Παρασκευή, 1 Σεπτεμβρίου 2017

ΔΕΔΕ ΕΛΛΗ, Επιστολή σε Έναν Σκακιστή (Αχαρτογράφητη Βαριάντα)

              Αχαρτογράφητη Βαριάντα [Επιστολή Σε Έναν Σκακιστή], Δέδε Έλλη (Ελισσάβετ)
                                             Είδος:Ποίηση

                                        Βαθμολογία:-..."Δικό σας!"
                                                           


Εκδόσεις: ΛΙΒΑΝΗ
Σελίδες: 96
Hμερομηνία Έκδοσης: 12 Iουνίου 2017
Τιμη: 9 ευρώ
Διάθεση : Παντού! Ενδεικτικά: 
               PUBLIC
                          ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ
                          ΠΟΛΙΤΕΙΑ
                          ΙΑΝΟΣ, Αθήνα -Θεσσαλονίκη
                
Είναι κάπως αμήχανη η στιγμή όταν εσύ, η μικρή βιβλιοκριτικός, που έχεις μιλήσει με αγάπη για τα έργα τόσων άλλων, αναζητώντας τον "κρυμμένο θησαυρό" μέσα τους, καλείσαι να συστήσεις το ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΕΡΓΟ στο κοινό.
          Η "Αχαρτογράφητη Βαριάντα" είναι ένα ποιητικό έργο, σε ελεύθερο στίχο, που γράφτηκε από πύρινη αγάπη στον Άνθρωπο.
             Αρχική έμπνευση στάθηκε η περιστασιακή ενασχόλησή μου με τον χώρο του Σκακιού.
             Μέσα από φίλους-σκακιστές, η φιγούρα του σκακιστή προσέλαβε μέσα μου συμβολικές διαστασεις κι έγινε ο αοριστος, αλλά βαθιά ποθητός, ΔΕΚΤΗΣ ΜΙΑΣ ΕΡΩΤΙΚΗΣ ΕΠΙΣΤΟΛΗΣ!
Το ποίημα -επιστολή, ισορροπώντας στην γυναικεία τρυφερότητα, τον ερωτισμό  και τη στοχαστική διάθεση, συμπεριέλαβε το σκίρτημα της αγάπης, το αντιπολεμικό σάλπισμα και βαθιά ηθικά ζητήματα.
Το όνομα λιγάκι παράξενο,ε;; 
          Βαριάντα, λοιπόν, είναι μια πιθανή ακολουθία 6-7 κινήσεων, που προκύπτει από μια αρχική κίνηση -επιλογή του παίκτη-κι ο σκακιστής διαλέγει "ποια τον ευνοεί τελικά να παίξει"...
Όπως η ζωή μας που σε κάθε μας βήμα ανοίγει πλήθος πιθανών επιλογών.Αχαρτογράφητων όμως ως το τέλος!
         Το 2015, η "Αχαρτογράφητη Βαριάντα" απέσπασε τη σημαντικότερη ίσως διάκριση για έργα που δεν έχουν εκδοθεί στην Ελλάδα, κατακτώντας το Α Βραβείο Ποίησης του ιστορικού Φιλολογικού Συλλόγου "Ο Παρνασσός", που στα ιδρυτικά του μέλη μετρά τον Δροσίνη, τον Παλαμά και, μεταγενέστερα, τον Νικηφόρο Βρεττάκο κι άλλους!   


ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Η Αχαρτογράφητη Βαριάντα συνιστά μια ωδή στον Άνθρωπο, που η ζωή του παρομοιάζεται με το πεδίο μιας σκακιέρας.
Μέσα από μια σπονδυλωτή, ερωτική επιστολή, η ποιήτρια αξιοποιούνται όλοι οι συμβολισμοί του σκακιού, γεμίζοντας χρώματα και εικόνες το ασπρόμαυρο σκηνικό.
Σ'αυτήν τη σκακιέρα ,συναντάμε όλες τις πτυχές της ανθρώπινης φύσης, πενθούμε την απώλεια της αθωότητας,

προβληματιζόμαστε για τον σκοπό της ύπαρξής μας,
αγανακτούμε με την καταπίεση της γυναικας
και την εκμετάλλευση από κάθε εξουσία-
καταγγέλλοντας τον Πόλεμο μέσα από τον κόσμο του σκακιού.

         Παραλληλα, μπροστά μας παρακολουθούμε τους στροβιλισμούς μιας ερωτευμένης ψυχής, που ζητά να δοθεί στον αγαπημένο.
          Τα κομμάτια του σκακιού μάς «μιλούν» για κάθε πτυχή της ζωής που αντιπροσωπεύουν και, μέσα από πλήθος αλληγοριών, κοινωνικών προβληματισμών και πολιτικών στοχασμών, μάς οδηγούν τελικά στο «βασίλειο» της Αγάπης, για να αναφωνήσουμε ενώπιόν της:
                                                   Αγάπη
                                Μια χίμαιρα είσαι, τρομερή
                      – άφθαστη ένοικος των Ουρανών!
                                 Θεριό απροσπέλαστο,
                                    που εισπνέει ψυχές
                                        κι εκπνέει φωτιές
                                     για να αναγεννηθεί
                              απ’ του Αγριμιού την τέφρα
                                  –σαν Φοίνικας Ιερός–
                                        ο Άνθρωπος…

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Αφορμή για τη "Αχαρτογράφητη Βαριάντα", λοιπόν, ήταν η επιθυμία να βιώσω μια παρτίδα.
Το ποίημα είναι δομημένο πιστά πάνω στα τεχνικά στάδια μιας παρτίδας Σκακιού σε απόλυτη αναλογία προς την ορολογία και τις τεχνικές του!
           Κίνητρο της "Αχαρτογράφητης Βαριάντας" είναι η ίδια εναγώνια αναζήτηση του Διογένη:
Ο Άνθρωπος, δηλαδή!
Το έργο εκκινεί από την Ελπίδα , διατρέχει την αθλιότητά και τους υψηλούς του πόθους και προσβλέπει στο μεγαλείο για το οποίο είναι προορισμένος!
         Όχημα η Σκακιέρα κι ο μαγευτικός, ο ασπρόμαυρος κόσμος του Σκακιού, που μέσα του κυοφορεί εκατομμύρια χρώματα και παραστάσεις!
          Θα δούμε στα άσπρα και μαύρα τετράγωνα να συνυπάρχουν οι αντιφάσεις της ζωής!
        Θα παρακολουθήσουμε τα ξέγνοιαστα παιδικά παιχνίδια του μωρού με συντροφιά τα ξύλινα κομμάτια της Σκακιέρας, σε ρόλους απροσδόκητα στοργικούς!
          Θα αφουγκραστούμε τη θλίψη της "Βασίλισσας"στο δ1, καλώντας την από τις "αλυσίδες" της κι εμείς σαν τη Δημουλά, "Γυναίκα"!
            Παρέα με τον Αξιωματικό-Επίσκοπο θα "απελευθερώσουμε" τον Θεό από τη φιλαργυρία των Φαρισαίων και θα τον αναζητήσουμε στη σταυρική Θυσία!
           Θα ψέξουμε το όπλο του Στρατιώτη που "πληγώνει" τους κήπους, όπου παίζει ανυποψίαστος ο γιος του!
         Τα Κομμάτια της Σκακιέρας θα συντροφεύσουν την Ερωτευμένη καθώς αναζητά τον αγαπημένο της Νυμφίο σε ένα αντίστροφο, δικό της "Άσμα Ασμάτων".
Θα δούμε Τίμιους Αγωνιστές να στέκουν με αθόρυβο ηρωισμό άφοβα στον θάνατο έχοντας τελέψει το χρέος τους!

Στο σύμπαν αυτού του έργου δεν υφίσταται η "Τέχνη για την Τεχνη", πράγμα που δηλωνεται ξεκάθαρα στο ποίημα -πρόλογο!
Η Τέχνη, εδώ, υποκλίνεται στον Άνθρωπο και αποκτά νόημα μονάχα όταν τον Υπηρετεί!
Μονάχα όταν συμπαραστέκεται στην οδύνη του, 

