφθείτε τη δημόσια σελίδα της Χρυσηίδας Δημουλίδου

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ ΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΜΑΣ
1.Αποκλειστική ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ της Χρυσηίδας ΔΗΜΟΥΛΙΔΟΥ
 2.ΟΙ ΔΑΙΜΟΝΕΣ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΟΝΟΜΑ
3.ΤΟ ΚΕΛΑΡΙ ΤΗΣ ΝΤΡΟΠΗΣ
4. Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΗΣ ΣΟΦΙΤΑΣ

Τρίτη, 1 Αυγούστου 2017

Γιώτα Γουβέλη, Ματωμένα Εντελβάις

                                       Mατωμένα Εντελβάις, Γιώτα Γουβέλη
                                    Είδος:Θρίλερ Εποχής
                                    Βαθμολογία: 10/10

Αποτέλεσμα εικόνας για ματωμενα εντελβαις
          
Εντελβάις λέγεται το λευκό λουλούδι που φυτρώνει στις απόκρημνες πλαγιές των Άλπεων, το επονομαζόμενο "Αστεράκι των Άλπεων".
Στη Βόρεια Ευρώπη ο θρύλος θέλει τα εντελβάις να γεννήθηκαν από τα κρυστάλλινα δάκρυα της άσπλαχνης και μοναχικής Βασίλισσας του Χιονιού τη νύχτα που ερωτεύτηκε πρωτη της φορά έναν τολμηρό κυνηγό, ο οποίος επιχείρησε το αδιανόητο για θνητό: Nα φτάσει ως το άβατο κάστρο της, ώστε να τη συναντήσει και να της προσφέρει την αγάπη του- για να θανατωθεί όμως απο τα ξωτικά- φρουρούς της, πριν αυτή προλάβει να αποτρέψει τη δολοφονία του.

            Ένα τέτοιο "καταραμένο κάστρο", με "πολεμίστρες" του τις απρόσιτες βουνοκορφές των Αλπεων, ξαναζωντανεύει η πένα της Γιώτας Γουβέλη, σε ένα εκπληκτικό μυθιστόρημα ωραίων χαρακτήρων, που μας μεταφέρει στη μεταπολεμική Γενεύη, συνδέοντας, για άλλη μια φορά, τα αγνα αυτά λουλουδια με το πάθος και τον θάνατο.
Φως και άβυσσος συμπλέκονται εκεί που φυτρώνουν "Ματωμένα Εντελβάις"...


ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Η ελληνικής καταγωγής Μάργκο με τα φλογερά κόκκινα μαλλιά και το ακόμη πιο φλογερό ταμπεραμέντο διατηρέι μια ξεχωριστή αντικερί στο κέντρο της Γενεύης...
            Αναζητώντας γνήσια παραδοσιακά προιόντα, διατρέχει ολη την ελβετική ύπαιθρο.
Ανάμεσα σε άλλα, διατηρεί συνεργασία με έναν μυστηριώδη ωρολογοποιό, που σε μια απομονωμένη, πολυτελή κατοικία στα βουνά κρύβει την παραμορφωμένη του όψη- με μόνη συντροφιά την "άγρυπνη" μητέρα του και -αναγκαστικά- την τρυφερή νοσηλεύτρια Μαρί, που διατηρεί το όνειρο να  ερωτευτεί και να αποκτήσει ένα όμορφο σπιτικό γεμάτο αγάπη και παιδιά...
           Η καλοπροαίρετη Μαργκό θα δει την προσπαθεια της "να δημιουργήσει ευτυχισμένα ζευγάρια" να γκρεμίζεται όταν 2 μνηστήρες της καλύτερης φίλης της θα βρεθούν άγρια δολοφονημένοι.
Η μέγγενη σφίγγει ολοένα γύρω της και μοναδική της παρηγοριά στον παραλογισμό που τη ζώνει θα σταθούν η αρμονική οικογένειά της και ο γοητευτικός πάστορας Σερζ.
Το μυστήριο περιπλέκεται με την παρουσία ενός φυγόδικου Ναζί εγκληματία πολέμου και κορυφώνεται απρόσμενα και δραματικά, σε έναν πυρετό παράνοιας κι αγάπης.
 

