Σάββατο, 24 Ιουνίου 2017

Κεκροπούλου Ελένη, Αγγέλικα η Μαντενούτα

                                    Αγγέλικα, Η Μαντενούτα, Κεκροπούλου Ελένη 
                                     Ιστορικό/Βιογραφικό Μυθιστόρημα
                                     Βαθμολογία 10/10
Σχετική εικόνα

Αριθμός Σελίδων 562

Εκδόσεις Ωκεανός
Τιμή 19 ευρώ- 13ευρώ

Κάθε Έλληνας κουβαλάει  στο DNA του την "ωδή" του εθνικού μας ποιητή Διονύσιου Σολωμού προς την Ελευθερία,που σε λίγους στίχους ορίζει το πεπρωμένο της Ελλάδας και σε μουσική Νικόλαου Μάντζαρη συνθέτει τον Εθνικό ύμνο που ταξιδεύει στα πέρατα τη φωνή της πατρίδας μας..
Κάθε Έλληνας θυμάται την πένα του να συμπυκνώνει την την πεισματική προσήλωση του Έλληνα στην "αξιοπρέπεια των Θερμοπυλών", ξετυλίγοντας μοναδικά την τραγωδία του Μεσολογγίου σε ημιτελή κομμάτια ποιητικής τελειότητας.
             Στο ξεχωριστό ιστορικό μυθιστόρημα "Αγγέλικα ,Η Μαντενούτα" μάς συστήνεται μια άλλη πλευρά του Ποιητή της Ελευθερίας- σκοτεινή και θλιβερή, που μάς εκπλήσσει...
Με κεντρικό άξονα την τρυφερή φιγούρα της βασανισμένης μητέρας του Αγγέλικας Νίκλη, η Ελένη Κεκροπούλου μας σεργιανά στα Επτάνησα και μας προσφέρει μια αξέχαστη ιστορία που δικαίως έγινε best seller στα ράφια των βιβλιοπωλείων και στις καρδιές του κοινού.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Τέλη του 18ου αιώνα.
Στη Ζάκυνθο, καταφθάνει από τον τουρκοκρατούμενο Μωριά ο πολύτεκνος Δημήτριος Νίκλης
με την έφηβη κόρη του,
 που το όνομά της έχει αποτυπωθεί στο απίθανο κάλλος της.
        Η φτώχεια οδηγεί τον Δημήτριο να θυσιάσει την πανώρια κόρη του, Αγγελική,
στον βωμό μιας ανίερης συμφωνίας με τον μεσήλικα Κόντε Νικόλαο Σαλαμόν -ισχυρό παράγοντα του νησιού.
         Η μικρή Αγγελική θα προσληφθεί υπηρέτρια στο αρχοντικό των Σαλαμόν, όμως εκεί την περιμένει ο ρόλος της οδαλίσκης και της επίσημης ερωμένης- κάτω από τα βλέμματα του νεαρού γιου της οικογένειας, Ροβέρτου, και της πονεμένης μητέρας του Μαρέτας
Η εκθαμβωτική ομορφιά της θα υποδουλώσει το κορμί και την καρδιά του ζηλότυπου κόντε Σαλαμόν, που θα της χαρίσει τη ζωή μαις 'φυλακισμένης πριγκίπισσας".
Από την ένωσή τους θα γεννηθούν 3 αγόρια.
Ο Διονύσιος Σαλαμόν, κορυφαίος ποιητής της Ελλάδας 
ο Δημήτρης Σαλαμόν-επιφανής πολιτικός 
κι ο μεταθανάτιος γιος του Κόντε, ο Ιωάννης που θα διαπρέψει στη Νομική!
Κι όμως, ο έρωτας θα βρει τον τρόπο να διαπεράσει τα χρυσά κάγκελα αυτού του κλουβιού...
Ένα καπρίτσιο της μοίρας και η ανθρώπινη απληστία θα κάνουν την αδελφική αντιζηλία και την κοινωνική κατακραυγή όχημα της πιο πολύκροτης δικαστικής διαμάχης που συντάραξε την κοινωνία των Επτανήσων

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Η Αγγελικα, η Μαντενούτα της Ελένης Κεκροπόυλου δεν είναι απλά ένα από τα πιο ξεχωριστά ιστορικά μυσθιστορήματα , αλλά και ένα βιβλίο μεγάλης τόλμης, ένα βιβλίο πόνου και προδοσίας-ίσως κι απομυθοποίησης.
Πρόκειται για την οικογενειακή ιστορία πίσω από την εμβληματική φιγούρα του Διονυσίου Σολωμού!
         Εντούτοις, δεν χοροστατεί ο λαοφιλής ποιητής, όπως θα ήταν ίσως το προφανές κι αυτό κάνει το "Αγγελικα,η Μαντενούτα" μοναδικό:
Στο επίκεντρο του βιβλίου η συγγραφέας φέρνει ένα προσωπο τριπλά αδικημένο- από τη ζωή, τις κοινωνικές ανισότητες και την προκατάληψη.
Πρόκειται για την υπηρέτρια Αγγελική Νίκλη ,μια κοπέλα στιγματισμένη από τη μοίρα της που μετέτρεψε την  απίθανη ομορφιά της ίσως σε κατάρα της.
Μια Ιφιγένεια που ο πατέρας της παρέδωσε για να σώσει τα άλλα του παιδιά από την εξαθλίωση...
Ένα αθώο περιστέρι που ακούσια εκπορνέυτηκε σε ένα αδίστακρο αρπακτικό πορωμένο από την ανομία του πλούτου και μεθυσμένο από το Κάλλος της αγνότητας και της νιότης.
Διαβατήριο κι ανάχωμα μαζί για τα παιδιά  που γέννησε προς την κοινωνική καταξίωση.
Αντικείμενο συναλλαγής κι αχαριστίας.
Η Ελένη Κεκροπούλου μετά από μια επίπονη έρευνα και προσβαση σε σπάνια ντοκουμέντα μας παραθέτει τη ζωή της Νίκλη -υπηρέτριας του κόντε Σάλαμον.
Μέσα  από αυτή αποκαλύπτει άγνωστες πτυχές της προσωπικής ζωής του Διονύσιου Σολωμού ιχνηλατώντας πληγές ανομολόγητες, αδυναμίες και πάθη που γέννησαν αριστουργήματα λόγου κ "τερατουργηματα ζωής":
H συγγραφέας εναλλάσσει την ιστορική εγκυρότητα με μια σχεδόν βιωματική αφήγηση, χαρτογραφώντας σκεψεις και χαρακτήρες με τρόπο σαγηνευτικό.
Στο κείμενό της εντάσσονται αρμονικά αυθεντικές επιστολές, έγγραφα και πλήθος άλλα τεκμήρια, ζωντανεύοντας ψυχές και γεγονότα, με τρόπο που συνδυάζει την αναγνωστική τέρψη, το σκίρτημα της καρδιάς και την ιστορική γνώση-σε συνύπαρξη αριστοτεχνική!
Από τη μια συναντάμε τον δημοτικιστή ποιητή με τις ευαισθησίες και τον πατριωτισμό που ανέβασε τον Αγώνα των Ελλήνων ως την Αθανασία με τη δύναμη του λόγου του!
Στο ίδιο πρόσωπο όμως ελλοχεύει ένας άπληστος και συμπλεγματικός άνθρωπος που δε δίστασε να διασύρει και κατόπιν να εγκαταλείψει την ίδια του τη μάνα, με τρόπο που αναγλυφα περιγράφεται στο εξαίσιο μυθιστόρημα της Ελένης Κκεροπούλου.
Περίπτωση που αποδεικνύει πως, ενίοτε η προσωπικότητα του δημιουργού πρέπει να διαχωρίζεται από την Τέχνη του, [έστω κι εγείροντας αλλο φιλοσοφικό διάλογο κατά πόσον μπορεί όντως να συμβαίνει αυτό και ως πού μπορείνα απομονώνονται προσωπικές επιλογές από το έργο που παρσδίδει ο κάθε δημιουργός....[
Επιπλεόν , αναδεικνύεται η ισχυρή θέση της οικογενειας Σαλαμόν και οι πολιτικές μηχανορραφίες που τη διατήρησαν...
Με τρόπο εύληπτο, που γοητεύει τον αναγνώστη, αναπαρίσταται το πολιτικό πορτρέτο μιας κοινωνίας πολύπλοκης όπως τα Επτάνησα που γνώρισαν εναλλασσόμενη κυριαρχία από συγκρουόμενες δυνάμεις της Δύσης.
Βενετοί, Γάλλοι στους ναπολεόντειους πολέμους και Εγγλέζοι όρισαν την τύχη τους...
Ακόμη διακρίνουμε συγκρουόμενους πόλους εκείνων που διατήρησαν την εθνική συνείδηση και αποζητούσαν αν συνδράμουν στον Ξεσηκωμό κατά των Τούρκων
με τους Ελληνες εκείνους που περιφρονούσαν την Οθωμανοκρατούμενη πατρίδα τους-σε σημείο να συνασπιστούν ακόμη κ με τουςε Τούτρκους(Ναυμαχία Ναυπάκτου)!
Ταυτόχρονα καταρρίπτεται ο μύθος της ανώδυνης κατοχής των Δυτικών , καθώς υπάρχουν πλήθος εξεγέρσεων , στιγμές σκληρότητας του κατακτητή και κοινωνική αδικία:
Μπορεί συγκριτικά με την οθωμανική κυριαρχία να υπάρχει μια πολιτισμική άνθιση μεγαλύτερη, όμως αυτή αφορά περισσότερο της ανώτερες τάξεις.
Ο φτωχός λαός πάντα αντιμετώπιζόταν ως υποζύγιο,χωρλίς νομοθετική κατοχύρωση -είτε ως "ρουμ μιλιέτ"(των Τούρκων) είτε ως "popolo'(των Δυτικών), ενώ η επτανησιακή κοινωνία διατήρησε τους νοσηρούς κι απαράβατους  διαχωρισμούς της Δύσης με βάση την κοινωνική τάξη.
Όλα αυτά κατονομάζονται μέσα από μια περιήγηση στις βασικότερες ιστορικές στιγμές της εποχής στα Επτάνησα ,ερμηνεύοντας την κατάσταση, πάντα σε συνάρτηση με την οικογενειακή ιστορία του Σολωμού.
Είναι φυσικά σαφές ότι κυριαρχούν τα πρόσωπα και το οικογενειακό δράμα πίσω από αυτά με πλήθος προσωπικών στιγνών , απωλειών και θλίψεων.
Πίσω από τη βιογραφική και ηθογραφική διάσταση όμως, στη Μαντενούτα της Κεκροπούλου ενυπάρχει μια άλλη στοχοθεσία!
Η Αγγελικα της Ελένης Κεκροπούλου συνιστά το δεύτερο-βιογραφικής χροιας- βιβλίο που καταγγέλλει τόσο ηχηρά την καταπίεση που υπέστη η Γυναίκα παντοιοτρόπως στην επτανησιακή κοινωνία.
Το πρωτο θεματολογικά παρεμφερές βιβλίο ήταν η αυτοβιογραφία της τραγικής ζακυνθινής Ελισάβετ Μαρτινένγκο που υπήρξε η πρώτη Ελληνίδα πεζογράφος και είδε τη βούλησή της να συντρίβεται από την αντρικές επιταγές κατά τρόπο ολέθριο.
(Προσωπικότητα που την έθιξε και η κορυφαία λογοτέχνιδά μας ,Διδω Σωτηριου στο εφηβικό "Οι Επισκέπτες")
           Παρότι τις χωρίζει η κοινωνική επιφάνεια της Μαρτινέγκο, και η φτωχή Νίκλη, και η ζακυνθινή διανοούμενη, τελικα, έζησαν επί της ουσίας σε κοινωνική ομηρία -έρμαια των προκαταλήψεων και των Ανδρών που τελικά τους στέρησαν το δικαίωμα της Αυτοδιάθεσης, άρα και της Ευτυχίας.
Μέσο πλουτισμού μέσω της ταπεινωτικής προίκας, είδος προς πώληση σε άνομα χέρια ,χωρίς δικαιωμα επιλογής του συντρόφου που θα όριζε τη ζωή της, χωρίς λόγο στις επιλογές -ενίοτε κ ατασθαλίες του αντρός της, δεκτης βίας και χειροδικίας που κατακρεουργεί ψυχή κ σώμα , η γυναίκα στην Κεκροπούλου αποκτά φωνή και αναδεικνύει το σιωπηλό εγκλημα διαρκείας σε βαρος της.
Η Γυναίκα ως αντικείμενο συναλλαγής χυδαίας,μια άβουλη κούκλα , ένα αιώνιο θύμα χρόνια φιμωμένο κι αλυσοδεμένο, όπως το περιγράφει η Δημουλά στο ποιημα Σημειο Αναγνωρίσεως κι όπως εδώ το προσωποποιεί η Νίκλη, συγκλονιστικά σμιλεμένη από την πένα της συγγραφέως...
     Ένας προβληματισμός που η ελληνική μυθιστοριογραφία τον εκτοξευσε με το υπαρξιακό δράμα του Παπαδιαμάντη "Η Φόνισσα"!
Σε αυτό συνίσταται η τόλμη της Ελένης Κεκροπούλου που με την Μαντερνούτα μας έδωσε ένα εργο μεστό σε νοήματα, γνωσεις ,συναισθήματα και κοινωνικούς προβληματισμούς -εστω κ αποδομώντας μια κορυφαία προσωπικότητα των Γραμμάτων.
Η Αγγελικα Η Μαντενούτα έτσι , πέρα από την ιστορική της αξία και τη δύναμη των συναισθημάτων της, ανάγεται εν τέλει σε ένα ράπισμα κατά της κοινωνικής αδικίας και της γυναικείας καταπίεσης, που μεταμφιεσμένη σε άλλα προσχήματα, υπάρχει ακόμη και λαβώνει τις κοινωνίες...
Μια υπέροχη έκδοση με ένα εξαίσιο εξώφυλλο που αποδίδει πλήρως τη γλυκύτητα, την αθωότητα  και τη  οδύνη της ηρωίδας του...
Ανακαλύψτε λοιπόν  ενα βιβλίο που δεν πρέπει να απουσιάζει από καμιά ελληνική βιβλιοθήκη!

