Δευτέρα, 31 Ιουλίου 2017

Γιώτα Φώτου, Στης Καρυδιάς Τον Ίσκιο

                                                Στης Καρυδιάς Τον Ίσκιο, Γιώτα Φώτου
                                           Είδος: Koινωνικό
                                           Βαθμολογία: 10/10
Αποτέλεσμα εικόνας για στης καρυδιας τον ισκιο
                                       
Ύστερα από 2μιση χρόνια και ένα αστυνομικό μυστήριο, η Γιώτα Φώτου επιστρέφει με ένα δυνατό κοινωνικό δράμα, συμπλέκοντας έντεχνα τις ατομικές τραγωδίες των ηρώων της με τις μπόρες του 20ου αιώνα.
Ζωές, λοιπόν, που κινούνται "Στης Καρυδιάς τον Ίσκιο" αναζητώντας τη γενναία ηλιαχτίδα που θα διαπεράσει την πικρή της φυλλωσιά για να σκορπίσει μακρυά τις σκιές...

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Η Θάλεια Λυμπέρη μεγαλώνει σε ένα ορεινό χωριό της Ευρυτανίας, υπό το άγρυπνο βλέμμα της ακλόνητης  καρυδιάς, που απλώνει τον ίσκιο της στην αυλή της.
           Η φτώχεια καθημερινή σύντροφος στην πολυμελή της οικογένεια που παραμένει στέρεα θεμελιωμένη στον έρωτα και την ομόνοια.
Οι χαρές λιγοστές μα η αγάπη περισσεύει ανάμεσα στη δυναμική Θαλεια, την ονειροπόλα κι αισιόδοξη αδελφή της Αγαθούλα και τις δίδυμες, που περιμένουν την έλευση του καινούριου μωρού. 
Όταν η συμφορά κι ο Πόλεμος θα χτυπήσουν την πόρτα της, σβήνοντας κάθε γέλιο, μοναδική παρηγοριά για τη μικρή Θάλεια θα σταθεί ο Δημοσθένης Ταρούσης, με τα γυριστά ματοτσίνορα και τη μεγάλη του αγκαλιά, ώσπου η ζωή τής τον παίρνει-κι αυτόν- μακρυά. 
Αλβανικό Έπος, Κατοχή, Εμφύλιος και Μεταναστευση σκορπίζουν τα όνειρα των απλών ανθρώπων και διώχνουν τα νιάτα μιας άσπλαχνης πατρίδας στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. 
Μια διπλή προδοσία και μια ανεπούλωτη αγάπη θα οδηγήσουν τελικά τη Θάλεια στον Καναδά να αναμετρηθεί με την πιο μεγάλη της διάψευση και να αναζητήσει την δικαίωση για τα χαμένα της χρόνια.

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Πικρό σαν τα φύλλα της καρυδιάς, λεπτό σαν τον κορμό της, αλλά προσφέροντας γλυκούς καρπούς αναγνωστικής αγαλλίασης το μυθιστόρημα της Γιώτας Φώτου ξετυλίγει τα θυελλώδη του συναισθήματα και τους πολλαπλούς συμβολισμούς του σε συνδυασμό με τις τραγωδίες του προηγούμενου αιώνα, εκεί , "Στης Καρυδιάς Τον Ίσκιο".
Έρωτας , Ιστορία, Δράμα σε μια μοναδική σύμπραξη!