μονάχα όταν καταγγέλλει την αδικία,
μονάχα όταν αναβαπτίζεται στον έρωτα,
μονάχα όταν αναζητά αντιστάθμισμα φωτεινών ιδανικών στο Σκοτάδι μας- εκούσιο κι ακούσιο...
          Αυτο ήθελα να είναι η "Επιστολή Σε Έναν Σκακιστή".
Αφύπνιση και συνάμα χάδι στοργικό σε καθέναν που διεξάγει έντιμα τον προσωπικό του αγώνα σε αυτή τη ζωή για αν συνατήσει τη ρήση του Καζαντζάκη: "Μην ντραπείς αν έπαιξες έντιμα και ηττήθηκες.Να ντραπείς επαιξες ανέντιμα και κέρδισες".
          Θέλησα να συνοδεύσω το έργο με 5 δικά μου ερασιτεχνικά σκίτσα- εμπνεύσεις ονειροφαντασίας ,ακατέργαστες κι αυθόρμητες- καμωμένα με στιλό και μεράκι, όπου αποτύπωσα ένα κομμάτι της ψυχής αυτού του ποίηματος όπως ακριβώς το συνέλαβα μέσα μου.
           Σε αυτό μου το ευγενές ταξίδι, όμως, είχα την ευτυχία να συναντηθώ και να υπάρξω συνεπιβάτιδα με μια σημαντική καλλιτεχνιδα, την Κερκυραία Ζωγράφο, Ειρήνη Πέννα. (Πίνακας στο πλάι "Το Βλέμμα Του Ίππου")
Ενώ εγώ στις αποσκευές μου κουβαλούσα το βάρος των λέξεων, εκείνη στο δισάκι της κουβαλούσε χρώματα που το μεράκι της μετουσιώνε σε καθρέφτες της ανθρώπινης ψυχής και των χαμένων παραδείσων της!
Η ευαισθησία κι η καλλιτεχνική της ιδιοφυία της κατάφεραν, σε μια σειρά έργων, να κωδικοποιήσουν πάνω σε μια Σκακιέρα
την Αθωότητα,
τις Πληγές του Εγωισμού,
τη Νοσταλγία της πατρίδας-ίσως και του χαμένου παιδιού,
το λαβωμένο κάλλος,
την απωλεια του εαυτού,
την αναμέτρηση με τη συνείδηση
τον κατακερματισμό της Γυναίκας...
       Μια Σκακιέρα που στους πίνακές της, τη μεταμόρφωνε πυρετικά αποσυναρμολογώντας κι ανασυνθέτοντας κομμάτια, μοτίβα, χρώματα ,προκαθορισμένους ρόλους, όπως ένας γνήσιος επαναστάτης, που αλώνει τείχη ψευδαισθήσεων για να αναδείξει την αλήθεια και να χτίσει νέους δικαιότερους κόσμους!!!
         Αυτους τους σπουδαίους πίνακες δέχθηκε να μου τους παραχωρήσει και έτσι στολίζουν τώρα σε ασπρόμαυρη κλιμακα το βιβλίο που κρατάτε!
           Τής χρωστώ ευγνωμοσύνη που τοσο άδολα και γενναιόδωρα συναίνεσε σε αυτήν την ευλογημένη συνύπαρξη- σύνθεση!
        Ανακαλύπτοντας αυτήν την ακούσια σύμπνοιά μας με την Ειρήνη σε αυτό, κατάνόησα την ολότητα της Τέχνης!Γιατί Τέχνη τελικά δεν είναι το αποτέλεσμα, αλλά η Πρόθεση κι ο Σκοπός που την θέτει σε κίνηση:
Τέχνη είναι η αναζήτηση της Ομορφιάς και της Ανθρωπιάς:
Ο εξανθρωπισμός του "δεινότερου",κατά τον Σοφοκλή, πλάσματος που περπάτησε στη γη!
Τέχνη, δηλαδή είναι στάση ζωής γενικότερη.Όταν διεκδικείς την ιδιότητα του Καλλιτέχνη-Λογοτέχνη , διεκδικείς πρώτα τον "άνθρωπο" από το "έρεβος" που τον παραμονεύει!
Η Τέχνη σε χαλεπούς καιρούς πρέπει να γίνεται η κραυγή των φιμωμένων ιδανικών!
Πνοή αγάπης στους περιφρονημένους!
              Η Τέχνη είναι η Έρωτας κι ο έρωτας θυσία αγόγγυστη κι αρχοντική. Ακόμη και στο πεδίο μιας Σκακιέρας!
               Ελάτε λοιπόν να καλπάσουμε μαζί παρέα με ένα ερωτευμένο, ξύλινο αλογάκι που φιλοδοξεί να γίνει Πήγασος, με τα φτερά - και μόνο- της αγάπης του!

                                                         
                                   
   Ιδιόχειρο σκίτσο της ποιήτριας , Δέδε Έλλης (με στιλό, μολύβι και διορθωτικό στιλό blanco-σελ 76)


ΜΙΑ ΕΠΕΞΗΓΗΣΗ ΤΗΣ ΔΟΜΗΣ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ 

ΑΝΤΙ ΠΡΟΛΟΓΟΥ.........................................................................9


Ποιημα για το πως αντιλαμβανομαι τον προορισμο της Ποιησης
1. ΣΤΟ ΠΕΔΙΟ ΤΗΣ ΜΑΧΗΣ (Το στήσιμο των κομματιών)................15
Η ζωη σα σκακιερα με αντιθέσεις του ασπρομαυρου μοτιβου
2. ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ (Άνοιγμα παρτίδας)..................21
Η αθωοτητα των παιδικων μας χρόνων με εικόνες σκακιού και πως μας εκμαυλίζει το εκπαιδευτικο συστημα
3. ΗΒΗ (Ανάπτυξη παρτίδας).........................................................25
Το εφηβικό κάλλος και τα πρωτα βλήματα στη ζωή κατ' αντιστοιχία με το μεσον της παρτίδας(διάταξη πιονιών κτλ)
4. ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ – ΕΝΗΛΙΚΙΩΣΗ (Μέσον παρτίδας).................29
Αποδόμηση πόθων από την πραγματικότητα, μεσα από σκακιστικούς όρους.
5. Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΤΟΥ ΣΚΑΚΙΟΥ.....................................................33
Οι μεταμορφώσεις της εξουσίας και η ευθύνη κάθε πολίτη, που γίνεται έρμαιο κάθε εξουσιας
6. Η ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ.........................................................................37
Η Γυναικα ως αντικειμενο καταπίεσης, ως πηγή ζωης και ως Μάνα, που καταλήγει να αιτάται την ειρηνη
7. ΦΙΝΑΛΕ ΠΥΡΓΩΝ
i. Κατασταλτικά μέτρα.............................................................41
ii. Παιδικό αφήγημα................................................................42
Παιδικότροποι συλλογισμοι γύρω από το αίτημα της ειρήνης...
8. ΦΙΝΑΛΕ ΙΠΠΩΝ
i. Εκσυγχρονισμός...................................................................45
ii. Αυτοεκπληρούμενη προφητεία................................................47
Ο Μύθος του Διομήδη ως υπόδειγμα της ευθύνης που έχουμε διαπαιδαγωγώντας στρεβλά κ χωρις αγαπη τα παιδια μας...
9. ΦΙΝΑΛΕ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΩΝ..........................................................49
Στοχασμός γύρω από την ουσια του Χριστιανισμού σε αντιπαραβολή προς τη θρησκοληψία και τη φιλάργυρια...
10. ΦΙΝΑΛΕ ΠΙΟΝΙΩΝ (Αντιπολεμικό)............................................53
11. ΕΡΩΤΙΚΟ(3 μέρη)
i. Η αγαπημένη του σκακιστή στα χνάρια του Βελλερεφόντη.........63
Η ιδεα της Αγάπης
ii. E = m · c2........................................................................65
Η σωματική ένωση
iii. Αναμέτρηση σε μια σκακιέρα...............................................68
Στροβιλισμοί μιας ερωτευμένης ψυχής, που ζητά να προσφερθεί στον αγαπημένο
12. CHECKMATE........................................................................79
Πως ο ανθρωπος αντισταθμιζει τη θνητοτητα του,νοηματοδοτώντας την φθαρτή του ύπαρξη, τασσόμενος σε ένα Ιδανικό
13. ΤΕΛΕΤΗ ΛΗΞΗΣ...................................................................83
Ένας επίλογος που θέλει τον Ανθρωπο "Θριαμβευτη"
14. ΧΑΪΚΟΥ ΤΗΣ ΣΚΑΚΙΕΡΑΣ
Τρίστιχα σε ιαπωνική φόρμα, με κατανομή συλλαβών 
5-7-5......................................................85
15. ΕΠΕΞΗΓΗΣΕΙΣ ΣΚΑΚΙΣΤΙΚΩΝ ΟΡΩΝ...........
Αποσαφήνιση συνειρμών

                                               Με αγάπη και ειλικρίνεια προς στο αναγνωστικό κοινό, που 3 χρόνια τώρα ταξιδεύουμε παρέα στους ωκεανούς των βιβλίων....
                                                           Δέδε Έλλη


                                         ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΗΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΣ



H Ελισσάβετ ( Έλλη) Δέδε γεννήθηκε το 1983 στην Αθήνα.
Είναι απόφοιτη του Π.Τ.Δ.Ε. του Πανεπιστημίου Πατρών και σήμερα εργάζεται στον χώρο της Εκπαίδευσης.
Μιλάει αγγλικά, γερμανικά και λίγα ρωσικά.
Υπήρξε μέλος του σκακιστικού συλλόγου «Σκακιστική Άνοιξη», ενώ κατείχε τον τίτλο του Developmental Instructor της FIDE για την περίοδο 2012-2014.
H Aχαρτογράφητη Βαριάντα είναι το πρώτο της έργο και ολοκληρώθηκε το 2013, σε διάστημα έξι μηνών. Τον Ιούνιο του 2015 απέσπασε το Α’ Βραβείο Ποίησης από τον ιστορικό Φιλολογικό Σύλλογο «Ο Παρνασσός».
             Από το 2014 διατηρεί με  το blog βιβλιοπαρουσιάσεων και θεμάτων πολιτισμού «ΣΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ», που χαίρει ευρείας αποδοχής στον χώρο της λογοτεχνίας και περιλαμβάνει
εμπεριστατωμένες κριτικές Ελλήνων και ξένων συγγραφέων,
δοκίμια,
συνεντεύξεις επωνύμων
και πλούσια αφιερώματα που εκτείνονται και πέραν του βιβλίου.