Το βιβλιο υπήρξε κ θεατρική παράσταση.Περισσότερα εδω

Κυριακή, 28 Μαΐου 2017

Αργυρώ Μαργαρίτη,"ΓΕΡΣΗ,Είσαι το κόκκινο Στο Αίμα Μου"

                     Αργυρώ Μαργαρίτη, Γέρση ,Είσαι Το Κόκκινο Στο Αίμα Μου
                                            Είδος Ιστορικό Μυθιστόρημα
                                          Βαθμολογία 9/10
                           Αποτέλεσμα εικόνας για γερση
                   
Έτος έκδοσης Απρίλιος 2017
Σελίδες 568

Ύστερα από το Visanto και το σεργιάνι στη Σαντορίνη, η Αργυρώ Μαργαρίτη επιστρέφει 
με ένα ακόμη μεθυστικό βιβλίο που μας ταξιδεύει στη γη της Ιωνίας, 
τότε που το ελληνικό στοιχείο διέπρεπε κάτω από τη σκιά του Τούρκου δυνάστη"!
Η Γέρση ,μαυλίστρα όπως η ωραία Σμύρνη, σκορπά πάθη αιματηρά στο πέρασμά της 
κι η λαβωμένη καρδιά του έρωτα τής φωνάζει: "Γέρση, Είσαι Το Κόκκινο Στο Αίμα Μου!",
 σε έναν τίτλο που προδιαγράφει ένα βιβλίο παραφοράς!
Ας ακολουθήσουμε την ηρωίδα αυτήν σε ένα ταξίδι γεμάτο αρώματα,έρωτα και φωτιά!

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
1900, στη σκιά ενός εφιαλτικού μυστικού γεννιέται ένα κοριτσάκι.
Είναι η Γέρση, η πριγκίπισσα στη ζωή του πατέρα της, του καρδιοκατακτητή Λάζαρου Πασαλή, μεγαλωμένη στη χλιδή,με κάθε της επιθυμία να είναι διαταγή.
Ματαιωμένη μόνο από τις δυο της μυστηριώδεις καμαριέρες που τής αρνούνται τη φιλία τους, η Γέρση μεγαλώνει κι εξελίσσεται σε μια πανώρια κοπέλα που ξυπνά βαθύ έρωτα σε δυο άλλοτε γνώριμους:
Τον Γιώργη Καρδάμογλου που διατηρεί αδαμαντωρυχεία στο Γιοχάνεσμπουργκ και τον Σελίμ αγά, φανατικό κεμαλιστή!
Τα συννεφά του ολέθρου πυκνώνουν και μόνο η Σμύρνη απολαμβάνει αυτάρεσκα μια ομορφιά που ακροβατεί στην πνευματική λάμψη και την αμαρτία!
Ανάμεσα στους στροβιλισμούς του έρωτα και της Ιστορίας πληθος προσώπων βιώνουν το ατομικό τους δράμα,ώσπου όλα αλέθονται στους μύλους του Πολέμου...