             Το "μαγικό" με τα βιβλία της Γιώτας Φώτου είναι πως ενώ, εν πρωτοις δεν προβάλλουν ως "μεγαλεπήβολα συγγραφικά εγχειρήματα", εισχωρούν απροσδόκητα στην καρδιά του αναγνώστη, με μια πυκνότητα συναισθημάτων και μια γοητευτική πληρότητα όπου "απολύτως τίποτα δε λείπει και τίποτα δεν περισσεύει"... Έτσι κι εδώ.
        Η Καρυδιά της Φώτου είναι ένα  δράμα που μέσα από μια σφιχτοδεμένη πλοκή, υποβάλλει πλήθος συναισθημάτων -από την αγανάκτηση και την απόγνωση ως την αύρα του έρωτα, την πίκρα και την ελπίδα...
            Ένα έργο μεστό, που κινείται σε τρεις άξονες- τον κοινωνικό, τον ιστορικό και τον συμβολικό, που κομίζει ένα βαθύ δίδαγμα για όλους μας.    
       Απαλά κι αθόρυβα η συγγραφέας αξιοποιεί μια ξεχασμένη γωνίτσα γης και μια σειρά τραγικών προσώπων για να συνθέσει τελικα ένα περιεκτικό χρονικό του πρώτου μισού του 20ου αιώνα, αφήνοντας ένα ανεκτίμητο μήνυμα πίστης στον αόπηχο! (περίοδος 1908-1958).
          Από απόψεως αφηγηματικής τεχνικής, έχουμε διαδοχή πρωτοπρόσωπης αφήγησης (όπου η Θαλεια Λυμπέρη ανοίγει τα μύχια της ψυχής της) και τριτοπρόσωπης αφήγησης (όπου εποπτεύουμε όσα δεν ξέρει εκείνη, με έμφαση στην οικογένεια Ταρούση)     
         Οι χαρακτήρες μοναδικοί και πολυεπίπεδοι , άρτια σκιαγραφημένοι εγείρουν την ενσυναίσθηση
             Η βιοπαλαίστρια μάνα Ταρούσαινα- διορατική και ανεξίκακη-
η ευαίσθητη Άννα που μετρά απώλειες,
η ανυποψίαστη γλυκιά Αγαθούλα, που αντιτάσσει την φωτεινή οπτική της στις αντιξόοτητες,
ο συνειδητοποιημένος συμπονετικός Ραφαήλ που καλείται να επιλέξει ανάμεσα στην ηρεμία του και την αλληλεγγύη,
ο αντιφατικός Δημοσθένης Ταρούσης, με τα άνομα πάθη του, που θα γνωρίσει και τις δυο όψεις της ζωής- θύτης και ίσως θύμα των καιρών,
κι η ευσυνείδητη, συναισθηματική Θάλεια με τη βίαια υφαρπαγμένη παιδικότητα - και αρεκτοί άλλοι-
όλοι αντιπαλεύουν ατομικόυς δαίμονες και σεργιανούν τον αναγνώστη στο ατομικό τους σύμπαν !
            Από την Ευρυτανία στον Καναδά, από την προσδοκία στην προδοσία κι από τον έρωτα στα κοινά πάθη, οι ήρωες διατρέχουν τα κύματα τις Ιστορίας, μέσα από τις ατομικές τους τραγωδίες- άλλοτε ηθικοί αυτουργοί, αλλοτε "σφάγια ανυποψίαστα" κι αλλοτε συμπαραστάτες!
               Μέσα από ένα πολυδιάστατο οικογενειακό δράμα, όμως μας παρατίθεται το ζοφερό, αλλά και διαφωτιστικό μωσα'ι'κό του εικοστού αιωνα που τόσο ολέθριος στάθηκε για τον λαό μας.  
          Τα γεγονότα δυιλίζονται τώρα, όχι κάτω από ιστορικές και ιδεολογικές ερμηνείες, αλλά μονάχα υπό το πρίσμα των καθημερινών ανθρώπων της βιοπάλης, που αναδεικνύουν και την απώτατη αλήθεια τους , πληρώνοντας όλες τις φριχτές συνέπειες αν και αθώοι...
          Στη Φώτου η συλλογικότητα υποχωρέι μπρος στο ατομικό δράμα.
Αντιθέτως, το συλλογικό στοιχείο- ειτε ονομαστεί πατρίδα/ κράτος, είτε κόμμα, είτε "κοινωνία του χωριού"- προβάλλει απειλητικό κι εχθρικό προς την ατομικότητα- και συχνα άιτιο της καταστροφής της.
           Όλα τα ιδανικά καταρρεόυν κάτω από το αδυσώπητο βάρος της αδικίας και της αδυσώπητης φτώχειας -μοναδική ανταμοιβή που το κράτος επεφύλαξε στους αδαείς που τους άλεσαν οι πολιτικές φιλοδοξίες και οι παράλογοι πόλεμοι. 
Οράματα, μίση, ιδεολογίες- όλα- συντρίβονται, συμπαρασύροντας τους αθώους, που προδίδονται πολλαπλώς από  μια πατρίδα που αναδεικνύεται Μήδεια -καταστρέφοντας τα παιδιά της με την αδηφαγία του Κρόνου!
Μου άρεσε η οπτική της Γιώτας Φώτου για τον Εμφύλιο Σπαραγμό, όπου, χωρίς να παίρνει θέση, αναδεικνύει τον αδελφοκτόνα φρίκη και την αλλοτρίωση που αυτός επιφέρει σε όλους. 
Η "Μάνα με τους γιους που ποελμούν " Στης Καρυδιάς Τον ίσκιο" θυμίζει το γνωστό κομμάτι του "Όνειρο" Μικη Θεοδωράκη.
Παραμένοντας αποστασιοποιημένος από ιδεολογικές σπέκουλες, ο προβληματιμσός της Γιώτας Φωτου - μεσω των ηρώων- είναι στραμμένος στο δικαιό αίτημα των καθημερινών ανθρώπων για μια ευκαιρία να δημιουργήσουν τη Νέα Μέρα χωρίς να τους την γκρεμίζουν. 
        Το κατηγορώ σε μια Ελλάδα μητριά, αμείλικτο, διατρέχει όλες τις σελίδες κι αποτυπώνεται καταληκτικά σε μια επιθυμία φυγής- αντίθετη προς τον Νόστο του Οδυσσέα.
Mέσα από αυτο το πρίσμα της απόδρασης από την εξαθλίωση και χωρίς εξωραισμούς, προβάλλει η Μετανάστευση που σημάδεψε τη μεταπολεμική Ελλάδα!
Λύση απόγνωσης και μια νέα πραγματικότητα σε Γερμανία,Αμερική, Βέλγιο ,Αυστραλία και μια γενιά προδομένη, που αναζητά νέες ρίζες- έκπτωτη από την Εδέμ των πατριων εδαφών...
            Μέσα σε όλα δεσπόζει η Καρυδιά, που απλώνει τον επίμονο ίσκιο της- αλώβητη από τις μπόρες που σαρώσαν προσδοκίες και ζωές ολάκερες...
Κυνικά απαθής, χαιρέκακα πικρή, η καρυδιά θαρρείς κι εκπληρώνει για όποιον την πλησιάζει τον ρόλο που η λαική παράδοση της αποδίδει, συνδέοντας την με τις πίκρες της ζωής.
          "Συνεργοί" της οι σκιές και οι τοπικές δεισιδαιμόνίες που, σε μια λαογραφική διάθεση παραθέτει, η συγγραφέας, σκηνοθετώντας μια πνιγηρή ατμόσφαιρα που καθιστά τον αναγνώστη κοινωνό του τρόμου και του ζόφου που τυλίγει τους άφταιγους ήρωες... 
Η Καρυδιά με τον διάχυτο συμβολισμό της αντιπροσωπεύει καταρχήν τούτη τη φθονερή Ελλάδα και την Ιστορία που απλώνει το σκοτάδι του Πολέμου πάνω από τους ταπεινούς κι ευγενείς πόθους των απλών ανθρώπων... 
Σε επίπεδο ψυχαναλυτικό όμως, η καρυδιά αντιπροσωπευει τον εγκλωβισμό του ατόμου στην αυτολύπηση και τη θυματοποίηση που το εμποδίζει να προχωρήσει μπροστά.
              Σκηνές θριλερ- με υπολανθάνον το μεταφυσικό στοιχείο, συνθέτουν ένα αδιέξοδο και μια άνευ όρων παράδοση στο "πεπρωμένο", που δείχνει αναπόφευκτο κι ανελέητο -ειδικότερα στα ανασφαλή μάτια της τρομοκρατημένης Θάλειας, που προτάσσει ευθύνες για να κρυφτεί από την ίδια τη ζωή ...Μονάχα εκείνη, άραγε;
        Πόσες φορές, αλήθεια, δεν φυγομαχούμε στη ζωή αποδίδοντας τις συμφορές μας σε άνωθεν παραγοντες αναπόδραστους, χωρίς θάρρος να παλέψουμε για όσα ονειρευτήκαμε!
Πόσες φορές δεν αναζητήσαμε άλλοθι έξω από εμάς, ώσπου να ανασυντάξουμε δυνάμεις για να γίνουμε μόνοι μας η "σωτηρία κι η απαλλαγή μας"!
 ...Ετσι κι η ανασφαλής Θάλεια- παγιδευμένη χρόνια στον ισκιο αυτής της Καρυδιάς- κάποια στιγμή θα αφυπνιστεί και θα ζητήσει "να δρέψει και τους καρπούς", με την ελπίδα να μην είναι αργά, σε μια κορύφωση αγωνιώδη που αποζητά την ελπίδα....