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Η Γιώτα Γουβέλη (Το Σκίτσο, Το Κεντρί της Πεταλούδας, Πρώτη Κυρία κ.α.) επανέρχεται με ένα μυθιστόρημα άκρως πρωτότυπο και γοητευτικό όσο το αλπικό τοπίο που ιδανικά ζωντανεύει στις σελίδες του.
           Επιτέλους ένα βιβλίο διαφορετικό- μακρυά από κοινότυπα ρομάντζα, ιστορίες χαμένων παιδιών και οικογενειακές μνήμες από τη Σμύρνη, που κατακλύζουν την πρόσφατη μυθιστοριογραφία:
Το βιβλίο της Γουβέλη αποκόπτεται από τον τετριμμένο ελληνοκεντρικό πυρήνα των περισσότερων μυθιστορημάτων που εκμεταλλεύτηκαν στο έπακρο τα ταραγμένα χρόνια που διάβηκε ο Ελληνισμός, τους τελευταίους αιώνες- και μας ταξιδεύει σε νέους τόπους!
          Τα "Ματωμένα Εντελβάις" της Γιώτας Γουβέλη αποτελούν μια εξαίσια σύνθεση διαποτισμένη με στοιχεια γοτθικού μυστηρίου, εμπλουτισμένου από μια ζεστασιά μεσογειακή.
Ένα έργο που άνετα θα μπορούσε να έχει γραφτεί από συγγραφέα του εξωτερικού.
          Ηρωίδα του μια παρουσία φωτεινη, η κοκκινομάλλα Μάργκο που αποκλείεται να μην τη λατρέψεις καθώς μέσα στα ελβετικά βουνα σκορπίζει την αισιοδοξία και την αεικίνητη καλοσύνη μιας "Τζούλι Άντριους στη "Μελωδία της Ευτυχίας".
Η μελωδία όμως που συνοδεύει τη ζωή της Μάργκο (κατα τη χαριτωμένη συνήθεια της Γουβέλη να επενδύει μουσικά τα έργα της), είναι η βραχνή φωνή της μοναδικής Εντίθ Πιαφ :
La Vie En Rose για μια κοκκινομάλλα ευωδιαστή σαν κόκκινο τριαντάφυλλο που διψά για έρωτα!
Δε θα μπορούσε να λείψει ο έρωτας- ο ζωοδότης κι απρόσκλητος εισβολεάς που εμπνέει κι ενίοτε πυροδοτεί τραγωδίες.
             Η πλοκή στα "Ματωμένα Εντελβάις" εκτυλίσσεται σε ισορροπημένο ρυθμό, με σωστά τοποθετημένες εξάρσεις μυστηρίου- ακόμη και φρίκης- ,ανάμεσα σε ειδυλλιακές εικόνες της ελβετικής υπάιθρου και της οικογενειακής ευδαιμονίας.
 Η συγγραφέας κατορθώνει να διατηρήσει τα αιματοβαμμένα ερωτηματικά στο μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου της, διαπλέκοντας εντέχνως τις έννοιες του θύτη και του θύματος...!
      Στα Ματωμένα Εντελβάις έχουμε μια παραστατική παρουσιαση της πρωτεύουσας των ρολογιών, της "κόρης του φθινοπώρου" Γενεύης, καθώς και των επιβλητικών Άλπεων περιστοιχισμένων από γραφικά χωριουδάκια.
Η αρχιτεκτονική μιας χώρας σύγχρονης που τα τοπία της ατενίζουν νοσταλγικά τη μεσαιωνική ομορφιά του χθες.
        Δειλά ξεπηδούν διάσπαρτες ηθογραφικές λεπτομέρειες από τη ζωή στην ύπαιθρο, τα ελβετικά εδέσματα, την παράδοση των ρολογιών, αλλά και την πραγματικότητα μιας χώρας που στην ουδετερότητά της διατήρησε την πολεμική της ετοιμότητα και στάθηκε μητρόπολη ύποπτων τραπεζικών συναλλαγών, υποθάλποντας ακόμη κι εγκληματίες.
Αποτέλεσμα εικόνας για αλπεις ελβετια
          Το βιβλίο αυτό ανάμεσα στα άλλα αποτελεί με ένα παράξενο τρόπο μια έμμεση καταγγελία μιας ελλιπούς δικαιοσύνης που άφησε Γερμανούς αξιωματικούς να διαφύγουν με εγκλήματα κατα της ανθρωπότητας.
Παράλληλα αποτείει σύντομο φόρο τιμής στο Ολοκαυτώμα των Καλαβρύτων, που συνιστά μια από τις πιο βαρβαρες σελίδες του Ναζισμού, πλάι στη σφαγή του Διστόμου,της Κάνδανου, του Μπάμπι Γιαρ, του Λίντιτσε και τόσων άλλων εξανδραποδισμένων  περιοχών...