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ!
Η Γέρση της Αργυρως Μαργαρίτη είναι το δεύτερο σημαντικό ιστορικών αποχρώσεων μυθιστόρημα της χρονιάς...
         Σαν το Κάποτε Στη Σαλονικη της Κράλλη, η Γέρση της Μαργαρίτη προσφέρει ένα απολαυστικό, λεπτοδουλεμένο ανάγνωσμα, με στέρεο ιστορικό υπόβαθρο και δυνατά συναισθήματα, που συνθέτουν ένα ανθρωποκεντρικό αλλά κι ανάγλυφο ηθογραφικό πορτρέτο του Ελληνισμού της Ιωνίας!
Η Αργυρώ Μαργαρίτη τοποθετεί τη δράση της στη Σμύρνη και τα περίχωρά της την πρώτη 20ετια του 20ου αιώνα, μέ έναν σύντομο σταθμό στις παροικίες των λευκών του Γιοχάνεσμπουργκ με τις πολυάριθμες ευκαιρίες πλουτισμού!)
           Ένα "πολύβουο χαρμάνι" από ανθρώπους, θρύλους, "βαριά μπαχαρικά", "φίνα λουλούδια" και "αρμύρα" είναι το βιβλίο αυτό.
Στο επίκεντρο μια φλογερή, κακομαθημένη ηρωίδα, η Γέρση που η ηδυπάθειά της και η απληστία της φέρνουν αμυδρά κάτι από τη γοητευτική κια πεισματάρα Σκάρλετ Ο' Χάρα, χωρίς όμως την ακραία πυγμή και τον κυνισμό εκείνης.
           Εκθαμβωτική, έκφυλη μαζί και αγνή, σκορπώντας με... "Καμώματα" τα ..."Χρώματα και τα Αρώματα" που αναφέρει εκστασιασμένος κι ο ποιητής Κατσαρός!
Με αυτόν τον αρχετυπικό ερωτισμό του αψεγάδιαστου θηλυκού, η Γέρση βρίσκεται ανάμεσα σε δυο ακραίους πόλους του πάθους...
Τον ορμητικό και δόλιο πόθο του Τούρκου Σελίμ και την εκλογικευμένη λαχτάρα του Έλληνα Γιώργη!
Ίσως να μην είναι τυχαία αυτή η αντίθεση:
Η ξεχωριστή πρωταγωνίστρια Γέρση αποτελεί μια πειστική προσωποποίηση της ίδιας της ξελογιάστρας Σμύρνης που κι αυτή αποστόμωνε με την ατίθαση ομορφιά της!
          Η ηρωίδα της Αργυρώς Μαργαρίτη συμβολίζει ξεκάθαρα αυτήν την ασυναγώνιστη πολιτεία, τη γητεύτρα Ανατολίτισσα με τα ευρωπαικά λούσα και την ελληνική ψυχή- που τη διεκδίκησαν σε Αλώνια θανάτου Μαρμαρένια, και κάτω από βλεμματα φθόνου, Έλληνες και Τούρκοι.
          Γύρω από αυτό το ιδιότυπο τρίγωνο, ένα γαιτανάκι προσώπων που διατηρούν αυθύπαρκτη δυναμική που τα αποτρέπει να γίνουν δορυφόροι της λαμπερής πρωταγωνίστριας!
Μια κοινωνία που ακροβατεί ανάμεσα στα σαλόνια της αριστοκρατίας , τη φτώχεια των χαμινιών και των ψαράδων- απότα σουαρέ ,τα καφέ σαντάν και τα χαμάμ 
           Ο καθένας έχει μια προσωπική ιστορία που η συγγραφέας δε διστάζει να καταθέσει, ιχνηλατώντας με ωρίμότητα τους χαρακτηρες της,χαρτογραφώντας τοπία και δίνοντας πνοή ζώσα σε ενα ετερόκλητο πλήθος, που αναπαριστά μια συναρπαστική εποχή!
Βούντη, Αισέ, Τρύφωνας, Κίτσα, Ανέστης-και πόσοι ακόμη...
           Ξεπεσμένες αριστοκράτισσες, μετρέσσες με χρυσή καρδιά, δούλες, τυχοδιώκτες, ιδεολόγοι, γυναίκες που διέσχισαν την κόλαση για να την δώσουν έπειτα στους γύρω τους!
Προσωπα αλησμόνητα!
Θα υπάρξουν ιστορίες που κυριολεκτικά θα σας σοκάρουν και δε θα μπορέσετε να τις ξεπεράσετε !
Ιστορίες ανθρώπων φριχτές , που επιβεβαιώνουν πικρά τη σοφόκλεια αποστροφή στο χορικό της Αντιγόνης"
"Πολλά τα δεινά του κόσμου-τίποτα φοβερότερο από τον Άνθρωπο!"
             Το πολύπλευρο σύνολο συμπληρώνουν στιγμές λαικής σοφίας και λαικά παραμύθια που συμπυκνώνουν σε μικρές αλληγορίες την ιστορία μας, αλλά και την τραγωδία του μικρασιατικού ελληνισμού.
Άλλωστε σε ύφος λαικής αφήγησης εκτυλίσσεται ολόκληρο το έργο...
Η Αργυρώ Μαργαίτη θέλησε, προφανώς, να ζωντανέψει τη φωνή αγαπημένων προγόνων και καθιστά τους αναγνώστες ακροατές μιας ηλικιώμενης γιαγιάς που παραδίδει την προφορική,ανεκτίμητη διαθήκη της στα εγγόνια της!
Η γλώσσα είναι γλυκά φορτωμένη με ιδιωματισμούς μικρασιατικους!
Σε κάποια σημεία παράτηρείται μια πυκνότητα,
 που ορισμένες στιγμές ίσως κουράσει τον αναγνώστη!
Πιθανότατα, αυτό συνέβη για να περιοριστούν οι σελίδες αυτού του εκτεταμένου και φιλόδοξου μυθιστορήματος (που παρείχε υλικό για... 3 ξεχωριστά βιβλία!!!)
Αρκετές φορές λ.χ., η συγγραφέας αναγκάζεται να συμπεριλαμβάνει σε μια μόνο περίοδο σειρά γεγονότων, προσωπικούς σχόλιασμους, σκέψεις των ηρώων -όλα μαζί, απανωτά ,απλά χωρισμένα με κόμματα- γεγονός που καμιά φορά ανέκοπτε τα συναισθήματα και καθιστούν κάπως δυσνότητη την πορεία των γεγονότων.
Γενικά έχουμε γραμμική αφήγηση που μερικές φορές ανακόπτεται με άλματα ,για να αποσαφηνιστεί λίγο παρακάτω -με μικρό πισωγύρισμα η έκβαση.
Αυτή η "σκηνοθεσ'ια" ήταν περιττή σε ένα έργο που αφ' εαυτού επιφύλασσε ανατροπές και χιονοστιβάδα συναισθημάτων, χωρίς να χρειάζονται τέτοιοι χειρισμοί!
Πράγματι, η δύναμη μερικών στιγμών και η ζωηρή εικονοπλασία του βιβλίου χαράσσουν ανεξίτηλα στην ψυχή του αναγνώστη!
Κάτι αξιοσημείωτο στη "Γέρση" είναι πως το βάρος γέρνει ξεκάθαρα προς τα πρόσωπα μέσα από τα οποία ξεπηδούν λαογραφικές λεπτομέρεις και ήθη...
         Κάπου εκεί παρεισφρέει "ύπουλα κι η πολιτική που με τις αστοχίες της υφαίνει αθόρυβα τον ιστό της καταστροφής γύρω από τους πρωταγωνιστες- με το άγρυπνο βλέμμα του αμφιλεγόμενου Αριστείδη Στεργιάδη...
Ο καθεαυτός πόλεμος εμφανίζεται σπερματικά.
Παρά τις περιορισμένες αναφορές όμως η συγγραφέας κατορθώνει να μεταδώσει ενδεικτικά και χωρίς ..."λογοκρισία" τα στιγμιότυπα εκείνα που αναπαριστούν απροσχημάτιστα τη θηριωδία...
             Βρήκα εύστοχο τον τρόπο που και η Μαργαρίτη ανέδειξε όπως η Θεοδωρίδου, η κ.α. τον ρόλο των Γερμανών στην οργάνωση των εφιαλτικών αμελε΄ταμπουρού που εξόντωσαν δεκάδες αιχμαλώτους με τον πιο ειδεχθή τρόπο!
            Και παρότι το σκηνικό είναι ήδη γνωστό από εμβληματικά έργα όπως της Διδώς Σωτηριου, του Βενέζη και την Ιστορια ενός Αιχμαλώτου του Στρατή Δούκα, το μαρτυριο στη "Γέρση " προβάλλει ξανά ατόφιο, σαν πρωτόγνωρο βίωμα του αναγνώστη.
           Μαζί με τους ήρωες,λοιπόν, αισθανόμαστε τη διαβρωτική πνοή της άμμου, τη δίψα που αποστεγνώνει τον άνθρωπο απο τα ιδανικά του,ενώ φωτιά και σίδερο αποσυνθέτουν παράλογα το ανθρώπινο κορμί, κάτω από γέλια ανεξήγητου σαδισμού και άμετρης κακίας!!!
         Υπάρχει ένα σημείο που εγώ δε συνάντησα σε άλλο βιβλίο με τόση παραστατικότητα κι αποδεικνύει την ωριμότητα της συγγραφέως.
Ενώ τα περισσότερα βιβλία με θέμα τη Σμύρνη εστιάζουν στις στιγμές της Καταστροφής και του ολέθρου, η Μαργαρίτη ανιχνεύει τις εσωτερικές πληγές που ο πόλεμος άφησε στην ψυχή κάποιοιου από τους ήρωές της ,παρακολουθώντας τη "μετάλλαξή" που αυτός επέφερε στην καθημερινότητά του...
            Η συγγραφέας απέδειξε στο τέλος, πως όποιος εμπλακεί στον πόλεμο χάνει μια για πάντα την αθωότητά του, με τη στάμπα να καίει ανεξίτηλα...
Το βιβλίο κλείνει γεννώντας άλλον έναν κύκλο δυνατών συναισθημάτων στον απόηχο του.
          Η "Γέρση" -αν κι ανάμεσα σε πολλά βιβλία παρόμοιας θεματολογίας- αποτελεί ένα από τα πιο ενδιαφέροντα αναγνώσματα για τη Σμύρνη -με μεγάλο "της" πλεονέκτημα τη δύναμη των πολύπλοκων χαρακτήρων, την πρωτοτυπία και τον δυνατό έρωτα που διακλαδίζεται σε πληθώρα εξελιξεων και μυστικών!
Ποιοτική και συνάμα Ιδανική και χορταστική συντροφιά  για τις μέρες του καλοκαιριού που συνήθως αφήνουν περισσότερο χρόνο και διάθεση για διάβασμα
          Ανακαλύψτε τη γητεύτρα Γέρση κι αφεθείτε σε έναν κόσμο που έδυσε αλλά λάμπει ακόμη!


                                     Αποτέλεσμα εικόνας για γερση

Σάββατο, 6 Μαΐου 2017

Σώτη Τριαναταφύλλου, Η Συγχώρεση

Η Συγχώρεση, Σώτη Τριαναταφύλλου
                                            Είδος :   Kοινωνικό Μυθιστόρημα
                                          Βαθμολογία:    9/10
                             
Oi εκδόσεις Πατάκη πρόσφατα προέβησαν στην επανέκδοση ενός από τα μικρά λογοτεχνικά διαμαντάκια που η λάμψη τους φωτίζει νου και ψυχή.Πρόκειται για τη Συγχώρεση της Σώτης Τριανταφύλλου.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Η Αντόνια Κούπερ ζει στην Αμερική με το σύζυγο και τη μοναχοκόρη της. Η ζωή της ανατρέπεται όταν η κόρη της απάγεται και δολοφονείται-απρόσμενα κι αναίτια.H Αντόνια καλείται να αναμετρηθεί με την ύστατη οδύνη ,να διασχίσει όλες τις σκοτεινές διαδρομές του πένθους και να αντιμετωπίσει την πρόκληση της αναμέτρησης με το δολοφόνο του παιδιού της...

ΣΧΟΛΙΟ -ΚΡΙΤΙΚΗ
Η Συγχώρεση της Σωτης Τριαντάφυλλου είναι ένα έργο το οποίο διαβάζεται απνευστί.

        Αυτό όμως δε συνεπάγεται ελαφρότητα- τουναντίον, μοιάζει να ακολουθεί το νόμο της φυσικής οπού η πυκνότητα κι όχι ο όγκος προσδιορίζει το "βάρος". Έτσι ισχύει και με τη "Συγχώρεση" κι αυτό είναι το επίτευγμα της συγγραφέως.

Η Συγχώρεση είναι ένα έργο αποδόμησης και ανασύνθεσης ,που στο μικρό του μέγεθος κομίζει αφοπλιστικές αλήθειες.