              Η Γιώτα Φώτου, μέσα από επίπονες διαδρομές  και αυτογνωσίας των ηρώων, αποκαθιστά με ιδιαίτερο τρόπο την πίστη στον Άνθρωπο και στην εκπληκτική δύναμη της ψυχής, που αναγεννάται εκ της τέφρας της, σαν το φλεγόμενο πουλί του Μύθου...
Για όλα ξαποστάστε μαζί με τους παιδικούς πόθους της Θαλειας και  του Δημοσθένη  "Στης Καρυδιάς τον Ίσκιο",και ανακαλύψτε μαζί τους αν θα καταφέρει ο έρωτας των παιδικών τους χρόνων να δικαιωθεί  στο ταξίδι της ζωής τους...

  
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ 
 Γιώτα Φώτου, Το Τίμημα Της Προδοσίας   

CHEF ΣΩΤΗΡΗΣ ΚΟΝΤΙΖΑΣ σε Καλοκαιρινη διαθεση

Έκανε αισθηση ως ο αυστηρός κριτής στο γνωστο τηλεπαιχνιδι MASTERCHEF, αυτοσυστηνόμενος ως "κράμα Ανατολής και Δύσης."
Ο λόγος για τον δίκαιο και σχολαστικό κριτη του Masterchef, τον 34χρονο Ελληνογιαπωνέζο συνιδιοκτήτη και headchef του ΝΟLAN, Σωτήρη Κοντιζά, που ως ένας ήδη αφοσιωμένος οικογενειάρχης,  ξεχώρισε για την εξωτική του παρουσία, τη νεανική του αρρενωπότητα και τα εξαίσια  ελληνικά του..
               Καρπός του έρωτα ανάμεσα σε έναν  Ελληνα και μια Γιαπωνέζα καθηγήτριας Αγγλικων που γνωριστηκαν σε κοινές σπουδές στην Αγγλία, ο Σωτήρης Κοντιζάς πέρασε απο 40 κυματα ωσπου να κυνηγησει το όνειρό του και να διαπρέψει στις κουζίνες, αφήνοντας πισω ενα πτυχίο από το Παντειο Πανεπιστήμιο και μια εξασφαλισμένη καριέρα τραπεζικού υπαλλήλου.
Μετά απο 3 μήνες απαιτητικών γυρισμάτων για το Masterchef και ένα τσουνάμι δημοσιότητας,
ο Σωτήρης Κοντιζάς, απολαμβάνει τα ήρεμα κυματάκια της Αστυπάλαιας και γραφει στην ATHENSVOICE για το όμορφο νησί και τις  διακοπές του με την Ελληνοιταλίδα σύζυγό του και την 20 μηνών κορούλα του.

Αποτέλεσμα εικόνας για κοντιζάς σωτήρης αστυπαλαια
Ενας διαφορετικος , καλοκαιρινος Σωτηρης Κοντιζας αρθρογραφεί και προτείνει κρυφές γωνιές για απολαυστικές  διακοπες στην Αστυπάλαια, ξεκινώντας μουσικόφιλα το κείμενό του!
ΓΡΑΦΕΙ ΛΟΙΠΟΝ Ο ΣΩΤΗΡΗΣ ΚΟΝΤΙΖΑΣ:
"...σ’ ένα υπόγειο στην πλατεία Αβησσυνίας, συγκεντρωθήκαν τα ποντίκια μια φορά..»  
Φορτωμένοι με τη Δέσποινα σ’ ένα σκούτερ 150 κ. με τα μπανιερά μας
τραγουδάμε τη "Συνέλευση των Ποντικών"
[..,.] Προσπαθούσαμε -από τη μία να μην τσακιστούμε σε κάποια κοτρόνα της διαδρομής Βαθύ – Αστροπαλιά με δυνατό αέρα 
και από την άλλη να προλάβουμε τον ήλιο. 

Και συνεχιζει ο Κοντιζας σε διαθεση ρομαντική
... Αυτή είναι η Αστυπάλαια για μένα. 
 Η ταβέρνα της Γαλήνης - όνομα και πράμα - στο δυσπρόσιτο Βαθύ. Ένα διαμαντάκι από τα λίγα. Είναι από τα μυστικά εκείνα που δεν θες να τα αναφέρεις και πολύ, μη τυχόν και το μάθουν όλοι και με το πέρασμα του χρόνου γίνει προορισμός και χάσει την ομορφιά του. 
[...]
 Αστυπάλαια. Η πεταλούδα. 
Στο μισό της νιώθεις τα Δωδεκάνησα και στο άλλο μισό της νομίζεις ότι βρίσκεσαι στις Κυκλάδες.  
Έχω περάσει πάρα πολλές ώρες ψάχνοντας στον βυθό πολύχρωμα κουφάρια αχινών. Υπάρχουν [...] σημεία που απαιτούν μια κάποια θυσία, οργάνωση και ιδρώτα! 
Στα «ευκολάκια» αναφέρω το καφενείο του Μουγγού για χταποδάκι στα κάρβουνα, παγωμένη μπύρα και κουβέντα με ντόπιους 
Η Αργώ για ζεν βραδιές με μεζέδες έκπληξη. 
Το Αρχιπέλαγος για γλυκό και αφεψήματα με φοβερή θέα. Ο φούρνος της Μαρουλιώς με τα κιτρινοκούλουρα.
 Η παραλία κάτω από τη Χώρα. Ρωτάς τους Αστυπαλίτες και σου δείχνουν το δρόμο. Να είστε προετοιμασμένοι για μια μικρή κατάβαση.
Η παραλία με τις πλάκες.
 Το αγαπημένο μου σημείο για βουτιές και εξερεύνηση βυθού. 
Οπωσδήποτε σκίαστρο και δυνατό αντιηλιακό. 
Η ταβέρνα της Λίντας στα Καμινάκια με το φοβερό κατσικάκι και την αντίστοιχη παραλία. Είναι και άλλα πολλά. 
Ποιο το νόημα όμως να μην ανακαλύψεις και κάτι μόνος σου;  Να ‘μαστε καλά, γεροί και δυνατοί να πηγαίνουμε ξανά και ξανά.
«..και από τότε έχουν περάσει χίλια χρόνια, και ακόμα ο γάτος τα ποντίκια κυνηγά..»
.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ KAI ΔΕΙΤΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΣΤΗΝ ATHENSVOICE.