Για απευθείας επικοινωνία με τη συγγραφέα μπορείτε να απευθυνθείτε στο προσωπικό της ιστολόγιο
http://stonasterismotouvivliou.blogspot.com

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΗΣ ΖΩΓΡΑΦΟΥ , ΕΙΡΗΝΗΣ ΠΕΝΝΑ                Σχετική εικόνα
                       Πηγη ΦΩΤΟ: ΣΠΙΤΙ ΚΑΙ ΔΙΑΚΟΣΜΗΣΗ 


Γεννήθηκε στον Πειραιά αλλά ζει και εργάζεται στην Κέρκυρα από όπου έλκει και την καταγωγή της. Εικαστικός, θεραπεύτρια μέσο της τέχνης, εκπαιδεύτρια στη τεχνική του Paverpol .Στο ενεργητικό της έχει οχτώ ατομικές εκθέσεις και συμμετοχή σε 125 ομαδικές εκθέσεις σε Αθήνα, Βόλο, Ναύπακτο, Λευκάδα, Πάτρα, Άνδρο, Σίφνο, Χανιά, Κέρκυρα, Ιταλία
                 Συμμετείχε στις εκθέσεις Chianciano Art Museum, Comune Agliano Terme (Italia), Premio internazionale Tokyo 2011 και Μέγαρο λόγου και τέχνης Πάτρας, Πανεπτανησιακή Έκθεση Ζωγραφικής Λευκάδας, Πολιτιστικό χώρο « International Action Art» του Ομίλου Unesco, Δημοτική Πινακοθήκη Πειραιά, Gallery Enigma Αθήνα, Designer’s dot Gallery Αθήνα, Φιλολογικός Σύλλογος Παρνασσός Αθήνα.                Εχει πάρει 1ο βραβείο απο τον Φιλολογικό Σύλλογο Πρνασσού Αθήνας και απο το Chianciano Art Museum Italy.
Είναι μέλος της Εικαστικής Κερκυραϊκής Ένωσης, του Φυσιολατρικού Συλλόγου Πάτρας, του Συλλόγου Νέων Καλλιτεχνών Πάτρας, του Συλλόγου Πατρινών Καλλιτεχνών Εικαστικών Τεχνών, της Φωτογραφικής Λέσχης Κερκύρας, της Πανελλήνιας Ένωσης Λόγου και Τέχνης και της Unesco Ν. Πειραιώς και Νήσων και δίνει το ενεργό παρόν σε καλλιτεχνικές διοργανώσεις.
          Έχει φιλοτεχνήσει εξώφυλλο τοπικής εφημερίδας και πινακές της έχουν χρησιμοποιηθεί για τους σκοπούς του Υπουργείου Υγείας, της Εθελοντικής Αιμοδοσίας και της οργάνωσης «Φλόγα»
Έργα της βρίσκονται στην Κινεζική Πρεσβεία Αθηνών, στο Δημ. Θέατρο Κερκύρας, στην Κερκυραϊκή Πινακοθήκη και σε Ιδιωτικές Συλλογές.


Επισκεφθείτε τη σελίδα της Ειρήνης Πέννα και γνωρίστε το έργο της!

ΔΕΔΕ ΕΛΛΗ, Επιστολή σε Έναν Σκακιστή (Αχαρτογράφητη Βαριάντα)

                                          Αχαρτογράφητη Βαριάντα [Επιστολή Σε Έναν Σκακιστή], Δέδε Έλλη (Ελισσάβετ)
                                             Είδος:Ποίηση
                                             Βαθμολογία:-..."Δικό σας!"

                                            

Εκδόσεις: ΛΙΒΑΝΗ
Σελίδες: 96
Hμερομηνία Έκδοσης: 12 Iουνίου 2017
Τιμη: 9 ευρώ
Διάθεση : Παντού! Ενδεικτικά: 
                PUBLIC
                          ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ
                          ΠΟΛΙΤΕΙΑ
                          ΙΑΝΟΣ, Αθήνα -Θεσσαλονίκη
                
Είναι κάπως αμήχανη η στιγμή όταν εσύ, η μικρή βιβλιοκριτικός, που έχεις μιλήσει με αγάπη για τα έργα τόσων άλλων, αναζητώντας τον "κρυμμένο θησαυρό" μέσα τους, καλείσαι να συστήσεις το ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΕΡΓΟ στο κοινό.
          Η "Αχαρτογράφητη Βαριάντα" είναι ένα ποιητικό έργο, σε ελεύθερο στίχο, που γράφτηκε από πύρινη αγάπη στον Άνθρωπο.
             Αρχική έμπνευση στάθηκε η περιστασιακή ενασχόλησή μου με τον χώρο του Σκακιού.
             Μέσα από φίλους-σκακιστές, η φιγούρα του σκακιστή προσέλαβε μέσα μου συμβολικές διαστασεις κι έγινε ο αοριστος, αλλά βαθιά ποθητός, ΔΕΚΤΗΣ ΜΙΑΣ ΕΡΩΤΙΚΗΣ ΕΠΙΣΤΟΛΗΣ!
Το ποίημα -επιστολή, ισορροπώντας στην γυναικεία τρυφερότητα, τον ερωτισμό  και τη στοχαστική διάθεση, συμπεριέλαβε το σκίρτημα της αγάπης, το αντιπολεμικό σάλπισμα και βαθιά ηθικά ζητήματα.
Το όνομα λιγάκι παράξενο,ε;; 
          Βαριάντα, λοιπόν, είναι μια πιθανή ακολουθία 6-7 κινήσεων, που προκύπτει από μια αρχική κίνηση -επιλογή του παίκτη-κι ο σκακιστής διαλέγει "ποια τον ευνοεί τελικά να παίξει"...
Όπως η ζωή μας που σε κάθε μας βήμα ανοίγει πλήθος πιθανών επιλογών.Αχαρτογράφητων όμως ως το τέλος!
         Το 2015, η "Αχαρτογράφητη Βαριάντα" απέσπασε τη σημαντικότερη ίσως διάκριση για έργα που δεν έχουν εκδοθεί στην Ελλάδα, κατακτώντας το Α Βραβείο Ποίησης του ιστορικού Φιλολογικού Συλλόγου "Ο Παρνασσός", που στα ιδρυτικά του μέλη μετρά τον Δροσίνη, τον Παλαμά και, μεταγενέστερα, τον Νικηφόρο Βρεττάκο κι άλλους!   


ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Η Αχαρτογράφητη Βαριάντα συνιστά μια ωδή στον Άνθρωπο, που η ζωή του παρομοιάζεται με το πεδίο μιας σκακιέρας.
Μέσα από μια σπονδυλωτή, ερωτική επιστολή, η ποιήτρια αξιοποιούνται όλοι οι συμβολισμοί του σκακιού, γεμίζοντας χρώματα και εικόνες το ασπρόμαυρο σκηνικό.
Σ'αυτήν τη σκακιέρα ,συναντάμε όλες τις πτυχές της ανθρώπινης φύσης, πενθούμε την απώλεια της αθωότητας,

προβληματιζόμαστε για τον σκοπό της ύπαρξής μας,
αγανακτούμε με την καταπίεση της γυναικας
και την εκμετάλλευση από κάθε εξουσία-
καταγγέλλοντας τον Πόλεμο μέσα από τον κόσμο του σκακιού.

         Παραλληλα, μπροστά μας παρακολουθούμε τους στροβιλισμούς μιας ερωτευμένης ψυχής, που ζητά να δοθεί στον αγαπημένο.
          Τα κομμάτια του σκακιού μάς «μιλούν» για κάθε πτυχή της ζωής που αντιπροσωπεύουν και, μέσα από πλήθος αλληγοριών, κοινωνικών προβληματισμών και πολιτικών στοχασμών, μάς οδηγούν τελικά στο «βασίλειο» της Αγάπης, για να αναφωνήσουμε ενώπιόν της:
                                                   Αγάπη
                                Μια χίμαιρα είσαι, τρομερή
                      – άφθαστη ένοικος των Ουρανών!
                                 Θεριό απροσπέλαστο,
                                    που εισπνέει ψυχές
                                        κι εκπνέει φωτιές
                                     για να αναγεννηθεί
                              απ’ του Αγριμιού την τέφρα
                                  –σαν Φοίνικας Ιερός–
                                        ο Άνθρωπος…