      Βιβλίο που κινείται σε δυο επίπεδα-ως κοινωνιολογικό σχόλιο και ταυτόχρονα ως βαθύ ψυχογράφημα με νευρώδη αφήγηση, γρήγορο ρυθμό κι αμεσότητα.
Με αφορμή ένα φρικιαστικό έγκλημα ,υπονοείται η σιωπηρή συνενοχή όλων στην ανάδυση της εγκληματικότητας, του " Κακού ",το οποίο στην ουσία δεν ανήκει σε ένα "απενοχοποιητικό" περιθώριο έξω από μας, αλλά ξεπηδά από τα σπλάχνα της κοινωνικής πραγματικότητας την οποία όλοι μας συνθέτουμε.
               Γι’ αυτό το λόγο, εν προκειμένω ρεβανσισμός της θανατικής ποινής ως απάντηση στα ειδεχθέστερα εγκλήματα δε δρα αποτρεπτικά, δεν αποκαθιστά τη δικαιοσύνη, δεν επιφέρει λύτρωση κι αυτό υπογραμμίζεται από δυο πλευρές. Την κοινωνική ,αλλά και την εστίαση στα πρόσωπα.
                 Η Συγχώρεση καταρχήν, αποσυνθέτει πλήρως την επίπλαστη γαλήνη της μέσης ,τυπικής αμερικανικής οικογενείας , η οποία δεν μπορεί να παραμείνει αμέτοχη στο τοξικό περιβάλλον μιας αποσαθρωμένης κοινωνίας. Έχει κι αυτή μερίδιο ευθύνης στην αποχαλίνωση των ηθών κι αυτό καταδεικνύεται από την Τριανταφύλλου στην άψογη σκηνογραφία του δράματος αυτού!


          Είναι οι ρηχές σχέσεις η έλλειψη ζεστασιάς, είναι ο ατομισμός, κυρίαρχα στοιχειά της αμερικανικής κουλτούρας, που ξεκινούν από την οικογένεια για να γίνουν ρίζα πολλών δεινών, που επεκτείνονται στο μακρόκοσμο της κοινωνικής συνύπαρξης και των θεσμών...Είναι η αδιαφορία και η απάθεια προς το διπλανό-ένας μονισμός ,μια ανικανότητα να πλησιάσουμε τον Άλλον, πέραν του Εγώ μας που για την οικογένεια είναι αυστηρά ο πυρήνας των μελών της.
                     Σε επίπεδο προσώπων έχουμε πληρέστατη ιχνηλάτηση των δύο βασικών προσώπων.Όχι μόνο της μάνας -θύματος αλλά και του θύτη-κι εδώ έγκειται η μοναδικότητα του έργου:
Χωρίς καθαγιασμούς ,μελοδραματισμούς ή απλουστεύσεις η τολμηρή "ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ" δίνει βήμα και στον εγκληματία ,επιστρέφοντάς του το δικαίωμα στην ανθρώπινη υπόσταση--με όλη τη διαστροφή ,την τραγικότητα ,τη μοναξιά της...
Μια ισορροπία την οποία πετυχαίνει η Σώτη Τριανταφύλλου πολύ πειστικά και στο επίπεδο της ματιάς στην κοινωνία ,αλλά και από την άποψη της σκιαγράφησης της ατομικής ψυχολογίας -στα πλαίσια της Απώλειας. Απώλεια για όλους.Γιατί αυτή είναι κοινός παρονομαστής και των δύο.
           Η Μάνα, στη Σωτη ,χάνοντας την κόρη της φτάνει στις εσχατιές της Οδύνης, βιώνοντας πολλαπλά με μια σειρά ανατροπών την ματαίωση της γυναικείας της υπόστασης . Για μήνες ταλαντεύεται ανάμεσα στη Μητρική Αγάπη, στη Νοσταλγία ,στην Απώλεια , την Οργή και την τιτάνια προσπάθεια Αποδοχής.
           Ο Εγκληματίας από τη μεριά του, ταλαντεύεται ανάμεσα στο Ζώο και το Παιδί, ανάμεσα στην Ενοχή και στην Αφέλεια -τη Θηριωδία και την Ανθρωπιά.Αν η Μάνα έχασε το αντικείμενο της αγάπης της ,ο Εγκληματίας έχει αποκοπεί από κάθε πηγή της- περιφρονημένος από όλους-κληρωτός ενός θανάτου.
            Η Άφεση, τελικά, δεν έρχεται μέσα από το πρίσμα της υπερβατικής ανεξικακίας του Ευαγγελίου, αλλά ως επιστέγασμα μιας εξαιρετικά επώδυνης διαδρομής προς την αποδοχή κι εν τέλει την αυτογνωσία.
              Είναι δηλαδή το απαύγασμα της ηθικής ωριμότητας -αυτή ακριβώς που λείπει από την κοινωνία μας, αυτή που θα ήταν απαρχή για μια εκ βάθρου εξυγίανση σε επίπεδο ατομικοτήτων πρώτα κι έπειτα σε επίπεδο συνόλου.


 Η Διαδρομή της Αντόνιας προς τη Συγχώρεση , θυμίζει την εξαίσια πυραμίδα που συνθέτουν οι σύγχρονοι ψυχαναλυτές φωτίζοντας την ανηφορική πορεία προς την κατάκτηση της κορυφής που είναι η δια μέσου της Άφεσης γαλήνη.Στην ιστοσελίδα http://www.weddinginfo.gr/ βρίσκουμε το εξής σχήμα, που ίσως συνιστά το μέγιστο διακύβευμα της διαδρομής του ανθρώπου στη ζωή αυτή.

.Ως ανατομία της αμερικανικής κοινωνίας, σε συνδυασμό με την τολμηρή θεματολογία και την οικονομία του λόγου ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ παραπέμπει στο ύφος της Τζόυς Κάρολ Όουτς-ειδικότερα την περίπτωση του σύντομου αφηγήματος της Ο ΒΙΑΣΜΟΣ, το οποίο επίσης αφορά στην κακοποίηση κόρης και τον αγώνα μιας μητέρας για δικαίωση.
   Ενώ όμως και η Οουτς θέτει απερίφραστα το πρόβλημα θεσμικού ελλείμματος , όπως κι η Σώτη, η Οουτς διακόπτει τη διαδικασία της λύσης και δίνει μια απάντηση μη πειστική, χωρίς ρεαλισμό.
Η Σώτη, αντιθέτως παίρνει θέση και -χωρίς να ευαγγελίζεται την εύκολη λύση- μας θέτει προ των ευθυνών μας.
                    Με αυτό της το βιβλίο η Σωτη Τριανταφυλλου προσφέρει ένα "μεγάλο" έργο σε ...μικρό μέγεθος.


Από αυτήν την πλευρά, η ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ της Σώτης, μπορεί να παραβληθεί προς το έργο «Αφέντης και Δούλος» του Τολστόι.Kαι τα δύο,έστω και με διαφορετική λογική ς μέσα από βραχυλογική, παραστατική 

αφήγηση και ζωηρή εικονοπλασία προσφέρουν ένα λιτό αφήγημα ,που τελικά στη λύση του κομίζει ένα βαθύ μήνυμα ανθρωπιάς και τελείωσης, που άλλα έργα χρειάζονται σελίδες επί σελίδων και πλήθος αναλύσεων για να το αναδείξουν.

Η ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ είναι ένα έργο συγκλονιστικό που μένει αξέχαστο κι αλλάζει προς το καλύτερο την οπτική μας απέναντι στη ζωή.


                                                                                       Δέδε Ελισσάβετ


                ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΗΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΣ
                                                           
Η Σώτη Τριανταφύλλου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1957. Σπούδασε Φαρμακευτική στην Αθήνα, Ιστορία και Πολιτισμούς στο Παρίσι, Ιστορία της Αμερικανικής Πόλης στη Νέα Υόρκη καθώς και Γαλλική Φιλολογία στην Αθήνα.
Εχει γραψει 10 μυθιστορήματα
"Σάββατο βράδυ στην άκρη της πόλης",
"Αύριο, μια άλλη χώρα", 
"Ο υπόγειος ουρανός", "
Το εργοστάσιο των μολυβιών", 
"Φτωχή Μάργκο",
"Άλμπατρος",
"Κινέζικα κουτιά",
"Λίγο από το αίμα σου",
"Για την αγάπη της γεωμετρίας",
"Σπάνιες γαίες"), που έγιναν τα περισσότερα μπεστ σέλερ,

Νουβέλες: 
Γράμμα από την Αλάσκα",
"Θάνατος το ξημέρωμα",
"Η φυγή",
"Συγχώρεση",
"Πιτσιμπούργκο",


'ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ: 
"Η Μάριον στα ασημένια νησιά και τα κόκκινα δάση",
"Γράμμα από ένα δράκο",
"Η Μιλένα και το φρικτό ψάρι",

ΕΦΗΒΙΚΑ
Αφρικανικό ημερολόγιο",
Μιλώντας με την Αλίκη για τη φιλοσοφία και το νόημα της ζωής".

Μαζί με τον Ηλία Ιωακείμογλου, έγραψαν από κοινού τα βιβλία:"Αριστερή τρομοκρατία, δημοκρατία και κράτος" 

και "Για τη σημαία και το έθνος".
                Τα άρθρα της στην εφημερίδα "Athens Voice" συγκεντρώθηκαν στον τόμο, "Η φοβερή τροπή των πραγμάτων".

Δευτέρα, 10 Απριλίου 2017

William -Paul Young Η ΚΑΛΥΒΑ (Αναζητώντας Την Αλήθεια)

Η Καλύβα, Γουίλλιαμ Γιανγκ
                                                      Είδος: Κοινωνικό/Αλληγορικό
                                            Βαθμολογία: 8,5/10
Αποτέλεσμα εικόνας για η καλυβα γιανγκ

Τίτλος πρωτοτύπου: The Shack
Εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ
Έτος έκδοσης: 2009
ΣΕΛ.: 344
Γλώσσα πρωτοτύπου: Αγγλικά

Μετάφραση: Καστανάρας, Γιάννης
Σχήμα: 14 x 20,6
Βαρος 376 γραμμάρια
ISBN: 978-960-04-3928-1

Η πιο γνωστή "Καλύβα" της Λογοτεχνίας είναι εκείνη του ευεγενικού "Μπάρμπα -Θωμά", που μέσα από την καρτερική του φιγούρα κατήγγειλε το όνειδος του Ρατσισμού, δίδαξε τη χριστιανική αρετή και κήρυξε την Συγχώρεση...
           100χρόνια σχεδόν μετά, αλλη μια "Καλύβα" αναζητά την απώτατη αλήθεια, αντιτάσσοντας τη δύναμη της αγαπης στην Οδύνη κι ατενίζοντας τον Θεό!
           Το 2009 ο Καναδός Γουίλλιαμ Γιανγκ εμπνεύστηκε, ως απαύγασμα του πόνου στη ζωή, μια ιστορία που την προόριζε για τα έξι παιδιά του ,αλλά τελικά εξελίχθηκε σε ένα αλληγορικό και ονειρικό κοινωνικό παραμύθι για εκατομμύρια αναγνώστες στον κόσμο!!!!
Ενόψει του Πάσχα, η Καλύβα είναι το ιδανικό βιβλίο για να στοχαστούμε πάνω σε θεμελιώδη ζητήματα της Αγάπης, του θανάτου και του Θεού, με έναν τρόπο αξέχαστο που εισχωρεί ως τα τρίσβαθα της ψυχής!