          Εντούτοις την προσοχή τραβά μια άλλη τραγική φιγούρα:
Είναι ο Ωρολογοποιος που η παραμόρφωση του από τον Πόλεμο τον ανάγκασε να ζει ως Μονστρ...
Ή μήπως ήταν επιλογή της λαβωμένης ψυχής του,τούτη η ηθική απόμονωση, τελικά;;
         Ο Μονστρ της Γιώτας Γουβέλη, διαποτισμένος με  χηθκλιφικές πινελιές, συνομιλεί επάξια με άλλους χαρακτήρες της γοτθικής λογοτεχνίας, που συχνά στήνουν τον μικρόκοσμο τους, σε ένα κτίσμα σκοτεινό κι ογκώδες.
         Η περίπτωση του Μονστρ αναπαράγει την ατμόσφαιρα , από τον Πύργο των Καρπαθίων του Ιούλιου Βερν ως τον χαρακτηριστικό Δράκουλα του Στόκερ, τον δρ Φράνκεστάιν , τον Έρικ του Λερού, και -πάνω από ολα- τον Ζαν Μπατίστ Γκρένουιγ του Πάτρικ Ζίσκιντ.
Με τον Γκρένουιγ  από το "Αρωμα", η ομολογία του "Μονστρ" έγκειται στο "έλλειμμα" τους κ την οργή προς τους ανθρώπους, που μετουσιώνεται σε ένα παράλογο- και συνάμα παράφορο- όραμα διαστρεβλωμένου έρωτα με όρους αιωνιότητας!!
         Μια μεγαλεπήβολη έκρηξη δημιουργίας που επιζητέι το άπειρο και αρθρώνει αίτημα αθανασίας μέσα από τίμημα θανάτου.Είναι άλλωστε εγγεγραμμένη στην παράδοση η θεμελίωση ενός σπουδαίου σκοπού πάνω σε αίμα ανθρωποθυσίας (θυσία Ιφιγένειας, Ησιόνη στον βράχο, Ανδρομέδα, γεφύρι της Άρτας- γυναίκα πρωτομάστορα, θυσίες Αιγυπτίων παρθένων προς βρώσιν κροκοδείλων προς εξευμενισμό θεοτήτων).
Με τη μεγαλομανία θεού, τέτοιες προσωπικότητες απαιτούν ως αντάλλαγμα στο πάθος τους, αίμα αθώων κι ο Μονστρ έτσιι βιώνει το αποτρόπαιο όραμά του.
      Το διακύβευμα είναι αν ο παραμορφωμένος ωρολογοποιός μας θα εκμεταλλεύτεί την ευκαιρία εξανθρωπισμού, που οι συγκυρίες του δίνουν...
               Αυτοί είναι οι προεξάρχοντες και γυρω τους ένας χορός άρτια ιχνηλατημένων προσώπων που διατηρούν μια αυθύπαρκτη γοητεία-με ιδιαίτερη αδυναμία στη γλυκύτατη Μαρί kai τη σαγηνευτικά αντιφατική Κιάρα.
                Παρόλαυτα τα "Ματωμένα Εντελβάις" αποτελούν κι ένα βαθια γυναικείο βιβλίο, μια συγκινητική σπουδή στο φαινόμενο της Μητρότητας...
Η μητρότητα διαθλαται μέσα από πολλά πρόσωπα (Φυλλιώ, Μαρκγκό, Μαρί,Κιάρα)!
Άλλοτε προβάλλει ως διακαής κι ευγενής πόθος τρυφερής ψυχής,
αλλοτε ως καταφύγιο και απάγκιο μιας ολοκληρωμένης προσωπικότητας,
άλλοτε με το μένος της ύαινας που κατασπαράσσει ο,τι απειλέι τα μικρά της...
Αξιοσημείωτη είναι η περίπτωση που η μητρότητα εκτρέπεται σε ανταγωνισμό και μίσος -σαν σε διαστρεβλωμένο οιδιπόδειο.
Έχουμε, εν ολίγοις, ένα εφιαλτικό μυστήριο των Άλπεων, με συγκινητικούς κόκκους τρυφερότητας που απαλύνουν τη φρίκη η οποία πορφύρωσε τα ονειρικά εντελβάις!
       Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα βιβλία της χρονιάς- και από τα πιο ξεχωριστά που θα διαβάσει ο Ελληνας αναγνώστης είναι τα "Ματωμένα Εντελβάις"!
            Θέλω να συγχαρώ την κυρία Γιώτα Γουβέλη δίοτι με αυτό το εκπληκτικό  βιβλίο διαφοροποιήθηκε αισθητά απο τα προηγούμενά της σε ομορφιά κι εκτόξευσε την παρουσία της στα λογτοτεχνικά δρώμενα δίνοντας υπόσχεση για μοναδικές εμπνεύσεις στο μέλλον. 



ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ ΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΜΑΣ
 Γιώτα Γουβέλη, "Το Κεντρί Της Πεταλούδας" 
Γιώτα Γουβέλη "Πρώτη Κυρία"