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Αφορμή για τη "Αχαρτογράφητη Βαριάντα", λοιπόν, ήταν η επιθυμία να βιώσω μια παρτίδα.
Το ποίημα είναι δομημένο πιστά πάνω στα τεχνικά στάδια μιας παρτίδας Σκακιού σε απόλυτη αναλογία προς την ορολογία και τις τεχνικές του!
           Κίνητρο της "Αχαρτογράφητης Βαριάντας" είναι η ίδια εναγώνια αναζήτηση του Διογένη:
Ο Άνθρωπος, δηλαδή!
Το έργο εκκινεί από την Ελπίδα , διατρέχει την αθλιότητά και τους υψηλούς του πόθους και προσβλέπει στο μεγαλείο για το οποίο είναι προορισμένος!
             Όχημα η Σκακιέρα κι ο μαγευτικός, ο ασπρόμαυρος κόσμος του Σκακιού, που μέσα του κυοφορεί εκατομμύρια χρώματα και παραστάσεις!
            Θα δούμε στα άσπρα και μαύρα τετράγωνα να συνυπάρχουν οι αντιφάσεις της ζωής!
          Θα παρακολουθήσουμε τα ξέγνοιαστα παιδικά παιχνίδια του μωρού με συντροφιά τα ξύλινα κομμάτια της Σκακιέρας, σε ρόλους απροσδόκητα στοργικούς!
          Θα αφουγκραστούμε τη θλίψη της "Βασίλισσας"στο δ1 καλώντας την από τις αλυσίδες της κι εμείς σαν τη Δημουλά, "Γυναίκα"!
         Παρέα με τον Αξιωματικό-Επίσκοπο θα "απαελευθρώσουμε τον Θεό από τη φιλαργυρία των Φαρισαίων και θα τον αναζητήσουμε στη σταυρική Θυσία!
          Θα ψέξουμε το όπλο του Στρατιώτη που πληγώνει τους κήπους. όπου παίζει ανυποψίαστος ο γιος του!
           Τα Κομμάτια της Σκακιέρας θα συντροφεύσουν την Ερωτευμένη καθώς αναζητά τον Αγαπημένο της Νυμφίο σε ένα αντίστροφο, δικό της "Άσμα Ασμάτων".
        Θα δούμε Τίμιους Αγωνιστές να στέκουν με αθόρυβο ηρωσιμό άφοβα στον θάνατο έχοντας τελέψει το χρέος τους!
            Στο σύμπαν αυτού του έργου δεν υφίσταται η "Τέχνη για την Τεχνη", πράγμα που δηλωνεται ξεκάθαρα στο ποίημα -πρόλογο!
Η Τέχνη, εδώ, υποκλίνεται στον Άνθρωπο και αποκτά νόημα μονάχα όταν τον Υπηρετεί!
Μονάχα όταν συμπαραστέκεται στην οδύνη του,
μονάχα όταν καταγγέλλει την αδικία,
μονάχα όταν αναβαπτίζεται στον έρωτα,
μονάχα όταν αναζητά αντιστάθμισμα φωτεινών ιδανικών στο Σκοτάδι μας- εκούσιο κι ακούσιο...
          Αυτο ήθελα να είναι η "Επιστολή Σε Έναν Σκακιστή".
Αφύπνιση και συνάμα χάδι στοργικό σε καθέναν που διεξάγει έντιμα τον προσωπικό του αγώνα σε αυτή τη ζωή για αν συνατήσει τη ρήση του Καζαντζάκη 
          "Μην ντραπείς αν έπαιξες έντιμα και ηττήθηκες.Να ντραπείς επαιξες ανέντιμα και κέρδισες".
          Σε αυτό μου το ευγενές ταξίδι είχα την ευτυχία να συναντηθώ και να υπάρξω συνεπιβάτιδα με μια σημαντική καλλιτεχνιδα, την Κερκυραία Ζωγράφο, Ειρήνη Πέννα.
       Ενώ εγώ στις αποσκευές μου κουβαλούσα το βάρος των λέξεων, εκείνη στο δισάκι της κουβαλούσε χρώματα που το μεράκι της μετουσιώνε σε καθρέφτες της ανθρώπινης ψυχής και των χαμένων παραδείσων της!
Η ευαισθησία κι η καλλιτεχνική της  ιδιοφυία της κατάφεραν να κωδικοποιήσουν πάνω σε μια Σκακιέρα 
την Αθωότητα,
τις Πληγές του Εγωισμού, 
τη Νοσταλγία της πατρίδας-ίσως και του χαμένου παιδιού, 
το λαβωμένο κάλλος,
την απωλεια του εαυτού,
την αναμέτρηση με τη συνείδηση
τον κατακερματισμό της Γυναίκας...
          Μια Σκακιέρα που στους πίνακές της, τη μεταμόρφωνε πυρετικά αποσυναρμολογώντας κι ανασυνθέτοντας κομμάτια, μοτίβα, χρώματα ,προκαθορισμένους ρόλους, όπως ένας γνήσιος επαναστάτης, που αλώνει τείχη ψευδαισθήσεων για να αναδείξει την αλήθεια και να χτίσει με νέους δικαιότερους όρους!!!
Τής χρωστώ ευγνωμοσύνη που τοσο άδολα και γενναιόδωρα συναίνεσε σε αυτήν την ευλογημένη συνύπαρξη σύνθεση!
        Ανακαλύπτοντας αυτήν την ακούσια σύμπνοιά μας με την Ειρήνη σε αυτό, κατάνόησα την ολότητα της Τέχνης, η οποία τελικά δεν είναι το αποτέλεσμα, αλλά η Πρόθεση κι ο Σκοπός που την θέτει σε κίνηση:
Τέχνη είναι η  αναζήτηση της Ομορφιάς και της Ανθρωπιάς:
Ο εξανθρωπισμός του "δεινότερου",κατά τον Σοφοκλή, πλάσματος που περπάτησε στη γη!
Τέχνη, δηλαδή είναι στάση ζωής γενικότερη.Όταν διεκδικείς την ιδιότητα του Καλλιτέχνη-Λογοτέχνη , διεκδικείς πρώτα τον άνθρωπο από το έρεβος που τον παραμονεύει.
          Η Ισχύς έχει χρέος ιερό κι όμορφο να διακονεί τους ανίσχυρους. Κι η πένα είναι δύναμη.

               Όσοι έχουν, λοιπόν, βήμα είναι υπόλογοι σε κείνους που κάποιοι άλλοι τούς στέρησαν τη φωνή!
Η Τέχνη σε χαλεπούς καιρούς πρέπει να γίνεται η κραυγή των φιμωμένων ιδανικών!
Πνοή αγάπης στους περιφρονημένους!
              Η Τέχνη είναι η Έρωτας κι ο έρωτας θυσία αγόγγυστη κι αρχοντική. Ακόμη και στο πεδίο μιας Σκακιέρας!
               Ελάτε λοιπόν να καλπάσουμε μαζί παρέα με ένα ερωτευμένο, ξύλινο αλογάκι που φιλοδοξεί να γίνει Πήγασος, με τα φτερά - και μόνο- της αγάπης του!






ΜΙΑ ΕΠΕΞΗΓΗΣΗ ΤΗΣ ΔΟΜΗΣ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ 

ΑΝΤΙ ΠΡΟΛΟΓΟΥ.........................................................................9
Ποιημα για το πως αντιλαμβανομαι τον προορισμο της Ποιησης

1. ΣΤΟ ΠΕΔΙΟ ΤΗΣ ΜΑΧΗΣ (Το στήσιμο των κομματιών)................15
Η ζωη σα σκακιερα με αντιθέσεις του ασπρομαυρου μοτιβου
2. ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ (Άνοιγμα παρτίδας)..................21
Η αθωοτητα των παιδικων μας χρόνων με εικόνες σκακιού και πως μας εκμαυλίζει το εκπαιδευτικο συστημα
3. ΗΒΗ (Ανάπτυξη παρτίδας).........................................................25
Το εφηβικό κάλλος και τα πρωτα βλήματα στη ζωή κατ' αντιστοιχία με το μεσον της παρτίδας(διάταξη πιονιών κτλ)
4. ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ – ΕΝΗΛΙΚΙΩΣΗ (Μέσον παρτίδας).................29
Αποδόμηση πόθων από την πραγματικότητα, μεσα από σκακιστικούς όρους.
5. Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΤΟΥ ΣΚΑΚΙΟΥ.....................................................33
Οι μεταμορφώσεις της εξουσίας και η ευθύνη κάθε πολίτη, που γίνεται έρμαιο κάθε εξουσιας
6. Η ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ.........................................................................37
Η Γυναικα ως αντικειμενο καταπίεσης, ως πηγή ζωης και ως Μάνα, που καταλήγει να αιτάται την ειρηνη
7. ΦΙΝΑΛΕ ΠΥΡΓΩΝ
i. Κατασταλτικά μέτρα.............................................................41
ii. Παιδικό αφήγημα................................................................42
Παιδικότροποι συλλογισμοι γύρω από το αίτημα της ειρήνης...
8. ΦΙΝΑΛΕ ΙΠΠΩΝ
i. Εκσυγχρονισμός...................................................................45
ii. Αυτοεκπληρούμενη προφητεία................................................47
Ο Μύθος του Διομήδη ως υπόδειγμα της ευθύνης που έχουμε διαπαιδαγωγώντας στρεβλά κ χωρις αγαπη τα παιδια μας...
9. ΦΙΝΑΛΕ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΩΝ..........................................................49
Στοχασμός γύρω από την ουσια του Χριστιανισμού σε αντιπαραβολή προς τη θρησκοληψία και τη φιλάργυρια...
10. ΦΙΝΑΛΕ ΠΙΟΝΙΩΝ (Αντιπολεμικό)............................................53
11. ΕΡΩΤΙΚΟ(3 μέρη)
i. Η αγαπημένη του σκακιστή στα χνάρια του Βελλερεφόντη.........63
Η ιδεα της Αγάπης
ii. E = m · c2........................................................................65
Η σωματική ένωση
iii. Αναμέτρηση σε μια σκακιέρα...............................................68
Στροβιλισμοί μιας ερωτευμένης ψυχής, που ζητά να προσφερθεί στον αγαπημένο
12. CHECKMATE........................................................................79
Πως ο ανθρωπος αντισταθμιζει τη θνητοτητα του,νοηματοδοτώντας την φθαρτή του ύπαρξη, τασσόμενος σε ένα Ιδανικό
13. ΤΕΛΕΤΗ ΛΗΞΗΣ...................................................................83
Ένας επίλογος που θέλει τον Ανθρωπο "Θριαμβευτη"
14. ΧΑΪΚΟΥ ΤΗΣ ΣΚΑΚΙΕΡΑΣ
Τρίστιχα σε ιαπωνική φόρμα, με κατανομή συλλαβών 
5-7-5......................................................85
15. ΕΠΕΞΗΓΗΣΕΙΣ ΣΚΑΚΙΣΤΙΚΩΝ ΟΡΩΝ...........
Αποσαφήνιση συνειρμών