Αν μη τι αλλο οι προτάσεις ενός ταλαντούχου σεφ και συνάμα ενός ανθρώπου με κέφι για τη ζωή δείχνουν όμορφες πτυχές που αξίζει κανείς να γνωρίσει! 

Κυριακή, 23 Ιουλίου 2017

ΙΣΙΔΩΡΟΣ ΖΟΥΡΓΟΣ, Λίγες Και Μία Νύχτες

                                       Λίγες και Μία Νύχτες, Ισίδωρος Ζουργός
                                                                                    Είδος Ιστορικό Μυθιστόρημα
                                                                                        Βαθμολογία 10/10
Αποτέλεσμα εικόνας για λιγες και μια νυχτες

                       Ο Ισιδωρος Ζουργος επανέρχεται στις γνωστές, αγαπημένες "εμμονές" του,με ενα μυθιστορημα συναρπαστικο -γοητευτικο σαν παραμυθι που διαβαζεται απληστα σε "Λιγες και Μια Νυχτες"!
           Με σκαρί την Ιστορία και έναν φλογερό έρωτα σαλπαρει για άλλη μια φορα από την προσωπική Ιθακη του για να διαγράψει τον κύκλο που θα τον επαναπατρίσει στα Άγια Χώματά της!


ΠΕΡΙΛΗΨΗ 
"Συνταξιδιώτης του" ο Λευτέρης Ζευγος,ο γιος του κηπουρού στην αυλή του έκπτωτου Σουλτάνου Αβδούλ Χαμίτ, που πουλά εφημερίδες και κρυφακούει τα παραμύθια του Σουλτάνου σε ενα άγνωστο κορίτσι!
Τα χρόνια περνούν κι ο μικρός εφημεριδοπώλης αποζητά την μεγάλη ευκαιρί
α μακρυά από όσα τον πρόδωσαν, με πυξίδα μιαν ανεκπλήρωτη αγάπη και προορισμό την αυτογνωσία.

Θα συρθεί στον υπόκοσμο,θα αρπάξει ευκαιρίες μέσα από την καταστροφή,θα συνεργαστεί με ισχυρούς ανθρώπους.
           Η δίνη του πολέμου θα τον οδηγήσει στην παγωμένη Ουκρανία και τον ρωσικό εμφύλιο που θα τον αλλάξει για πάντα και θα του συστήσει την αντρική  φιλία!
           Με νέο όνομα θα αποδυθεί σε ένα αέναο κυνήγι του πλούτου και της ευδαιμονίας απο τη Μασσαλία και το Παρίσι ως την Αμβέρσα των διαμαντιών και τη Θεσσαλονίκη του Πολέμου-με τη βίλα των Εξοχών υπόμνηση ενός χαμένου παραδείσου, που θα δει να του ρημάζουν για δεύτερη φορά...
               Και μέσα σε όλα,η απρόσμενη ανθρωπιά που δικαιώνει ακόμη και τα ματαιωμένα όνειρα

στο «βιβλίο» αυτής της ζωής όντας αυτή ο απώτατος Προορισμός της Ευτυχίας…

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Άλλο ένα υπέροχο έργο προστίθεται στην συγγραφική Πινακοθήκη που ο Ζουργος έστησε για χάρη της λατρεμένης του Θεσσαλονίκης:
Μετα τα Ανεμωλια,τη Σκιά της Πεταλούδας , τον Φραουστ, τον Αλμοσινο, αυτή τη φορά, η "Μυθολογία" της Θεσσαλονίκης εμπλουτίζεται με την περιπλάνηση ενός πολυπράγμονα και φιλόδοξου άντρα, στα κύματα του 20ου αιώνα

και ενος ερωτα που οδηγει στην αυτογνωσία!
Εργο κοινωνικό, με ιστορικό υπόβαθρο, που καταλήγει στο ερώτημα της ύπαρξης.