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Ο πολύτεκνος Μακένζυ βιώνει τον απόλυτο εφιάλτη, όταν σε μια οικογενειακή εκδρομή εξαφανίζεται η μικρότερη κόρη του, η Μίσσυ.
Στην κοντινή καλύβα του δάσους, η αστυνομία εντοπίζει τα ματωμένα κουρέλια από το φουστανάκι του κοριτσιού κι ένα παράξενο σύμβολο πάνω τους, πράγμα που οδηγεί στο συμπέρασμα οτι το κοριτσάκι δολοφονήθηκε.
Ο Μακένζυ βυθιζεται στην απελπισία, ενώ η οικογένεια του παλεύει κι αυτή με τη θλίψη και τις ενοχές...
4χρόνια μετά, ο Μακένζυ λαμβάνει ένα σημείωμα όπου Κάποιος Άγνωστος τον καλεί στην καλύβα του πόνου, υπογράφοντας ως "Μπαμπάκας".
Στη καλύβα του δάσους, ο Μακένζυ θα δοκιμάσει την πιο απροσδόκητη συνάντηση της ζωής του, σε μια εμπειρία ονειρική, που θα του αλλάξει για πάντα τη σχέση με τον εαυτό του, τον πόνο και τον Θεό, δίνοντάς του πίσω το φως της αγάπης.
Μια πορεία που αναμορφώνει τον Μακένζυ-μα και τον αναγνώστη που θα καταδυθεί στα νοήματά του βιβλίου!

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Παρότι ο Γουίλλιαμ Γιανγκ αρνείται την ιδιότητα του "Συγγραφέα", το βιβλίο του "H KΑΛΥΒΑ" αναδέιχθηκε σε εκδοτικό φαινόμενο για 32 εβδομάδες στο τοπ των best sellers των New York Times!
Και πράγματι η Καλύβα είναι από εκείνα τα "χαρισματικά" βιβλία που με τρόπο σοφά απλοικό μπορούν να αναβαπτίσουν την ψυχή σου και να ανοίξουν ένα νέο, φωτεινό μονοπάτι στη θέαση του κόσμου.
Ένας συγκερασμός μυθοπλασίας και θεολογίας με τον πλέον εύληπτο τρόπο!
Η Καλύβα ρέει σαν το νερό, σε γλώσσα παραστατική αλλά ξεκούραστη, που εναποθέτει τα πολυδιάστατα νοήματά της απλά, σα μια αύρα δροσερή, με τη διακριτική "ευγλωττία" ενός φαντασμαγορικού δειλινού.
           Στο επίκεντρο της "Καλύβας", μια οικογενειακή τραγωδία σαφής και αναπόδραστη.
Αποτελεί θα λέγαμε ένα τυπικό μοτίβο, ένα συγγραφικό κλισέ, που όμως πάντα διατηρεί τη δυναμική του!
      Η ανεξήγητη εξαφάνιση ενός μικρού κοριτσιού, λοιπόν, και τα ματωμένα απομεινάρια του φέρνουν αντιμέτωπους τους ήρωες με θεμελιακά κι επιτακτικά ερωτήματα γύρω από τον Χαμό, τη Θεία Πρόνοια, τον θάνατο, υποβάλλοντας μιαν ατμόσφαιρα διάχυτου πένθους!
Μέχρι εδώ,"Η Καλύβα" παραπέμπει σε παραστατικά αστυνομικά θρίλερ όπου η παιδική αθωότητα αντιπαραβάλλεται προς τη διαστροφή, το αίμα και την παράλογη βία,σαν τις περιπετειες της Έλεν Γκρέις ή βιβλία όπως η πρόσφατη Κουκουβάγια (με θύματα παιδιά σε δάσος).
             Σύντομα όμως "H Kαλύβα" αποδεικνύεται κάτι εντελώς διαφορετικό από αυτά:
Ο Μακένζυ πηγαίνει στην Καλύβα, όπου δεν τον περιμένει κάποια αιματηρή μάχη , αλλά μια στοργική έγχρωμη γυναίκα , μια αέρινη Ασιάτισσα κι ένας ξυλουργός από τη Μέση Ανατολή... 
Η "απρόσμενη συνάντηση", που σκηνοθετεί το μυστηριώδες σημείωμα, όταν φτάνει στον πληγωμένο Μακένζυ, αναστρέφει τον προσανατολισμό του βιβλίου από τα χο'ι'κά στα ουράνια κι από τα γήινα στα θεικά!
Πλέον υπεισέρχονται θρησκευτικής χροιάς στοχασμοί, με ένα τρόπο καινοτόμο, που θα σας αιφνιδιάσει. 
 Με την Καλύβα του ο Γιανγκ διεξάγει μια τολμηρή θεολογία με οξυδέρκεια πρωτόγνωρη για ένα κοινό μυθιστόρημα.
          Ο Μακένζυ μπορεί να είναι ένας από εμάς...Κάποιος- σίγουρα καλοπροαίρετος- που κουβαλά πολλές πληγές και θέτει εν αμφιβόλλω την πίστη του τη δύσκολη ώρα, παρότι ακόμη τρεμοπαίζει η "φλόγα" μέσα του.
Ο Μακένζυ  θύμισε κάτι από Καζαντζάκη ο οποίος -σε όλη του τη ζωή- "πάλευε(πνευματικά) με τον Θεό", σε μια διαρκή πνευματική σύγκρουση- απλώς ο ήρωας του Γιανγκ δίνει την πάλη του με πιο απτό τρόπο- μέσα από βιώματα της καθημερινότητας.
΄Ισως στην αρχή ο αναγνώστης- και δη ο ακραιφνώς πιστός- νιώσει ένα μουδιασμα, κάτι να τον φέρνει σε αμηχανία.
        Σύντομα όμως, θα δει να ξετυλίγονται αποκωδικοποιημέρνες μεγάλες αλήθειες που μας παραδίδει η θεολογία, διαποτισμένες με συμπόνια και αγωνία για τον πάσχοντα άνθρωπο...
         Ο συγγραφέας καταρρίπτει τα εικαστικά στερεότυπα όπου η πεπερτασμένη ανθρώπινη σκέψη έχει "εγκλωβίσει" τον Θεό- παρασυρόμενη από τα κατά βάθος πατριαρχικά και ρατσιστικά ίσως μοτίβα, που την καθόρισαν αιώνες, (χωρίς όμως να τα ανατρέπει πλήρως).
Η πένα του Γιανγκ δηάδή επιχειρεί να "αποδείξει" την κορυφαία ίσως ρήση του Αποστόλου Παύλου, που θα μπορούσε να συνιστά το απόλυτο μότο του αντιρατσισμού.
"[Στα μάτια του Θεού]..., δεν υπάρχει Άνδρας ή Γυναίκα, ελεύθερος ή δούλος, Ιουδαίος και Εθνικός"
           Παράλληλα, ο Γιανγκ δείχνει απόλυτο σεβασμό στο Δόγμα της Τριαδικότητας του Θεού, αναδεικνύοντας όμως την έννοια της "Κοινωνίας" στην οποία είναι προσκεκλημένος και ο Άνθρωπος.
         Μέσα από το άρρητο του Θεού, όμως αναδεικνύεται η αλήθεια που οι πληγές της Σταύρικής Θυσίας περέδωσαν στην αθρωπότητα ότι "ο Θεός Αγάπη Εστί".
Μια αγάπη άσπιλη, θυσιαστική, απόλυτα ελεύθερη που δεν πηγάζει από προσδοκίες ή αναγκαιότητες παρά μονάχα από μιαν εξαίσια αυτάρκεια που ζητά να δώσει και να συνυπάρξει!
           Είναι η αντίθεση προς τον μονισμό του Θηριου το οποίο περιστρέφεται γύρω από τον άξονα του Εγώ σε ένα σχήμα θνησιγενές.
Καταρρίπτεται λοιπόν η φιγούρα του Θεού Τιμωρού και αποκηρύσσεται ο φόβος, γιατί όπου υπάρχει ο φόβος δεν υφίσταται αγάπη, παρά αγωνία αυτοσυντήρησης, που παρεμποδίζει την αυτοπροσφορά και την Εμπιστοσύνη.
          Ακόμη και το Σκοτάδι του θανάτου ανακύπτει, τελικά,  όχι ως τυραννικό καθεστώς και παρουσια, αλλά, στην πραγματικότητα, ως απουσία και απομάκρυνηση από το Φως και την Πηγή της Ζωής,σε ένα ηρακλέιτειας υφής σχήμα.
           Από την άλλη φωτίζεται μια θεική πρόνοια ακατάληπτη ενίοτε, εν πρώτοις μπορεί να προβάλλει ως "άδικη" στους περιορισμενους δεκτες του ανθρώπου, που αξιολογεί πάντα μεσα από τους χωροχρονικούς και βιολογικούς περιορισμούς του.
         Με άλλον τρόπο, αυτήν την σχετικότητα την αποδεικνύει ο Μαρκ Τουέιν στο Μυστηριώδη Ξένο, όπου "ο Διάβολος" εμφανίζεται σε ένα μεσαιωνικό χωριό και αυτή τη φορά αποδεικνύει με διαφορετικό πρίσμα στους χωρικούς ότι "αυτό που στον μικρό άνθρωπο φαντάζει "απώλεια" μπορεί να  είναι κι "ευσπλαχνία" κι η πιο ανώδυνη εκδοχή ανάμεσα σε πλήθος πιθανοτήτων". 
            Αλήθεις που -και- στην Καλύβα του Γιανγκ δεν προκύπτουν βερμπαλιστικά αλλά μέσα από μια διαδρομή αυτογνωσίας του ήρωα που διανύει τα ψυχναναλυτικά στάδια του πένθους για να ανακαλύψει βαθιά μέσα του την αναντίρρητη και συγκλονιστική αλήθεια.