                                               Με αγάπη και ειλικρίνεια προς στο αναγνωστικό κοινό, που 3 χρόνια τώρα ταξιδεύουμε παρέα στους ωκεανούς των βιβλίων....
                                                           Δέδε Έλλη


                                         ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΗΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΣ



H Ελισσάβετ ( Έλλη) Δέδε γεννήθηκε το 1983 στην Αθήνα.
Είναι απόφοιτη του Π.Τ.Δ.Ε. του Πανεπιστημίου Πατρών και σήμερα εργάζεται στον χώρο της Εκπαίδευσης.
Μιλάει αγγλικά, γερμανικά και λίγα ρωσικά.
Υπήρξε μέλος του σκακιστικού συλλόγου «Σκακιστική Άνοιξη», ενώ κατείχε τον τίτλο του Developmental Instructor της FIDE για την περίοδο 2012-2014.
H Aχαρτογράφητη Βαριάντα είναι το πρώτο της έργο και ολοκληρώθηκε το 2013, σε διάστημα έξι μηνών. Τον Ιούνιο του 2015 απέσπασε το Α’ Βραβείο Ποίησης από τον ιστορικό Φιλολογικό Σύλλογο «Ο Παρνασσός».
             Από το 2014 διατηρεί με  το blog βιβλιοπαρουσιάσεων και θεμάτων πολιτισμού «ΣΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ», που χαίρει ευρείας αποδοχής στον χώρο της λογοτεχνίας και περιλαμβάνει
εμπεριστατωμένες κριτικές Ελλήνων και ξένων συγγραφέων,
δοκίμια,
συνεντεύξεις επωνύμων
και πλούσια αφιερώματα που εκτείνονται και πέραν του βιβλίου.

Για απευθείας επικοινωνία με τη συγγραφέα μπορείτε να απευθυνθείτε στο προσωπικό της ιστολόγιο
http://stonasterismotouvivliou.blogspot.com

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΗΣ ΖΩΓΡΑΦΟΥ , ΕΙΡΗΝΗΣ ΠΕΝΝΑ                Σχετική εικόνα
                       Πηγη ΦΩΤΟ: ΣΠΙΤΙ ΚΑΙ ΔΙΑΚΟΣΜΗΣΗ 

Γεννήθηκε στον Πειραιά αλλά ζει και εργάζεται στην Κέρκυρα από όπου έλκει και την καταγωγή της. Εικαστικός, θεραπεύτρια μέσο της τέχνης, εκπαιδεύτρια στη τεχνική του Paverpol .
Στο ενεργητικό της έχει οχτώ ατομικές εκθέσεις και συμμετοχή σε 125 ομαδικές εκθέσεις σε Αθήνα, Βόλο, Ναύπακτο, Λευκάδα, Πάτρα, Άνδρο, Σίφνο, Χανιά, Κέρκυρα, Ιταλία
                 Συμμετείχε στις εκθέσεις Chianciano Art Museum, Comune Agliano Terme (Italia), Premio internazionale Tokyo 2011 και Μέγαρο λόγου και τέχνης Πάτρας, Πανεπτανησιακή Έκθεση Ζωγραφικής Λευκάδας, Πολιτιστικό χώρο « International Action Art» του Ομίλου Unesco, Δημοτική Πινακοθήκη Πειραιά, Gallery Enigma Αθήνα, Designer’s dot Gallery Αθήνα, Φιλολογικός Σύλλογος Παρνασσός Αθήνα.                Εχει πάρει 1ο βραβείο απο τον Φιλολογικό Σύλλογο Πρνασσού Αθήνας και απο το Chianciano Art Museum Italy.
Είναι μέλος της Εικαστικής Κερκυραϊκής Ένωσης, του Φυσιολατρικού Συλλόγου Πάτρας, του Συλλόγου Νέων Καλλιτεχνών Πάτρας, του Συλλόγου Πατρινών Καλλιτεχνών Εικαστικών Τεχνών, της Φωτογραφικής Λέσχης Κερκύρας, της Πανελλήνιας Ένωσης Λόγου και Τέχνης και της Unesco Ν. Πειραιώς και Νήσων και δίνει το ενεργό παρόν σε καλλιτεχνικές διοργανώσεις.
          Έχει φιλοτεχνήσει εξώφυλλο τοπικής εφημερίδας και πινακές της έχουν χρησιμοποιηθεί για τους σκοπούς του Υπουργείου Υγείας, της Εθελοντικής Αιμοδοσίας και της οργάνωσης «Φλόγα»
Έργα της βρίσκονται στην Κινεζική Πρεσβεία Αθηνών, στο Δημ. Θέατρο Κερκύρας, στην Κερκυραϊκή Πινακοθήκη και σε Ιδιωτικές Συλλογές.

Τετάρτη, 23 Αυγούστου 2017

Zάουμε Kαμπρέ, CONFITEOR- Το Βιβλίο Φαινόμενο!!!!!

                                        Confiteor, Jaume  Cambre' (μτφ Ευρυβιάδης Σοφός)
                                            Είδος: Υπαρξιακό Δράμα/ Ιστορικό
                                            Βαθμολογία : 10/10
Αποτέλεσμα εικόνας για confiteor cambre
Εκδόσεις ΠΟΛΙΣ
Σελίδες 734
Έτος Εκδοσης Απρίλιος 2016
Επιμέλεια Σκιαδέλλη Χαρά
Μετάφραση Ευρυβιάδης Σοφός
Τιμή 22ευρώ - 13,20ευρω(PublicWeb /Πρωτοπορία)
ISBN 139789604355075

Εξαίσιο,πρωτόγνωρο, απρόσμενο! Βιβλίο μοναδικό κι ανεπανάληπτο! Βιβλίο φαινόμενο!
Είναι οι πιο απλο'ι'κοί, κοινότυπα αποθεωτικοί, αλλά αντιπροσωπευτικοί χαρακτηρισμοί με τους οποίους μπορώ, εν πρωτοις, να μεταφέρω τον ενθουσιασμό μου που ανακάλυψα αυτό το μυθιστόρημα!
          Ένα από τα πιο συζητημένα βιβλία της τελευτάιας σεζόν είναι το ογκώδες πόνημα και παγκόσμιο best seller του Καταλανού, Ζάουμε Καμπρέ και πράγματι!- κι εγώ... Confiteor [=Oμολογώ]:
Πρόκειται για μια από τις λίγες περιπτώσεις που ο λεγόμενος "συρμός" κινείται προς τη σωστή κατέυθυνση κι αξίζει να τον ακολουθήσουμε!
        Εμπορικότητα σε συνδυασμό με τον απόλυτο ορισμό της ποιότητας!
Ό,τι καλύτερο έχει γραφτέι τα τελευταία χρόνια, ξεπερνώντας σίγουρα κατά πολύ τον Ουμπέρτο Έκο!
Μιλάμε για ένα απαυγασμα συγγραφικής ιδιοφυίας σε συνδυασμό με μια ευαισθητοποιημένη θέαση του κόσμου, που μεγαλούργησε, προσφέροντας έναν σημαντικό "σταθμό" στο παγκόσμιο λογοτεχνικό στερέωμα.
         "Σταθμό", όπου κάθε βιβλιόφιλος οφείλει οπωσδήποτε να κάνει μια "στάση"...

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Ο Αντριά Αρντέβολ, καθηγητής Πανεπιστήμιου βρίσκεται στο κατώφλι του Αλτσχάιμερ και καθώς το μυαλό του αργοσβήνει, αποφασίζει να καταγράψει τα απομνημονεύματά του, για ν αδιασώσει τη Μνήμη.
         Η αφήγηση ξεκινά από τότε που ο Άντρια, 10χρονο αγοράκι, μεγαλώνει στη Βαρκελώνη σε ένα σπιτικό χωρίς στοργή- με έναν πατέρα αντικέρ και μανιώδη συλλέκτη, και μια μάνα παγερή, με μοναδική παρηγοριά τη στοργική υπηρέτρια Λόλα Σίκα- ισορροπώντας στις αντικρουόμενες προσδοκίες των γονιών του:
         O πατέρας του, Φέλιξ Αρντέβολ, θέλει να τον κάνει διανοούμενο πολύγλώσσο ενώ η μητέρα του τον οραματίζεται ως βιρτουόζο του βιολιού!
         Μια οδυνηρή εφηβεία με  συντροφιά τον ανασφαλή συμμαθητή του Μπερνάρντ και την ονειρική, αιώνια αγαπημένη Σάρα...
          Μια άγρια δολοφονία κι ένα παράξενο βιολί Στοριόνι, όμως, θα αποτελέσουν συνδετικό κρίκο ανάμεσα σε τρομακτικά μυστικά που εδράζονται στην εποχή της Ιεράς Εξέτασης και φτάνουν ως το Άουσβιτς και το Εβραικό Ολοκαύτωμα!
Από τη Βαρκελώνη και τον Τυμπιγκεν ως την Ουψάλα και τη Ρώμη παρακολουθούμε το χρονικό του γλυκύτατου Άντρια να παλεύει ανάμεσα στα βιβλία και την ανάγκη για ζωή- και πίσω από αυτόν τοπ χρόνικό των τελέυταίων αιώνω που έχουν παραδοθεί στη φαυλότητα!
           Γιατί πίσω από όλα ελλοχεύει η αδιαφιλονίκητη αλήθεια- ότι το Κακό παραμένει η μόνη αναλλοίωτη πραγματικότητα στο πέρασμα του χρόνου-κι ένας θεός στον οποίο οι άνθρωποι ομνύουν αμετανόητα.  