Μια υμνωδία στον έρωτα που εμπνέει, αναβαπτίζει, εξιλεώνει!
Οι Λιγες Και Μια Νύχτες, με αφετηρία τους τα ανατολίτικα παραμύθια ενός Σουλτάνου που προσγειώθηκε σε μια βίαιη πραγματικότητα φθοράς κ ματαιότητας, μας αφηγούνται τις Χίλιες κ μια Νύχτες του πολυτάραχου 20ου αιώνα που με τη σμίλη του λάβωσε την Ωραία Νύφη του Βορρά όσο καμιά αλλη πόλη!
Τόπος δράσης κ επιστροφής η χαμένη συνοικία των Εξοχών -με τον συγγραφέα να φωτογραφίζει τις πολλαπλές ρυμοτομικές, αρχιτεκτονικές κ πληθυσμιακές μεταμορφώσεις μιας πόλης που συμπύκνωσε όλες τις αιματηρές ανατροπές του πιο τρομακτικού από τους ανθρώπινους αιώνες, του 20ου!
Σε μια μοναδική σύμπραξη ιστορικής γνώσης και συναισθήματος, ο Ζουργος
παρακολουθεί το χρονικό ενός έρωτα από τους πλέον συγκινητικούς ,που επιφυλάσσει πλήθος εκπλήξεων και δυνατών στιγμών.
Έρωτας- αθωότητα, έρωτας- μνήμη κι έλλειψη, νόστος και ξενητειά...
Συνομιλία σωμάτων σε ένα απενοχοποιημένα αισθησιακό κρεσέντο που μόνον οι ψυχές αφουγκράζονται.
            Η αφήγηση είναι γραμμική αλλά παρεμβάλλονται επιστολικός λόγος και ιντερμέντζα που εντάσσουν την ιστορία στα πλαίσια ενός μυθιστορήματος που ένας νέος συγγραφέας ετοιμάζει κατά παραγγελία ενός τυφλού πλέον ηλικιωμένου.
Σε αυτό το δευτερογενές επίπεδο, έχουμε μια προβληματική για τη σχέση Τέχνης και ζωής, καθώς και την αγωνία του Γήρατος άρτια σκιαγραφημένη.
            Η γλώσσα του Ζουργου διατηρεί τις αρετές της κλασσικής ελληνικής πεζογραφίας και του ίδιου ,ωστόσο παρουσιάζει μια πιο απλουστευμένη εκδοχή της, με λιγότερες εξάρσεις λυρισμού και ίσως λεξιλογικής εκζήτησης που χαρακτήριζε προηγούμενα έργα του!
                Τούτη τη φορά ο λόγος παρουσιάζει ευελιξία, ενώ ένα ακόμη θετικό στοιχείο του είναι η δεξιοτεχνική ισορροπία ανάμεσα στην αφηγηματική καλλιέπεια και

την απαραίτητη ελευθεριότητα μιας αντρικής ιστορίας
               Ένα βιβλίο σπουδαίο, που, όπως τα περισσότερα βιβλία αξιώσεων, αναπτύσσει "ωραίο διάλογο" με αλλά σημαντικά, προηγούμενά του έργα!
Η διακειμενικότητα γενικα είναι ενα στοιχείο έντονο στη γραφη του Ζουργου -με τρόπο δημιουργικό που αποφεύγει την παγίδα του μιμητισμου:
Στο πρωτόλειο του τον Φράουστ έχουμε σαφή επιρροή απο τον Γκαίτε (κατα το μοτίβο που το παράφρασε κ ο Τομας Μανν στν Δρ Φαουστους )ιδωμένο απο τη σκοπιά του συγγραφέα δημιουργού!
Στα Ανεμωλία επιχειρείται ανασύνθεση της Οδύσσειας μέσα στις θάλασσες της ανδρικής αγωνίας κόντρα στην ωρίμανση και την απομυθοποίηση του έρωτα.

Στον Αλμοσινο ξεπηδουν πινελιές από τον Περίπλου του Διονύση Ρωμα!
Στις Νυχτες δεσπόζων δημιουργός -σκιά και μέντορας, θαρρείς- είναι ο Καραγάτσης
Η "συνομιλία" του Ζουργου με τον Καραγατση εξελισσεται σε 3 επίπεδα!

            Το προφανές αφορά στην απευθείας παρουσία του Βασίλι Κάρλοβιτς Γιούγκερμαν- αυτοπροσώπως ως φίλου και συνοδοιπόρου του Ζεύγου!

Το δεύτερο επίπεδο συνίσταται στην ευθεία ομολογία των δυο ηρώων που φέρουν όμορα ηθικά χαρακτηριστικά ως προς τον υλισμό και το κυνήγι της... χίμαιρας - αγαπημένος συμβολισμός και μοντέλο στον Καραγατση, που αναπλάθει εύστοχα ο Ζουργος
            Το τρίτο επίπεδο αφορά στον ίδιο τον προβληματισμό του έργου απέναντι στον άνθρωπο που έρχεται αντιμέτωπος με μια αδυσώπητη ιστορική συγκυρία, μετατρέποντάς την σε άλλοθι προκειμένου να απαρνηθεί μια ταυτότητα αφόρητη και να αποδράσει από έναν μισητο εαυτο- υπαρξιακά αποτυχημένο!
Εδω η συγκυρία είναι κοινή ανατροπή του Τσάρου απο την Οκτωβριανή Επανάσταση
Τούτη η συνύπαρξη είναι γόνιμη αφού ο Ζουργος εξελίσσει τον ήρωα του ανυψώνοντας τον στην ηθική κλίμακα πάνω από αυτόν του Καραγατση:
Συν τοις άλλοις ο Ζουργος υπαινίσσεται μιαν ανεκτικότητα προς τη Σοβιετική Επανάσταση που ο Καραγάτσης σταδιακά απαξιώνει !
Εδω υπεισέρχεται η διαφοροποίηση :Ενώ αμφότεροι εκκινούν απο μια σαφέστατα ανδροκρατική σκοπιά με τη γυναικεία φιγουρα σε δευτερο πλάνο ισως κι ελαφρώς υποδεέστερη του ανδρός Ζουργος πίσω από την εξαθλιωμένη πόρνη που βλέπει ο Καραγατσης στη Γυναίκα, ανιχνεύει ένα είδος "Μαντόνας": Τη Γυναίκα που με τη στοργή κ το ιερό κάλλος της εξαγνίζει κ συνιστά πύλη παραδείσου συντρίβοντας τον εγωκεντρισμό του άντρα κ νοηματοδοτωντας τη ζωή του ξανά, στοιχείο παρόν σε πολλά του έργα!
Άλλος συγγραφέας όπου γίνεται ονομαστική νύξη είναι ο Τζακ Λοντον με το πιο ανατρεπτικό του βιβλίο, το σοσιαλιστικής διάθεσης Σιδερένιο Τακούνι:
Αυτό το έργο πυροδοτεί μια ιδεολογικής απόχρωσης συζήτηση ανάμεσα στον Λευτέρη κ έναν συμπολεμιστή του στην Ουκρανία:
Τούτο το στιγμιότυπο παραπέμπει - ερημην ίσως του Ζουργου-στα Ματωμένα Χώματα της Διδώς Σωτηρίου, οταν κατα την επίσης παράλογη και μεγαλόπνοη εκστρατεία στο Σαγγάριο, ο ευγενής ιδεολόγος Νικήτας Δροσακης πασχίζει να αφυπνίσει τον αδαή Μανώλη Αξιωτη- λογω και έργω!