Μια ονειροφαντασία που χαρτογραφεί τους δύσβατους δρόμους της ψυχής για τη Συμφιλίωση και τη Συγχώρεση που λυτρώνει και οδηγεί στην ελευθερία...
(Προσωπικά έκλαψα και ένιωσα ξανά να επιστρεφω στην αθωότητα και να αναζητώ πιο έντονα τον Θεό με την εμπιστοσύνη του παιδιού.)

Δεν ξέρω αν η απλοικότητα αυτού του βιβλίου επιτρέπει να μιλήσουμε για αριστούργημα της παγκόσμιας λογοτεχνίας...
         Γνωρίζω όμως πως πρόκειται για ένα πολύ όμορφο βιβλίο, ένα εύχρηστο πνευματικό εργαλείο που λειτουργεί ανακουφιστικά για την ψυχή και βοηθά εκείνον που επιθυμεί να στοχαστεί για τον Θεό πέρα από το αυστηρή θεολογική ρητορική και τις ενοχοποιητικές της τάσεις.
            Δεν ξέρω αν "Η Καλύβα" απαντά πλήρως στα αγωνιώδη ερωτήματα γύρω από τον θεό ,την ελευθερία του ανθρώπου και την οδύνη (προφανώς και όχι)- νιώθω όμως ότι τα απαλύνει....
Λατρεύω τέτοιου είδους βιβλία, σαν την Καλύβα του Γιανγκ που κομίζουν γνήσια στοργή στον Πάσχοντα Άνθρωπο κια μπορούν να διευρύνουν τους ορίζοντες της σκέψης χωρίς να παραχαράσσουν την αλήθεια και χωρίς να κομίζουν την αδιαλλάξία της αυθεντίας.

Φετος "Η Καλύβα" προβάλλεται στο σινεμά από την ΟDEON και θα έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον η κινηματογραφιή απόδωση...
(Η άνωθι φωτογραφία από την ταινία οπτικοποιεί ιδανικά μια από τις πλέον ονειρικές σκηνές του βιβλίου.)
Μια πασχαλινή πρόταση λοιπόν με ευχές για καλή Ανάσταση!!!

Κυριακή, 2 Απριλίου 2017

ΠΟΡΦΥΡΟ ΠΟΤΑΜΙ, Σόφη Θεοδωρίδου (Η Επίσημη Παρουσιαση στην ΑΘΗΝΑ)

Πορφυρό Ποτάμι, Σόφη Θεοδωρίδου
                                                  Είδος:Ιστορικό Δράμα
                                           Bαθμολογία :10/10
                              Αποτέλεσμα εικόνας για πορφυρο ποταμι

Η Σόφη Θεοδωρίδου εδώ και μια δεκαετία διαγράφει ανεξίτηλα τα "Χνάρια" της στο χώρο του ιστορικού μυθιστορήματος, με μια σεμνότητα που δεν την εμπόδισε να κερδίσει μια ακλόνητη , περίοπτη θέση ανάμεσα στους επιφανέστερους σημερινούς μας πεζογράφους, που διατηρουν ποιότητα και ήθος.

Συγγραφέας παλαιάς κοπής, χωρίς τους σύγχρονους μινιμαλισμούς και ψευδεπίγραφούς μοντερνισμούς, η Σόφη Θεοδωρίδου φιλοτεχνεί με τα βιβλία της πανοραμικούς ηθογραφικούς πίνακες από τόπους και χρώματα ενός χθες ένδοξου, αιματηρού και βαθιά οδυνηρού.
Με το έργο της η Σόφη Θεοδωρίδου διασώζει τη γοητεία μιας καλοδουλεμένης γλώσσας η οποία τίθεται στην υπηρεσία της εθνικής μας μνήμης, καθώς τη διαποτίζουν τα πάθη των καθημερινών ανθρώπων.
Γλώσσα Ιστορία και ανθρώπινες σχέσεις αποτελούν τα διακυβεύματα στο έργο της συγγραφέως.
Από το πρώτο της βιβλίο τη Νύφη Που Φορούσε Μαύρα η Σόφη Θεοδωρίδου πραγματεύεται την οδύσσεια του ελληνισμού ολόκληρο τον 20ο αιώνα, με έμφαση στα ελληνόφωνα μέρη της Τουρκίας.
Μετά τους πρόσφυγες της Μικράς Ασίας στη Νύφη, γνωρίσαμε τον ποντιακό ξεριζωμό παρέα με το Κορίτσι Απτη Σαμψούντα,ενώ σκύψαμε πάνω από τα βάσανα των Ελλήνων της επαρχίας στη διάρκεια της Κατοχής (Αμαρτία της Ομορφιάς) και του Εμφυλίου (Στεφάνι Από Ασπάλαθο)
          Μετά από μια οξυδερκή ματιά στη Μεταπολίτευση μέσα από μια γυναικεία φιλία κι ένα μυστήριο (Χνάρια των ξυπόλητων Ποδιών και τα Χρόνια της Αθωότητας) , η Σόφη Θεοδωρίδου μας ταξιδεύει ξανά στις μνημες των προπαππούδων μας, αναζητώντας αυτή τη φορά την αρχή του νήματος στην τραχιά Καππαδοκία και τους Ανατολίτες Καραμανλήδες, με την αδούλωτη ψυχή.
Ας αφήσουμε λοιπόν το Πορφυρό Ποτάμι να μας σεργιανίσει στην Iστορία που δυστυχώς δικαιολογεί απόλυτα το...χρώμα του:

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Βρισκόμαστε σε ένα εληνικό χωριό της Καππαδοκίας.Μέσα σε μια επίπονη βιοπάλη ο σλεπιτζής- και περιστασιακά γυρολόγος- Δημητρός υποδέχεται το τρίτο του παιδί.
Είναι ένα ασθενικό κοριτσάκι που θαρρείς και το όνομα της φανερώνει τη σφραγίδα του θανάτου επάνω της, γεμίζοντας απελπισία την ψυχή της μητέρας της Φεβρωνίας... 
       Η ασθενική Νιόβη περιφέρεται στο χωριό σαν αερικό, με το χλωμό της πρόσωπο και την νεραιδένια ομορφιά της να την κρατούν ταγμένη "πέραν του κόσμου τούτου".
Μοναδική υπόμνηση της ζωής που ξεγλιστρά από το κορμί της, η παρουσία του αψύ Φίλιππου, ενός αγοριού που κράτα μέσα του άσβεστο το μίσος για τον Οθωμανό δυναsτή, φλεγόμενο από τους ελληνικούς θρύλους και τον πόθο της Λευτεριας.
        Οι βουλές της μοίρας όμως θα επιλέξουν διαφορετική πορεία στα πράγματα και το μόνο που θα μείνει αλώβητο είναι η λατρέια της Νιόβης για τον Φίλιππο...
        Εν τω μεταξύ οι ανατροπες του πολιτικού σκηνικού θα πυροδοτήσουν πολέμους, τυλίγοντας με τα δεινά του τους απλούς ανθρώπους ,διαμελίζοντας οικογένειες και προσδοκίες...Bαλκανικοί Πόλεμοι ,ΑΠΠ, Μικρασιατική Εκστρατεία:
         Ο άνεμος του πολέμου και η αχλύ της Μεγάλης Ιδέας θα πάρουν μακρυά τον παθιασμένο Φίλιππο, που θα αφήσει πίσω του ΄'ενα κομμάτι της ερωτευμένης ψυχής του...
          Μέσα στην Απώλεια, η αέρινη Νιόβη θα μπει στο στόχαστρο ενός επιφανούς Τούρκου,
του Αζέρ με τη σπάνια μόρφωση, που θα κάνει τα παντα για την αποκτήσει, ξετυλίγοντας τις πλευρές ενός απροσμενου χαρακτήρα που συγκινεί...
            Τα χρόνια θα περάσουν, κι οι Ελληνες θα πληρώσουν με ασύλληπτη βαρβαρότητα, καταρράκτες δακρύων και ποταμούς αίματος το όνειρο των Χαμένων Πατρίδων.
         Η Συνθήκη Της Λωζάννης θα ξεριζώσει τους πληθυσμούς που θα δουν να φράζει ισόβια ο δρόμος για τα ακριβά τους χώματα, εξαναγκάζοντάς τους σε ένα αβέβαιο μέλλον, που τούς ζητά να χτίσουν ξανά τη ζωή τους από τα συντρίμμια σε μια Αφιλόξενη "Μητέρα-Πατρίδα"... 