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Είναι δύσκολο να κατατάξεις το "Confiteor"...
Μυθιστόρημα χορταστικό που αγγίζει το επίπεδο της φιλοσοφικής πραγματείας!
      Ένα έργο μνημειώδες που προσφέρει στον αναγνώστη μια πρωτόφαντη αναγνωστική εμπειρία!
        Δε θυμάμαι να ξαναέχω διαβάσει κατι παρόμοιο!
       Το απόλυτο δείγμα της τεχνικής του εγκιβωτισμού, που χώρεσε έναν ονειρικό χορό προσώπων και παθών, μέσα σε 700 σελίδες που διαθέτουν την περιεκτικότητα μιας ολόκληρης βιβλιοθήκης ...
          "Πολλά βιβλία σε ένα", που μπροστά στο ηθικό του διαμέτρημα, την πυκνότητα των νοημάτων και των γνώσεων του, ο αναγνώστης νιώθει ότι γίνεται "το μικρό αγοράκι του εξωφύλλου με τα κοντά παντελονάκια μπροστά στην αχανή βιβλιοθήκη"!
         Τέτοιος πολυδιάστατος "τόπος σοφίας" -σταυροδρόμι εποχών, προσώπων και συναισθημάτων είναι το Confiteor του Καμπρέ που μέσα στις πολυδαίδαλες σελίδες του χάνεται ο αναγνώστης,απρόθυμος όμως να ξεφύγει από τον μικρόκοσμό αυτόν!
Μια Χώρα αποτρόπαιων Θαυμάτων και όποιος καταδυθεί εκεί σαστίζει σαν τη μικρή Αλίκη!

        
         Η βασική καινοτομία στο Confiteor έγκειται, καταρχήν, στην ίδια την αφηγηματική τεχνική του, η οποία τελικά αναδεικνύεται σε συστατικό της μοναδικότητάς του!
          Μια φρενήρης εναλλαγή εποχών, τόπων και προσώπου αφήγησης σχιζοειδώς στην ίδια πρόταση- κι όμως!- όλο αυτό όχι απλώς βγάζει νόημα αλλά όταν μπεις στη λογική αυτή σού υποβάλλει απόλυτα το συναισθηματικό του φορτίο (παράδειγμα πρότασης με το ίδιο παντα υποκείμενο: "Ο Άντρια, προσμένοντας τη Σάρα, έπαιζε βιολί στη σκηνή, ενώ αναζητούσα εναγωνίως, σε κάθε θεατή το πρόσωπο της Σάρας μου ανάμεσα στο κοινό").
Σύντομα θα το συνηθίσετε aυτo- αρκεί να είστε διαθέσιμοι ώστε να αφοσιωθείτε στο βιβλίο αυτο -και στις σχιζοφρενικές του μεταπτώσεις, που αποτελούν "ταξίδια" ιλιγγιώδη.
Το "Confiteor", λοιπόν, διαθέτει μια δική του εσωτερική ποίηση, που καταλύει με όρους Κβαντικής τον χωροχρόνο, φέροντας  έναν σουρρεαλισμό που εντελώς "σχιζοφρενικά" κομίζει απόλυτα συμπαγή νοήματα και αγωνίες πανανθρώπινες, με έναν πλουραλισμό καταιγιστικό! 
          Το Confiteor συνιστά ένα σπονδυλωτό αριστούργημα με κεντρικο άξονα ένα σπάνιο βιολί Storioni που ανοίγει έναν διαυλο επικοινωνίας ανάμεσα στους αιώνες.
Τούτο το βιολί συνιστά τον αληθινό πρωταγωνιστή πίσω από τον Άντρια Αρντέβολ, με το όνομά του "Βιάλ" αποκτά ιδιαίτερη σημειολογία!
           Συστηνόμαστε με τον Βιάλ, από τότε που έστεκε περήφανος κορμός Κυπαρισσιού κι εδώ ξετυλίγεται Μυσταγωγία του Ξύλου που αποκτά εκεί μια δική του ιδιοσυστασία και "ψυχή" σε μια μυστική σύζευξη με τον ξυλουργό- δημιουργό,σχεδόν ανιμιστική.
Κατόπιν σεργιανίζουμε μαζί τους αιώνες.
Ένας βαθιά πληγωμένος διανοούμενος κι ένα αιματοβαμμένο βιολί διατρέχει -και διασώζει- τη μνήμη.
Τη μνήμη του χαμένου παραδείσου.
Τη Μνήμη της προδωμένης αθωότητας. 
           Ο "Βιάλ" του Cambre' θυμίζει το γνωστό ,χιλιοτραγουδισμένο "Ατσάλινο Μαχαίρι" του Καββαδία, αφού είναι ζωσμένος", κι "αυτός" με ένα σωρό αιματηρές-κι αλλοκοτες ιστορίες να τον λεκιάζουν σα στίγμα ντροπής.
          Γύρω από το βιολί αυτό, λοιπόν, σχηματίζεται ένα ψηφιδωτό από ετερόκλητες καταστάσεις και διαφορετικές ιστορικές περιόδους με έναν κοινό παρονομαστή: Το απόλυτο Κακό, που διατηρείται ανέπαφο, παρ'όλη τη φαινομενική εξέλιξη του ανθρώπου, που εντέχνως υποβάλλεται στην άτσαλη προσπάθεια του Άντρια να συνηθίσει τον υπολογιστή.
           Από τον καθολικισμό και την Ιερα Εξέταση του Τορκουεμάδα λοιπόν φτάνουμε στον Φονταμενταλισμό και τον μισογυνισμό του Ισλάμ: Στο Εβρα'ι'κό Ολοκαύτωμα και τα ιατρικά πειράματα του Άουσβιτς, για να ανακαλύψουμε την διαφθορά του φρανκικού καθεστώτος που κράτησε τη σκυτάλη του Φασισμού μετά το πέρας του Πολέμου.
Σε όλα παρούσα, η σκιά του Βιάλ...
            Από τα χέρια του φτωχού φυγάδα πέρα στα βουνά της Ιταλίας  και τους καλόγερους των καθολικών μοναστηριών και των Ιησουιτών -μέχρι έναν αστικό μύθο που ενέπελεξε τον Ρούντολφ Χοεςς σε ένα ερωτικό σκάνδαλο, με φριχτή κατάληξη- καθώς και τον οξυδερκή αμφιλεγόμενο Φέλιξ Αρντέβολ, να επιδίδεται σε πλήθος δραστηριοτήτων οι ιστορίες συντίθενται και αναπλάθονται σαν σκόρπια κομμάτια παζλ στα χέρια ενός μωρού.
Έτσι ανυποψίαστα παίζει κι ο Καμπρέ με τις εποχές - συγκλονίζοντας με την επιδεξιότητα του να στήνει πχ σε κοινό μοτίβο και άρτια σκηνοθετημένη παραλληλία τη μακάβρια στοχοπροσήλωση του Ιεροεξεταστή με τη μανίακή προσήλωση του ναζί αξιωματικού!
Τι εξαίσια, αντιφατική Τέχνη!
          Εικονοπλασία "πυρετική" ,με όρους μεγάλων κινηματογραφιστών του 20ου αιώνα, την ίδια ώρα που η Μουσική διατρέχει όλες τις σελίδες και αρθρώνει αλήθειες άρρητες και για 11 γλώσσες(!) του γλωσσομαθούς ήρωά του!
        Βασικό διακύβευμα του "Confiteor"- ανάμεσα σε στοχασμούς για τον Θεό, την Τέχνη και τον Θάνατο- είναι η έννοια της Εξιλέωσης...
         Σε πρωτογενές επίπεδο έχουμε τις εκμυστηρεύσεις του Άντρια που αναμετράται με τις ενοχές του και μπορεί να αντιπροσωπεύει τον μέσο ανθρωπάκο- περίπου καλό , περίπου δειλό, περίπου ευσυνείδητο, περίπου λιποτάκτη.
Ουσιαστικά όμως ο συγγραφέας μετουσιώνεται απολογητή της ίδιας της Ανθρωπότητας.
        Στο βιολί του βιβλίου,τον "Βιάλ", ο συγγραφεας έχει συμπυκνώσει όλα τα Αμαρτήματα του Ανθρώπινου Γένους και τον Θάνατο της Συνείδησης .
Κατ' αντιστοιχία προς το περιώνυμο Πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι, ο Ζάουμε Καμπρε χρησιμοποιέι ως καμβά του το το ξύλο του Βιολιού για να φιλοτεχνήσει μια εφιαλτική προσωπογραφία του Ανθρώπου ανά την Ιστορία, αποδεικνύοντας το ύψιστο κατα τις Γραφές Αμαρτημά της: Την Αυτοχειρία της Ανθρώπινης Ψυχής! Tην Αμετανοησία!
        Γιατί το "Confiteor", αν και αμφισβητεί την ύπαρξη του Θεού, είναι βαθιά "θρησκευτικό" βιβλίο, ανατέμνοντας την κόλαση!
        Δεν υπάρχει παράμετρος που να μείνει ανέγγιχτη σε αυτήν την πανδαισία συναισθημάτων και γεγονότων, με τον Έρωτα να διαδραματίζει δεσπόζοντα ρόλο απλώνοντας μια εξουσιά που ανταγωνίζεται αυτήν της Φαυλότητας!
          Ο έρωτας, λοιπόν, προβάλλει σπαρακτικός, απόλυτος, πανδαμάτωρ κι αντιπροσωπεύεται κυρίως από τη Σάρα και την αλληλεπίδραση της με τον Άντρια στο βάθος του χρόνου...
        Είναι μάλιστα μαγευτική η μετουσίωση σε συντορφικότητα,στοργή και φροντίδα.
Αντιπαρατίθεται μάλιστα προς τον απογυμνωμένο, τον επικούρειο ηδονισμό, που εκφράζεται μέσω άλλων χαρακτήρων!
Ταυτόχρονα είναι διεισδυτική η ματιά του Καμπρέ στο φαινόμενο της Φιλίας με όλους τους ανταγωνισμούς και την αλληλεγγύη της.
Ο Μπερνάρ πρεσβεύει όσες κανονικότητες  η θαυμαστή φύση του Αντριά τον εμπόδισε να ακολουθήσει-συνάμα όμως καθένας εκφράζει ανεκλπήρωτους πόθους του άλλου...
         Ο Μπερνάρ κατακτά τη Μουσική κι ο Άντρια τη Συγγραφή
Μια σχέση αφομοίωσης και άπωσης, λοιπόν, που γίνεται αιτία ανατροπής των χαρακτήρων...
          Μιλώντας με όρους κλασσικής λογοτεχνίας, την οποία ατενίζει το "Confiteor", να καταθέσω ένα μικρό μελανό σημείο σχετικά με το υπέροχο "Confiteor" -κι ας κινδυνεύω να "ριχτώ στην πυρά" όπως συνέβαινε με τους αντιφρονούντες σε δυο από τις εποχές που το βιβλίο αναφέρει στις σελίδες του:
            Το λάτρεψα, με καθήλωσε και δε με κούρασε στιγμή- όμως δε μου παρείχε εκείνη την ανάταση ψυχής κι εκείνο το ανεξίτηλο τραύμα ψυχής που άνοιξαν μέσα μου άλλα Μεγάλα Βιβλία, φέρνοντας τεκτονικές αλλάγές στην ψυχή και τη συνείδηση.
Δεν υπήρξε κάποιο αλησμόνητο κομμάτι όπως ο "Ιεροεξεταστης" ή το "Κρεμμυδάκι"  τους Αδελφους Καραμαζώφ, το χωρίο για τον "Μικροαστό" στον Λυκο της Στέππας, η Ασκητική του Καζαντζάκη, η "αναμορφωτική συμπόνια" στους Άθλιους, η "παραφορά του Φρολό" στην Παναγία των Παρισίων, κλπ.
          Δεν εντόπισα τέτοιο απόσπασμα στο "Confiteor", που ωστόσο αποτέλεσε ένα  πολύπλευρο αναγνωστικό βίωμα, που σε πρωτοτυπία μόνο για με τα "Δαιμόνια" του Ντέιβοντσοουν μπορώ να το συγκρίνω, καθώς κι εκείνο εγκιβώτιζε ετερόκλητες ιστορίες από διάφορα μήκη και πλάτη της γης, με αφετηρία πρόσωπα της σύγχρονης εποχής κι αναγωγές στο παρελθόν, προκειμένου να εξυπηρετηθεί μια απώτερη υπαρξιακή αγωνία.
         Τα "Δαιμόνια" συνιστούσαν Πραγματεία για την Αγάπη ενώ το "Confiteor" ανταπαντά ως Πραγματεία για το Κακό! Το Κακό πέρα από τον Θεό και τον Χρόνο... 
To Kακό που δεν δικαιούται το Άλλοθι της Άγνοιας, που του αναγνώριζε η σταυρική συγχώρεση...
          Αφεθείτε λοιπόν στην ιδιότυπη γοητέια ενός βιβλίου που όμοιό του δύσκολα θα ξαναβρείτε κι ενδώστε στην δική του Ποίηση.
Ως αναγνώστες μέσα από τον πνευματικό αυτόν οργασμό οφείλουμε να υποβάλλουμε τα σέβη μας σε αυτο το λαμπρό κι ευγενές πνεύμα της Παγκόσμιας Λογοτεχνίας που είναι ο γλυκύτατος Καταλανός Ζάουμε Καμπρέ...
Τα ευσημα όμως αξίζουν και στον μεταφραστή Ευρυβιάδη Σοφό που "κέντησε"!!!
            Επιβεβαιώνοντας το... επίθετό του, στάθηκε στο ύψος του μεταφραστικού αυτού Γολγοθά από τα καταλανικά και πρόσφερε στο ελληνικό κοινό την καλύτερη δυνατή εκδοχή του αριστουργήματος αυτού-ενώ το παράρτημα στο Τέλος του βιβλίου είναι εξαιρετικά ενημερωμένο και κατατοπιστικό για τον Αναγνώστη (αν και ίσως θα προτιμούσαμε οι υποσημειώσεις να βρισκονταν επιτόπου στην αντίστοιχη σελίδα)!
Αφεθείτε, λοιπόν, στους μυστηριακούς τόπους αυτής της "Ομολογίας" και στοχαστείτε πάνω σε θεμελιακά ζητήματα της ζωής!
Εντούτοις φροντίστε να το κάνετε σε περίοδο που θα έχετε ψυχικό αποθεμα και χρόνο να του αφιερώσετε,ώστε να το απολαύσετε...