Χωρίς το ανάστημα και την πολιτική φόρτιση τούτου του ήρωα, ο Ζουργος αποδίδει κι εκείνος τη συντροφικότητα του Μετώπου σε μια τροπή που τελικά φέρνει στο νου μια ενότητα απο τη "Ζωή Εν Ταφω" του Μυριβήλη!
               Είναι καινοτόμα πάντως κ πολιτικά τολμηρή η εκτεταμένη αναφορά και η δια μέσου των ηρώων, κριτική ματιά του Ζουργου προς την Εκστρατεία στην Κριμαία κ την ιμπεριαλιστική επέμβαση στον ρωσικό Εμφύλιο εις βάρος των κομμουνιστικών δυνάμεων -ένα απο τα οδυνηρά-ξενόδουλα- υστερόγραφα της ελληνικής Ιστορίας ,που στη μυθιστοριογραφία παραμερίζεται από κορεσμένες πια αναφορές στον ΑΠΠ ,στη Μικρασια κ τον Β ΠΠ (αν κι ο τελευταίος παρουσιάζεται επίσης- με τρόπο καταλυτικό- όσο και τραγικό στην πλοκή)
           Ο τελευταίος συγγραφέας που..."δηλώνει παρών " στις "Λίγες και μια Νυχτες" ειναι ο Βίκτωρ Ουγκώ- σε παραλληλία με το κορυφαίο του έργο, που κατονομάζει ο ίδιος ο συγγραφέας!
Υπάρχει ένας "δραπέτης καταδιωκόμενος απο τον ίδιο τον εαυτό του" με άλλο όνομα, όπως ο "Γιάννης Αγιάννης", υπάρχει μια επίδοξη ,φτωχή "Κοζετ"... Σίγουρα, όμως, απέχουν κάπως απο τον κεντρικό προβληματισμό στους "Άθλιους" που είναι η Συγχώρεση ως στάση θυσιαστική και σωτηρία.
Η λύτρωση στις Νύχτες του Ζουργού έρχεται λιγότερο χριστιανικά και περισσότερο  "καζαντζακικα"- όχι πάντως με τη νιτσεϊκή σκοπιά:
Αν, δηλαδή, "Η Σκιά Της Πεταλούδας" ήταν η Ελεγεία των Αποτυχημένων, οι "Νύχτες" στέκουν στον αντίποδα, χρίζοντας τον Άνθρωπο "θριαμβευτή" με έναν ιδιότυπο ,αλλα αδιαφιλονίκητο τρόπο, που κατορθώνει να υπερκεράσει τη φθορά ,την οδύνη και το αναπόδραστο βάρος της θνητότητας -με την αισιόδοξη λεβεντιά ενός Ζορμπά!
          Είναι στο βάθος της, η ίδια παράξενη νίκη που ο Τολστόι υφαρπάζει από τον Θάνατο την ύστατη στιγμή (Αφέντης και Δούλος) για να προσφέρει  την πίστη στην ανθρωπιά, όπως ένα μεγάλο έργο πρέπει να εμπνέει...
               Είτε ως μια συναρπαστική περιπλάνηση στον έρωτα και την αντρική ψυχή,

είτε ως σεργιάνι στην Ιστορία, είτε ως υπαρξιακή περιδίνηση στη Συνείδηση την Αυτοπραγμάτωσή μας,  
"Οι Λίγες Και Μια Νύχτες"αποτελούν ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα πολλαπλών αναγνώσεων , που πρέπει οπωσδήποτε να ανακαλύψετε και παγιωνει τη θέση του Ισίδωρου Ζουργού ανάμεσα στις 2-3 κορυφαίες πένες της γενιάς του!

...Διαβάστε Ακόμη...

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΙΣΙΔΩΡΟΥ ΖΟΥΡΓΟΥ ΣΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ

ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΗΣ ΠΕΤΑΛΟΥΔΑΣ Βιβλιοπαρουσιαση

Καρλ- Γιόχαν Βαλγκρέν, Ο Άγγελος και το Τέρας

                                             Ο Άγγελος και το Τέρας, Καρλ Βαλγκρέν 
                                           Είδος:Γοτθικό Ρομάντζο/ Θρίλερ
                                           Βαθμολογία: 9/10

Αποτέλεσμα εικόνας για ο αγγελος και τερας
Έτος Έκδοσης 2007
Αρχική Γλώσσα Σουηδικά 
Σελίδες 382   

Το άρθρο αφιερώνεται στην αγαπημένη μου συναναγνώστρια, Δέσποινα Ν.,γιατί η δική της ευαισθησία μου σύστησε 
τον Ερκίλ κ το σύμπαν του

Ο Σουηδός συγγραφέας Καρλ Γιόχαν Βαλγκρεν εξέπληξε το αναγνωστικό κοινό με ένα γοτθικό παραμύθι, πλασμένο από τα υλικά του γνήσιου τρόμου, της μεταφυσικής και της ερωτικής παραφοράς!
Ένα ερωτικό δράμα που κορυφώνεται σε Ύμνο προς την Αγάπη!!
           Ο "Άγγελος και το Τέρας"- best seller στη χώρα του- με συντροφό τον τραγικό αλλά τόσο ξεχωριστό ήρωά του, μάς ταξιδεύει στην Κεντρική Έυρώπη της Ιεράς Συμμαχίας, εκεί που ορθολογισμός και δεισιδαιμονία μάχονται ακόμη...