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Η Σόφη Θεοδωρίδου επιστρέφει με ένα σ[αρακτικό ιστορικό μυθιστόρημα που διατηρεί κ επεκτείνει τις συγγραφικές αρετές της.Το Πορφυρό Ποτάμι της αγαπημένης μας συγγραφέως συνιστά άλλο ένα βιβλίο που αποτείει προσκύνημα στη μνήμη των αδικοχαμένων και μαρτυρικών ποργόνων μας από τα χαμένα εδάφη της Εγγύς Ανατολής.
Το ήθος της γραφής που χαρακτηρίζει τη Σόφη Θεοδωρίδου ήδη από το πρώτο της βιβλίο , διατηρείται και σ άυτό το 9ο βιβλίο της κομίζοντας όλη την ευλάβεια που αρμόζει σε ένα τόσο "βαρύνουσας" σημασίας συγγραφικό εγχείρημα.
Το γνώριμο στιλ της Σόφης Θεοδωρίδου επανεμφανίζεται και στηρίζει το έργο σε τρεις άξονες:
Τον Ιστορικό ,τον Ηθογραφικό και τον Συναισθηματικό...
Ιστορία- Τόποι- Άνθρωποι,λοιπόν, διεκδικούν ισόποσα τον ρόλο τους συνδεδεμένα στους στέρεους αρμούς μιας γλωσσικής δεινότητας γεμάτης ζωντάνια και μιας αγωνιώδους πλοκής που επιφυλάσσει αρκετές ανατροπές -άλλοτε υπόκωφες και άλλοτε πιο θορυβώδεις...
Το Πορφυρό Ποτάμι είναι ένα ακόμη ξεκάθαρα γυναικοκεντρικό έργο της Θεοδωρίδου, όπου η Ιστορία διαθλάται μέσα κυρίως από τα γυναικεία βάσανα της κεντρικής κατά βάση ηρωίδας του...
            Πρωταγωνίστρια μας λοιπόν είναι η Νιόβη από τα χωριά της Καππαδοκίας, που ανεβαίνει τον προσωπικό της ανήφορο.
Θύμα της φιλάσθενης κράσης της, της προκατάληψης και της φτώχειας, η κοπελίτσα θα ζήσει στη σκιά μιας διαρκούς απειλής και του υποβαθμισμένου ρόλου της γυναίκας στην κοινωνία, που την κρατά αποκλεισμένη από κάθε ευκαιρία .
Σε όλο αυτό το ασφυκτικό πλαίσιο η Νιόβη θα αντιτάξει ένα ανυπότακτο πνεύμα που διψά για ζωή και γνώση, γοητεύοντας τον αναγνώστη με την καρτερία και τη φλόγα της!
           Η πορεία της Νιόβης θα αντιπαραβάλλει τις δεισιδαιμονίες των αμαθών φτωχών ανθρώπων με την επιστημονική κατάρτιση που αποδείχθηκε σωτήρια για την επιβίωση και τους πνευματικούς ορίζοντες της ανθρωπότητας ολόκληρης.
Μια μεσαιωνικού τύπου ερμηνεία του κόσμου σε αντιδιαστολή προς την υπεύθυνη ματιά της Επιστήμης φανερώνει το πρωτόγνωρο προσωπο ενός αιώνα που έσυρε τον ανθρωπο οριστικά από την οπισθοδρόμηση στο στάδιο της εξέλιξης. 
            Ο έτερος πόλος είναι ο Φιλίπ, ο περήφανος γόνος των Καραμανλήδων που βαθιά μέσα του θα ανάψει το μίσος για τον Τούρκο τύραννο.Στην ψυχή του θα σμιλευτούν η ορμή της νιότης με τους προαιώνιους θρύλους του Γένους που πάντα αποζητούσε τη βυζαντινή του αίγλη.
        Ενας φλογερός νέος ανδρας που κρατά αδούλωτο το ελληνικό φρόνημα ενόσο  γνωρίζει το αίμα ,την απώλεια και την αυτονόμηση για να οδηγηθεί στην αυτογνωσία.
Είναι συγκινητική η αντίθεση του χειραφετημένου αυτοδημιούργητου ανθρώπου με τον ερωτευμένο έφηβο που πάντα θα τον συνδέει με τα πάτρια εδάφη η πρώτη του αγάπη..
Γύρω από το κεντρικό ζευγάρι ένας χορός τραγικών προσώπων που καθένα διατηρέι μια αυθύπαρκτη λάμψη και συμβολή στην ιστορία.
Μέσα από τις ετερόκλητες παρουσίες διαγράφονται ανάγλυφα δεσμοί οικογενειακοί και αποδίδεται η κοινωνική ιεραρχία στην αντιφατική κοινωνία των τουρκοκρατούμενων εδαφών με τον ελληνικό παλμό.
    Η τόσο νευραλγική σχέση με το μητρικό πρότυπο σκιαγραφείται άρτια, η φιλία σύντροφος σε ζωή κ θάνατο, η φιγούρα της πεθεράς και του πατέρα κυρίαρχες , οι αδελφικές αντιζηλείες προβάλλουν στην πιο τοξική εκδοχή τους.
Αυτά όπως κι η δομή της μουσουλμανικής οικογένειας αναδεικνύονται μέσα από πλήθος περιστάσεων ,συναντήσεων και χαρακτήρων .
Ανάμεσά  σε όλους δεσπόζει η μάνα Φεβρωνία ο πιο αινιγματικός και πολυδιάστατος από όλους που αποδεικνύει τη βαθιά ψυχαναλυτική ματιά της Θεοδωρίδου, παράλληλα με το κοινωνιόγραμμα της εποχής.Μιας εποχής όπου ο φτωχός χωρικός ήταν δέσμιος του προεστού και του τοκογλύφου χωρίς φυσικά καμιά κοινωνική πρόνοια...
           Το πρόσωπο που θα σας εκπλήξει είναι ο γλυκύς Τούρκος Αζέρ που σε ένα διπλό μοτίβο ξεμπροστιάζει από τη μια την ανομία του πλούτου κ τις ανισότητες της ισλαμικής κοινωνίας (που κοστολογεί τη ζωή σαν εμπορευμα) -κι από την άλλη όμως λειαίνει τις γωνίες μέσα από την πνευματική καλλιέργεια και την έμφυτη καλοσύνη.
Πλάι του ενδιαφέροντα πρόσωπα που καθένα τους εγείρει την κατανόηση ενόσο η πένα της Σόφης Θεοδωρίδου αποκαλύπτει κρυμμμένες πληγές και και απροσδόκητες στιγμές ανθρωπιάς
Σχετική εικόναΜέσα από τους καθημερινούς ανθρώπους με τους οποίους ο αναγνώστης συμπάσχει, η συγγραφέας φιλοτεχνεί ένα αριστουργηματικό ηθογραφικό πανόραμα που καλύπτει όλες τις πλευρές της καθημερινότητας των Ελλήνων της Ασίας ,με εμφαση στα χωριά Καππαδοκίας
'Ετσι, τα μάτια μας πλημμυρίζουν από μαγευτικά χρώματα το ιδιόρρυθμο , βραχώδες τοπίο της Ανατολίας κι από παραδοσιακές εικόνες των ελληνικών νοικοκυριών.
Στα αυτιά μας αντηχούν τραγούδια και δρώμενα της παράδοσης.
Παράλληλα εξοικειωνόμαστε με μια εθιμοτυπία που επιτάσσει μιαν απαρέγκλιτη Πατριαρχία.

Το πορτρετο αυτό συμπληρώνουν  εικόνες από το εμπόριο της Σμύρνης και τη νυχτερινή ζωή στην παγωμενη αλλά επίσης ακμάζουσα Οδησσο.

Το Πορφυρό Ποτάμι δεν είναι... "άλλο ένα ρομαντικό μυθιστόρημα με ιστορικό προκάλυμμα", αλλά αποτελεί μια βαθιά ανθρωποκεντρική σπουδή γύρω από την πορεία του Ελληνισμού την πρώτη εικοσαετία του 20ου αιώνα.
Μέσα από το προσωπικό δράμα των άρτια δομημένων χαρακτήρων σε αυτό το βιβλίο, τα ιστορικά γεγονότα από "γνώση" γίνονται "βίωμα" του αναγνώστη!
Αποτέλεσμα εικόνας για καππαδοκιαΚαι σε αυτό το βιβλίο η Ιστορία, διατηρέι την εγκυρότητά της καθώς φιλτράρεται μέσα από τις ατομικότητες που υφίστανται τις συνέπειές της όχι πια ως απρόσωποι αριθμοί της ιστοριογραφίας.
Στις σελίδες της επιδέξιας μυθιστοριογράφου οι ήρωες εντάσσονται στο κάδρο των ιστορικών γενγονότων ως αυτόνομα υποκειμενά της, έχοντας επανακτήσει την ιδιότητα του Προσωπου που τους απαρνούνται οι ψυχρές καταμετρήσεις, σύμφωνα με το παράπονο του Χρόνη Μίσσιου στο "Καλά ,Εσύ Σκοτώθηκες Νωρίς"...
         Γι άλλη μια φορά η ιστορική ματιά της Σόφης Θεοδωρίδου εστιάζει στη συνύπαρξη Ελλήνων και Τούρκων στα χώματα της Μικρασίας και της Ανατολίας, όπως αυτή ανατράπηκε βίαια μεσα από τους πολέμους του 20ου αιώνα..
Σμυρνιοί, Πόντιοι και Καππαδόκες τώρα στροβιλίζονται σε ένα γαιτανάκι αίματος και πόνου.
Κι όμως!
Η Σόφη Θεοδωρίδου κατορθώνει να μη γίνει μονοδιάστατη αποφεύγοντας την παγίδα της επανάληψης:
Σε κάθε έργο προσθέτει και μια νέα πινελιά ιστορικής γνώσης.
         Αυτή τη φορά οι ιστορικές της αναφορές μας ταξιδεύουν από την καππαδοκία, στη μαυλιστική Σμύρνη ,στην Οδησσό για να μας γυρίσουν στα χωριά της Μακεδονίας.
Εστιάζουν στους πόθους που τροφοδότητσαν τα φτερά του ελληνικού στρατού καθώς εκείνος ζητησε να γευθεί τους καρπούς της Κοκκινης Μηλίάς που βύζαξε την εθνική μας συνείδηση αιώνες.
Ανάμεσα στα αλλα πλανάται σα σκιά ο θρυλικός Μαύρος Καβαλάρης, ο χαρισματικός Πλαστήρας με το τρομερό του Σειτάν Ασκέρ...
Μια άλλη άγνωστη πτυχή η οποία επιδέξια εντάσσεται στην πλοκή είναι η συμμετοχή των Ελλήνων στην παρεμβαση των Δυτικών Δυνάμεων στην Κριμαία ενάντια στον Κόκκινο Στρατό των Σοβιετικών που με την Επανάστασή τους ανέτρεψαν την τυραννία του Τσάρου.
Η συγγραφέας με οξυδέρκεια φωτίζει τη δυσαρεσκεια των Ρώσων και  αναδεικνύει μια πλευρά ενός παρασκηνίου που έστρεψε τους συσχετισμούς της διπλωματίας υπέρ του Κεμάλ κ ενάντια στους ελληνικούς πόθους.
Η ήττα, η συντριβή, το τσακισμένο ηθικό του ευσυνείδητου Αξιωματικού- αλλά και οι επερχόμενες δικτατορίες που εξευτέλισαν το κύρος του στρατού κ τον αποψίλωσαν από τα δημοκρατικά στοιχεία (Δικτατορία Παγκαλου).
Έπειτα, έχουμε την  Ανταλλαγή των Πληθυσμών , που πάυει να είναι όρος απροσωπος και "Ονομασία μιας Συνθήκης"(Λωζάννη).
Τώρα οι λέξεις ζυμώνονται με χώμα, αίμα και μιαν αύρα ανεπούλωτης νοσταλγίας.
Βιώνουμε τον αποχωρισμό στην πιο ολοκληρωτική έκφανσή του καθώς μας απορροφά το χάος των  στιγμών.
Από κει και πέρα το Πορφυρό Ποτάμι συνομιλει υπογείως με τη Νύφη καθώς εστιάζει κι αυτό στην ανοργάνωτη υποδοχή των προσφυγικών ροών μιας πατρίδας που διακίως χαρακτηρίστηκε μητριά...
Από την άλλη, η συγγραφική ματιά ακολουθεί τη γεμάτη αξιοπρέπεια κ αξιοσύνη προσπαθεια των προσφύγων να σταθούν στα πόδια τους κ να χτίσουν τους πρώτους τους συνοικισμούς..
Εδώ η πλοκή και το ατομικό δράμα κυριαρχούν ξανά επιφυλάσσοντας εφιαλτικες στιγμές - αβάσταχτου πόνου, που φέρνουν το πάθος του έρωτα σε αντιπαράθεση με το απώτατο χρεος, σε ένα κρεσέντο συναισθημάτων κι εσωτερικών συγκρούσεων, που φανερώνουν την ίσως σαδιστική όψη της ζωής...
Το κλίμα σε αυτό το τρίτο μέρος, όπως το προδιαγράφει κι ο υπότιτλός της, παραπέμπει στην ατμόσφαιρα μιας γνήσιας αρχαιοελληνικής τραγωδίας με όλα τα αρχετυπικά στοιχεία της Τραγικής Ειρωνείας , της Υβρεως και της Νέμεσης...