                                                                  Δέδε Ελισσάβετ


                                         ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΟ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ (απο biblionet.gr)

Αποτέλεσμα εικόνας για confiteor cambre


Ο Ζάουμε Καμπρέ (Jaume Cabre) γεννήθηκε το 1947 στη Βαρκελώνη. 
Σπούδασε καταλανική φιλολογία. Δίδαξε στο Πανεπιστήμιο της Λέριδα. Είναι επίσης μέλος του Ινστιτούτου Καταλανικών Σπουδών. 
Εδώ και χρόνια συνδυάζει επαγγελματικά την εκπαίδευση και τη συγγραφή. 
Έχει γράψει μυθιστορήματα, διηγήματα, θεατρικά έργα, δοκίμια, τηλεοπτικά και κινηματογραφικά σενάρια.
Από την πρώτη συλλογή διηγημάτων το 1974 και το πρώτο του μυθιστόρημα το 1978, ακολούθησαν πολλά μυθιστορήματα, σενάρια ταινιών και τηλεοπτικών σειρών, νουβέλες, παιδικά βιβλία, θεατρικά έργα και δοκίμια. Ιδιαίτερα αγαπητός στη χώρα του ο Καμπρέ, έχει τιμηθεί επανειλημμένα στην Ισπανία και το εξωτερικό με σημαντικά λογοτεχνικά βραβεία, όπως το Εθνικό Βραβείο Λογοτεχνίας, το Βραβείο κριτικών και το Prix Mediterranee.
Τα βιβλία του έχουν μεταφραστεί σε δεκάδες γλώσσες. 
Για το "Οι φωνές του ποταμού Παμάνο" τιμήθηκε το 2005 με το Βραβείο Καταλανών Κριτικών. 
Γι το "Confiteor" έχει τιμηθεί με πολλά βραβεία, μεταξύ των οποίων το βραβείο Κριτικών Serra d’Or 2012, 
το βραβείο M. Angels Anglada 2012, 
το βραβείο La tormenta en un Vaso 2012, 
το βραβείο Crexells 2012, 
το βραβείο Courrier International για το καλύτερο ξένο μυθιστόρημα του 2013.

ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ απο ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΕΣ ΠΗΓΕΣ!!

Μια εξαιρετική ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ του μεταφραστή ΕΥΡΥΒΙΑΔΗ ΣΟΦΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΜΑΛΑΚΑΤΕ...
Απολαυστε τη με την ευστοχη κ αισθαντικη συνοδεία του Βιλιού!!!

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΖΑΟΥΜΕ ΚΑΜΠΡΕ ΣΤΗΝ Εφημεριδα ΤΑ ΝΕΑ
στον Νίκο Κουρμουλή και τα Νέα-με τη μεσολάβηση του μεταφραστή Ευρυβιάδη Σοφού.