ΠΕΡΙΛΗΨΗ
1813, Γερμανία.
Μια νύχτα με θύελλα ένας γιατρός καλείται να ξεγεννήσει δύο πόρνες.
Η μία γεννά ένα υγιέστατο, πανέμορφο κοριτσάκι.
       Η άλλη όμως, από ένα καπρίτσιο της τύχης, φέρνει στον κόσμο ένα φριχτά παραμορφωμένο αγόρι, το οποίο είναι κωφάλαλο, αλλά προικισμένο με υψηλή ευφυία κι ένα εκπληκτικό χαρισμά: "Να ακούει τις σκέψεις των άλλων".
      Η πανώρια Ενριέττε και ο τερατόμορφος Ερκίλ μεγαλώνουν μαζί, σε ένα ιδιότυπο περιβάλλον στοργής κι ακολασίας, κι αναπτύσσουν μια αγνή ακατάλυτη αγάπη.
          Κοντά στην εφηβεία τους όμως, ένα τραγικό συμβάν θα τους χωρίσει.
Ο Ερκίλ θα δοκιμάσει μια ζωή γεμάτη βάσανα καθώς η παραμορφωσή του θα τον θέσει
στο στόχαστρο των ανθρώπων.
Από τα αδιάκριτα βλέμματα αποστροφής μέχρι τα απομεινάρια της Ιεράς Εξέτασης και το Ινστιτούτου Μελέτης Τερατογενέσεων, από το ιδιότυπο τσίρκο του μέχρι τα βρόμικα σοκάκια του Αμβούργου, ο Ερκίλ θα περιπλανηθεί σε έναν εχθρικό κόσμο αναζητώντας τη χαμένη του αγάπη.
           Μέσα στο μίσος και την κατακραυγή, τον φόβο και την εξαθλίωση η μορφή εκείνης
θα του δώσει κίνητρο να ζήσει και να δημιουργήσει. Θα καταφέρει να την ξαναβρεί;
Θα του επιτρέψουν όσα μεσολάβησαν στη ζωή της Ενριέττε να την έχει ξανα δικιά του όπως στα παιδικά του χρόνια;
Πάνω απ όλα όμως στέκει το ερωτημα: Θα κατορθώσει ο έρωτας να δαμάσει το τέρας;

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Ο "Άγγελος και το Τέρας" αποτελεί ένα συγκλονιστικό βιβλίο εποχής.
Αναπαράγοντας την αρχέτυπική αντίθεση από την Πεντάμορφη και το Τέρας, ανασυστήνει μοναδικά τα τοπία της σκοτεινής(γκόθικ) λογοτεχνίας, διαποτίζοντάς τα με τον γνήσιο Ρομαντισμό, όπως ξεκίνησε από μεγάλους Γάλλους όπως ο Βίκτωρ Ουγκό.
Μια μαγευτική συνύπαρξη τρόμου, Ιστορίας και λυρισμού που σαγηνεύει, απορροφώντας τον αναγνώστη στην υποβλητική του ατμόσφαιρα, ενόσο ο συγγραφέας πλέκει τον μύθο του σε γρήγορο ρυθμό με εναλλαγές συναισθημάτων εικόνων και προσώπων, χαρίζοντας μια γοητευτική περιπλάνηση.
                Η αφήγηση ξεκινά με τη μέθοδο των "τρίτων παρατηρήτων" (απόγονοι του Ερκιλ), όπως ακριβώς το έπραξε ο Λερού, εισάγοντας το δράμα του στο "Φάντασμα της Όπερας" ή η Μπροντέ μετα "Ανεμοδαρμένα Ύψη"- ωστόσο που ο βασικός κορμός ακολουθεί την απρόσωπη αφήγηση.
        Ο κεντρικός του ήρωας είναι ο Ερκίλ Μπερφούτ, παραμορφωμένος και κωφός -σαν τη φιγούρα του Κουασιμόδου από την "Παναγία των Παρισίων"- διαθέτωντας  μια καρδιά που, αδιαπραγμάτευτα ερωτευμένη, διατρανώνει  αίτημα ανθρωπιάς- σαν τον ήρωα του Ουγκό!
Διότι ο ήρωάς μας θυμίζει πως κάθε ύπαρξη που γεννιέται δεν αποτελεί παρά ένα αίτημα αγάπης...
       Η γέννησή του παραμορφωμένου Ερκίλ, ταυτόχρονα, με ένα αγγελόμορφο κορίτσι, σε δεσμό σχεδόν αδερφικό, θυμίζει λιγάκι το γοτθικό μυθιστόρημα Ο Αδελφός- Βάτραχος...
             Παράλληλα όμως, ο Ερκίλ είναι ένα πλάσμα τόσο αλλόκοτο που παραπέμπει ευθέως 
στον Ζαν Μπατίστ Γκρένουιγ από το Αρωμα του Ζίσκιντ:
Τερατωδώς διαφορετικός και φρικιαστικά ευφυίης ο Ερκίλ είναι, σαν τον Γκρενουίγ, ευλογημένος- μαζί και στιγματισμένος- με ένα χάρισμα που αντισταθμίζει τη σωματική του ανεπάρκεια 
και τρομάζει τους ανθρώπους:
Έχει τη δυνατότητα να διαβάζει τη σκέψη των ανθρώπων κι ενίοτε να τούς υποβάλλει τη δική του βούληση!
               Αυτό τον θέτει στο στόχαστρο της Ιεράς Εξέτασης και στα μπουντρούμια του Βατικανού να υποφέρει άφατα μαρτύρια στα χέρια φιλόδοξων κληρικων, για να αναδείξει ένα σκηνικό σαδισμού και πολιτικων σκοπιμοτήτων που- με όχημα τη δεισιδαιμονία- διεκδικούν χρήμα κι εξουσία, μέσα από σκοτεινές διαδρομές που άπτονται των διαβολικών διαστροφών όπως τις βίωσε ο σατανικός Καλόγερος του LEWIS MATTHEW-GREGORY!!!!
           Υπάρχει  πολιτική χροιά σε αναφορές στο σιδερένιο χέρι του Κλέμενς Μέττερνιχ, καθώς και στην εξαχρείωση της δικαστικής εξουσίας που δε διστάζει να καννιβαλίσει ένα αθώο κορίτσι!
.         Γενικά στο οδοιπορικό του Ερκίλ φιλοτεχνείται το πορτρέτο μιας σκοτεινής εποχής όπου η επιστήμη κι η τεχνολογική εξέλιξη κάνουν τα δειλά τους βήματα, ενω στο προσκήνιο έρχεται κι ο κόσμος των κωφαλάλων με τη Νοηματική Γλώσσα να αποτελέι έναν πολύπλοκο δίαυλο επικοινωνίας που εξοβελίζει την απομόνωσή τους και τους καθιστά ομοτράπεζους στον χώρο της πνευματικής δημιουργίας!
Όλα αυτά είτε κατονομάζονται είτε αποδίδονται αλληγορικά.
Για παράδειγμα ο παράξενος κύκλωπας σύντροφος του Ερκίλ κι ο υπόγειος κόσμος του, αντιπροσωπεύουν την επανάσταση του πνεύματος που απαρνείται την ασφάλεια των αλυσίδων κι "οικοδομεί μυστικά την ανάταση του Ανθρωπου!
              Γιατί πίσω από την δυσμορφία του Ερκίλ και τα βάσανα που του επέφερε κρύβεται η κατακραυγή των μαζών προς εκείνους που διαφοροποιήθηκαν, που αναζήτησαν νέους δρόμους προόδου, μακρυά από προκαθορισμένες νόρμες αισθητικές, ηθικές, νομικές , πνευματικές.
Μοναδικο ισχνό μειονεκτημα ίσως, το υπερτονισμενο ενιοτε μεταφυσικό στοιχείο...
18394232
Ο ίδιος ο μύθος του βιβλίου καταιγιστικός με τον αναγνωστη να κατακλύζεται από την αγωνία αν θα ξαναβρεθούν οι δυο που αγαπήθηκαν τόσο.
Παρά την κυρίαρχη μορφή του Ερκίλ -κι η Ενριέττε κρύβει το δικό της δράμα που αναδεικνύει τη δεινή θέση της γυναίκας και την εξαθλίωση των φτωχών στρωμάτων που ήταν έρμαια στις ορέξεις των ισχυρών.
Η κοπέλα "σέρνει" τα σημάδια  τις αλυσίδες της πιο απάνθρωπης φυλακής, αλλά και τη στοργή ενός ερωτευμένου ευεργέτη που η παρέμβασή του δίνει απρόσμενη τροπή στα πράγματα.
Σε όλα αυτά βρίσκει τη θέση του ο Ερκίλ, σαν το  ξενιτεμένο που επαναπατρίζεται σε γη κατακτημένη και ζητά εκδίκηση... 
           Δεσπόζων στοιχείο στον Άγγελο και το Τέρας  είναι σίγουρα το "Αείζωον Πυρ" του Έρωτα που με τη θεία πνοή του σηματοδοτεί την αρχή και το τέλος...
Ένας σπαρακτικός έρωτας  σαρώνει τις σελίδες του βιβλίου και παραδίδει τους ήρωές μας σε μια παραφορά κολασμένη- μαζι και παραδείσια.
Μια απίστευτη διωδία λατρείας, που διασχίζει τον χωροχρόνο άφοβη και παντοδύναμη.
Τόσο παντοδύναμη που αντιμάχεται μονάχη και γυμνή την απόλυτη φρίκη η οποία κορυφώνεται σε μια ακολουθία μακάβρια βγαλμένη από τον Άδη και πυρακτωμένη από τα καμίνια του δαντικού έπους!
Κι όμως!!
Μέσα σε ένα  πανόραμα αίματος, παραφροσύνης και εκδίκησης που σκηνοθετέι ο συγγραφέας ( θυμίζοντας ξανά τον Λερού και τον εκδικητικό του Ερίκ στην καταδίωξη του Ραούλ με τους καθρέφτες)
διαβαίνει τούτη η τρισεύγενη αγάπη που καταφάσκει τη σάρκα αλλά ανυψώνει την ψυχή ως τον Ουρανιό Προορισμό της-για να καταπραύνει , να σκορπίσει ομορφιά και να δώσει κίνητρο στη ζωή να συνεχίσει.
Το μυστήριο tremendum που μεταμορφώνει το Τέρας σε άγγελο- πηγή φωτός.
Το ευλογημένο πόδι που συντρίβει το μίσος!
                Γιατί τούτο το εξαίσιο ζεύγος-Αγγέλου και Τέρατος δεν δηλώνει μονάχα ένα αταίριαστο, αλλά απόλυτο πάθος, μα εκφράζει ταυτόχρονα και την καθεαυτήν αντίφαση που κρύβει η ανθρώπινη φύση.
            Δύο αντίρροπες τάσεις κι ανάμεσά τους ο εγωισμός που κατακρυμνίζει στο Θηρίο ή η Αυταπάρνηση του έρωτα που ατενίζει τον Θεό.
           Αυτό τον δυισμό της ανθρώπινης φύσης εκφράζουν η Ενριέττε κι ο Ερκίλ:
Το μίσος ως επιλογη εγκλωβισμού σε ένα εγωκεντρικό εγώ που καταπατά ή  την αγάπη ως έμπνευση προσφοράς στους γύρω... 
           Γιατί, όπως στη ζωή του Ερκίλ, ο Άγγελος και το Τέρας ενυπάρχουν ταυτόχρονα σε κάθε άνθρωπο ως δυο εξίσου ισχυρές δυνατότητες, κι είναι επιλογή του ατόμου ποια θα πραγματώσει, κατακρυμνιζόμενος στην άβυσσο ή επιτυγχάνοντας ανάβαση στον ουρανό.

Το βιβλίο αυτήν την εποχή, είναι εξαντλημένο, αλλά αναζητήστε το στα σπάνια βιβλία του PUBLIC ή σπεύσατε να το αποκτήσετε αν το πετύχετε σε κάποιο παλαιοπωλείο/πάγκο με μεταχειρισμένα βιβλία!
Αναζητήστε τον "ΑΓΓΕΛΟ KAI ΤΟ ΤΕΡΑΣ" ΕΔΩ 
(Books in greek-210-8958039  e-mail στο aelias@books-in-greek.gr.)