Ποια ήταν η κύρια ιδέα πίσω από το «Confiteor»;

Δεν έχω αφετηρία μία ιδέα, συνήθως, όταν ξεκινάω ένα μυθιστόρημα. Συμβιώνω με τα πρόσωπα, τα κάνω να μιλούν και να κινούνται πριν να υποψιαστώ ή διαισθανθώ τι είδους ιστορίες μπορούν να μου δώσουν. Η «ιδέα» μου προκύπτει κατά τη διάρκεια της δημιουργίας αυτού του κόσμου. 
Γι' αυτό και δεν μπορώ να απαντήσω κάθετα για το ποια είναι η κεντρικό ιδέα του «Confiteor». Μάλλον το αφήνω στα χέρια των αναγνωστών, οι οποίοι σίγουρα μπορεί να έχουν διαφορετικές γνώμες. Χάρη στις εμμονές του Αντριά έφτασα στο προσωρινό συμπέρασμα ότι ο πυρήνας που κρατάει δεμένο το σύνολο του μυθιστορήματος είναι το ενδιαφέρον του να καταλάβει το Κακό. 
Ο Αντριά (και παραδέχομαι ότι κι εγώ μαζί του) προς το τέλος του μυθιστορήματος φτάνει στο συμπέρασμα ότι δεν είναι σε θέση να εξηγήσει την αιτία του Κακού. Φτάνει σ’ αυτό το συμπέρασμα όταν νιώθει ανίκανος να συνεχίσει το δοκίμιο για το Κακό που γράφει εκείνες τις μέρες. Εγκαταλείπει τα χαρτιά του δοκιμίου και μας εξηγεί όλα όσα υπάρχουν στο «Confiteor»! 
Εγκαταλείπει την περισυλλογή και βυθίζεται στην αφήγηση ως μοναδικό εργαλείο ικανό να μας κάνει να καταλάβουμε το Κακό.

Γράφετε κάπου: «Από τα αθώα πράγματα μπορούν να ξεπηδήσουν οι πιο αδιανόητες τραγωδίες» (σελ. 89). Μια υπαρξιακή ειρωνεία για τους απανταχού σωτήρες;

Θα έλεγα ότι αυτή η φράση περιγράφει την αφηγηματική δημιουργία. Εγώ ο ίδιος, όταν αρχίζω να γνωρίζω τα πρόσωπά μου, κάνω αυτήν τη σκέψη: αυτό το παιδί, ο Αντριά, μέχρι που μπορεί να με πάει; Μέχρι που; Σαφώς, αν το δει κάποιος από άλλη οπτικό γωνία, ο Αντριά υποβαθμίζει τις πράξεις των «σωτήρων» της ανθρωπότητας, που είναι τυφλωμένοι από την ιδεολογία και την επιθυμία τους για εξουσία.

Η εξερεύνηση της γλώσσας αποτελεί βασικό παράγοντα της αφήγησης. Τελικά, κατοικούμε μια γλώσσα και πόσο σημαντικό είναι αυτό για έναν καταλανό συγγραφέα;

Είμαι πεπεισμένος ότι κατοικούμε μια γλώσσα Δεν ξέρω αν μ' αυτούς τους όρους, αλλά αυτό υποστηρίζει ο Βίτγκενσταϊν. Ζούμε «σε» και «με» μια γλώσσα και σκεφτόμαστε συγκεκριμένα με λέξεις και έννοιες αυτής της γλώσσας. Κατοικούμε μια γλώσσα είτε μιλιέται από εκατομμύρια ανθρώπους είτε είναι μειονοτικό είτε είναι επίσημη γλώσσα στη χώρα της είτε καταδιώκεται είτε όχι. Ακόμα κι αν βρίσκεται σε διαδικασία εκμηδένισης κι εξαφάνισης, ζούμε και κατοικούμε μια γλώσσα. 
Η γλώσσα είναι αυτό που μας ενώνει ως κοινότητα. 
Γι’ αυτό, όταν κάποιος με ρωτάει γιατί γράφω στα καταλανικά και όχι στα γαλλικά ή στα ισπανικά που είναι πιο δυνατές γλώσσες, δεν μπορώ να μην ξαφνιαστώ. 
Για ποιο λόγο να αλλάξω γλώσσα όταν γράφω λογοτεχνία; Όλα όσα λέω στα καταλανικά θα έχαναν δύναμη (αν την έχουν τελικά) γραμμένα από μένα σε άλλη γλώσσα. Εγώ δεν θα μπορούσα να εκφραστώ λογοτεχνικά σε καμία άλλη γλώσσα εκτός από τη δική μου. Και η γλώσσα μου έχει προβλήματα, αυτό είναι αλήθεια. 
Όταν η Καταλωνία γίνει ανεξάρτητη, θα έχει επαρκή δύναμη για να επιδιώξει με αξιοπρέπεια την επιβίωση της καταλανικής γλώσσας. Καθημερινά πεθαίνει μια γλώσσα σε κάποιο μέρος και μαζί της μια διαφορετική οπτική του κόσμου. Επιστροφή στον Βίτγκενσταϊν: βλέπουμε, σκεφτόμαστε και καταλαβαίνουμε μέσα από τη γλώσσα. Ο θάνατος μιας γλώσσας είναι μια τραγωδία. Η απαγόρευση της χρήσης μιας γλώσσας (όπως συνέβη με μας τους Καταλανούς κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του Φράνκο και που εγώ έζησα ως παιδί) είναι μία από τις πιο σκληρές αποφάσεις που μπορούν να εφεύρουν οι δικτάτορες. 
Όποιος δεν έχει αισθανθεί τη γλώσσα του να απειλείται, ίσως να ξαφνιαστεί από τις κουβέντες μου. Επίσης θα υπάρξουν κάποιοι που ίσως να υποβαθμίσουν το ζήτημα ή ίσως να το αρνηθούν λέγοντας «δεν έχει σημασία τι γλώσσα μιλάς: το ζήτημα είναι να συνεννοείσαι». Το θέμα είναι να εκφράζεσαι, να συνεννοείσαι και όλοι να νιώθουμε ελεύθεροι με την ίδια μας τη γλώσσα.

Στο βιβλίο βάζετε το ζήτημα, πώς η μνήμη και η δύναμη έρχονται κοντά με το Κακό. Πείτε μας περισσότερα για τη σύνδεση αυτή.

Μνήμη κι εξουσία. Με άλλα λόγια: την Ιστορία τη γράφουν οι νικητές. Οι νικητές μπορούν ακόμα και να κατασκευάσουν μια πλασματική μνήμη. Αφού σου απαγορεύσουν τη γλώσσα σου κι αφού σου πουν τι συνέβη (σύμφωνα με τη δική τους εκδοχή), είναι αδύνατο να μην τους ενδιαφέρει να σου πουν και τι πρέπει να σκέφτεσαι. Αυτή ήταν μια βασική ιδέα του προηγούμενου μυθιστορήματός μου «Οι φωνές του ποταμού Παμάνο», που εκδόθηκε στην Ελλάδα το 2009, μεταφρασμένο επίσης από τον Ευρυβιάδη Σοφό.

Ποιος είναι πραγματικά ο Αντριά Αρντέβολ;
Ο πραγματικός Αντριά Αρντέβολ δεν υπάρχει. Αυτό το πρόσωπο είχε τη μοίρα που εγώ αποφάσισα για εκείνο, δεν μπορώ να γίνω πιο συγκεκριμένος για να μη χαλάσω στοιχεία της πλοκής στους αναγνώστες που δεν έχουν ολοκληρώσει το βιβλίο. Είναι πάντως σαφές ότι η φαντασία και η ευαισθησία τον κάνουν να καταλαβαίνει και να φιλοξενείται σε ρόλους πολύ διαφορετικούς, όπως κάνουμε οι συγγραφείς με τα πρόσωπά μας: τα αγαπάμε όλα (αν είναι καλοφτιαγμένα) ακόμα κι αν είναι πραγματικά ανόητα ή αιμοδιψή. Ο Αντριά προσεγγίζει πρόσωπα αρκετά διαφορετικά από εκείνον, που όμως τον βοηθούν να εξηγήσει τις πτυκές πολλών ιστοριών αφού η πρόθεσή του είναι να καταλάβει την Ιστορία.

Ο αναγνώστης έχει την αίσθηση πως οι ιστορίες είναι επινοημένες από τον ήρωα και ταυτόχρονα μεταφέρουν την ιστορική αλήθεια της εποχής τους. Πώς το πετυχαίνετε αυτό;

Καθώς γνωρίζω τα πρόσωπα που μου προκύπτουν αυθαίρετα, καθώς τα εμπιστεύομαι, αυτά τα ίδια μου δίνουν ιστορίες ή καινούργια πρόσωπα κι η δουλειά μου είναι να δώσω νόημα σε όλες ης ιστορίες και να βρω τρόπο να τις συσχετίσω. Είναι πολύ δύσκολο να δουλεύεις έτσι γιατί μπορεί να κάνεις λάθος, μπορεί να περάσεις χρόνια μπροστά σ’ έναν αφηγηματικό κόσμο που, στο τέλος, ανακαλύπτεις ότι δεν έχει νόημα. Και πάντα, όταν παραδίδεις το μυθιστόρημα στον εκδότη, το κάνεις με την αίσθηση ότι θα μπορούσες να γράψεις κάτι άλλο ή ότι ίσως όλα όσα έγραψες να μην έχουν νόημα. 
Μου πήρε οκτώ χρόνια για να γράψω το «Confiteor» και στο τέλος του βιβλίου προειδοποιώ: «Θεωρώ αυτό το μυθιστόρημα οριστικά ημιτελές στις 27 Ιανουάριου 2011...» γιατί έτσι αισθάνομαι όταν το μυθιστόρημα απομακρύνεται από μένα: θα μπορούσα να συνεχίσω να γράφω, να ψάχνω στα πρόσωπα ή σε άλλες ιστορίες, θα μπορούσα να κάνω ένα μυθιστόρημα που να μην τελειώνει ποτέ... Τι να πω; Είναι τρελό.