Αυτή βαθιά τραγικότητα κι η παραφορά των συναισθημάτων στις κορυφώσεις της πλοκής ,είναι ένα οικείο γνώρισμα όλων των έργων της Σόφης Θεοδωρίδου που απαρνείται την ευκολη λύση της εξιδανικευμένης έκβασης –κατορθώνοντας έτσι να εμφυσήσει αληθοφάνεια στους ήρωές της.
Μικρό τίμημα ίσως σε αυτήν τη συγγραφική "ευσυνειδησία" του ρεαλισμού,
ο γλυκόπικρος απόηχος που μένει στην καρδιά όταν κλεινεις το βιβλίο της Σόφης Θεοδωρίδου
...Όπως ακριβώς δηλαδή συμβαίνει και στη ζωή,
που κυλάει σαν "Ποταμι"-
άλλοτε "πορφυρωμένο" από τα ηλιοβασιλέματα των ερώτων μας
κι άλλοτε βαμμένο από το αίμα των αθώων της Ιστορίας...
                                
                                                         Έλλη Δέδε

Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2017

Άλκης ΑΛΚΑΙΟΣ-Μαρτυρίες Από την Άγνωστη Ζωή του μεγάλου Στιχουργού (ΑΦΙΕΡΩΜΑ)

                                        Μιλτος Πασχαλίδης, Αγύριστο Κεφάλι 
                                       (Ο Άλκης Αλκάιος Που Γνώρισα)
                                                                                                         Είδος :Βιογραφικό
                                                                                                Βαθμολογία 10/10
                         
   
ISBN13 9789609356312
Εκδότης ΛΙΒΑΝΗΣ
Τιμή στην αγορά 13,45 ευρώ
Χρονολογία Έκδοσης Δεκέμβριος 2013
Αριθμός σελίδων 208
Διαστάσεις 21x14
Επιμέλεια ΦΩΚΙΑΛΗ ΕΛΙΤΑ

ΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΕΙ CD ME NEA TΡΑΓΟΥΔΙΑ ΣΕ ΣΤΙΧΟΥΣ ΑΛΚΗ ΑΛΚΑΙΟΥ ΚΑΙ ΜΟΥΣΙΚΗ ΜΙΛΤΟΥ ΠΑΣΧΑΛΙΔΗ


Ύστερα από δυο όμορφες αποπειρες στην αστυνομική λογοτεχνία, ο δημοφιλής τραγουδοποιός Μίλτος Πασχαλίδης αποφάσισε να χαρίσει ένα ανεκτίμητο έργο στη βιβλιογραφία της νεότερης Ελληνικής Μουσικής (ή μηπως παρακινδυνευμένα να πω "και της Σύγχρονης Ιστορίας μας", ταυτόχρονα;).
               "Αγύριστο Κεφάλι" λοιπόν, από τις Εκδόσεις Λιβάνη (σήμερα διατίθεται στα Public και Iano).Μια όμορφη έκδοση που περιλαμβάνει ένα CD έκπληξη!
              Ένας φόρος τιμής σε μια πρόωρη απωλεια.
Ένα αφοπλιστικό βιβλίο γραμμένο με ανθρωπιά κι ευελιξία λόγου, που ρέει σα νεράκι και αξίζει να ανακαλύψουν όλοι- λάτρεις του Ελληνικού Τραγουδιού και των ωραίων ιδανικών.
              Πρόκειται για μια βιογραφικών αποχρώσεων συγκινητική και βαθιά "αλήθινή" κατάθεσή του Πασχαλίδη για τη φιλία του με τον Παργινό στιχουργό- τον κορυφαίο των ημερών μας- Βαγγέλη Λιάρο.
Πώς είπατε;; "Δεν τον έχετε ξανακούσει";;
Μην είστε τόσο σίγουροι!!!! ;)

ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΒΙΒΛΙΟΥ
-"Αυτός ο τύπος, σχεδόν τριάντα χρόνια εθελούσια αποκλεισμένος σε δυο δωμάτια, ένα στην Κάτω Κηφισιά και ένα στην Πάργα, μου είχε ανοίξει παράθυρα σ' όλο τον κόσμο: Με είχε πάει στη Γη των Βησιγότθων, στο Μεξικό, στο Κατμαντού, στο Μετς και στο Πόρτο Ρίκο[...] "M.Π.
           Τώρα ο Μιλτος Πασχαλίδης ανθολογεί μνήμες μιας ευλογημένης φιλίας και μας συστήνει τον στιχουργό Αλκη Αλκαίο "πίσω από τα τραγούδια", με τρόπο σπαρακτικά οικείο- κι από το μοναχικό δωμάτιο της Κηφισιάς μας σεργιανά στα σοκάκια της Παργας και σε δρομολόγια μακρινά...
Στιγμές που δεν τους λείπει η περηφάνεια αλλά και το χιούμορ, ο αυτοσαρκασμός κι η τρυφερότητα...
     Όταν κλεινεις το βιβλίο του Μίλτου, 
έχεις βρει,
έχεις συμπονέσει,
εχεις θαυμασει, 
έχεις συμβουλευτεί,
έχεις νοιαστεί,
έχεις καταλάβει, 
έχεις απογοητεύσει 
κι έχεις πενθησει κι εσύ 
έναν πολύτιμο φίλο, 
που θα συντροφεύει για πάντα την καρδιά σου!
Μια σπάνια προσωπικότητα στις παρυφές του αληθινού ηρωισμού που πρέπει να γνωρίσουν και να τιμούν όλοι οι Ελληνες!
         Ο Πασχαλίδης με την απλότητα του και την αγνή του αγαπη προς τον Αλκαίο, τα κατάφερε να μας κάνει συμμετοχους στα πιο ευγενικά αισθήματα- και συνένοχους στις πιο γλυκιές, μουσικές "συνωμοσίες" που γέννησαν αριστουργήματα!
Ενα μοναδικό ντοκουμέντο!
Προλάβετέ το στον ΙΑΝΟ και τα PUBLIC, 
καθώς έχει εξαντληθεί στον Εκδοτικό και σε αρκετά μεγάλα βιβλιοπωλεία.



ΚΕΦΑΛΑΙΑ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ 
Ζώσα μνήμη (Αντί για πρόλογο)
"Τον λένε Βαγγέλη..."
Με γάλα και τσιγάρο
Αγύριστο κεφάλι (Μάης '98)
Χειρόγραφα
Ό,τι πέρασε, πέρασε σωστά
Καρσί
Η μόνη μου πατρίδα (είναι ο χρόνος;)
Με τσιγάρο φεύγουνε στα χείλη...
Οι τροβαδούροι της καρδιάς μου
Τζόκερ
Το καλοκαίρι της Πάργας
Μηνύματα
Η αγάπη (πάλι) άργησε μια μέρα
Επί του πιεστηρίου
Επίμετρο

ΜΙΛΤΟΣ ΠΑΣΧΑΛΙΔΗΣ CD
Καλοκαίρι στην Αμοργό (και άλλες ιστορίες)
Καλοκαίρι στην Αμοργό
Ηπειρώτικο
Σταυρόλεξο
Δε μένει πια εδώ η Χαλιμά (ντέμο)
Οι τροβαδούροι της καρδιάς μου
Το σαράκι του Ρεμπώ (πρώτο σχεδίασμα)
Το σαράκι του Ρεμπώ (live version)
Αγύριστο κεφάλι (Μάης '98)
Αγύριστο κεφάλι
Ευχαριστίες

Συμμετέχουν:Χρήστος ΘηβαίοςΒασίλης Καζούλης
Βαγγέλης ΓερμανόςΚώστας Θωμαΐδης



ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ (ΤRIBUTE)
Ποιος Έλληνας δε ζήτησε ..."Άφεση" από τη Ρόζα και την Ιστορία;;


Ποιος δεν ατένισε αναπόδραστες Ανατολές να τον ματώνουν "Σα Γυαλί" ανελέητες;
Πόσοι από μας, στη συσκότιση της εποχής μας, δεν υπήρξαμε ο... "τέταρτος" "Σε ένα Καρέ Τυφλών";



Πόσοι δεν ένιωσαν την ψυχή τους χαραγμένη ανεξίτηλα από μια Ντολόρες μυστική ;
Ποιος Έλληνας δεν ένιωσε να συνθλιβεται από τις αντιφάσεις μιας Ελλάδας "Παρθένας και Τροτέζας", που ψάχνει το μεγαλείο σε Αλκαζάρ και Καλογρέζα;
Ποιος δεν θρήνησε για νιάτα "τρυπημένα" στους βρόμικους δρόμους της "Βικτώριας" ;
Ποιος δεν κράτησε μια χαμένη αγάπη στις αλπικές βουνοκορφές της μνήμης του σαν ένα πάλλευκο "Εντελβάις- και "Κρυσταλλο Άγριο της Τσεχίας" -ανεκτίμητο κι αιχμηρό;



Ποιος δε νοστάλγησε το "Ρίγος Το Παλιό";



Ποιος Έλληνας δεν αισθάνθηκε τα φτερά του πριονισμένα -υποτελής σήμερα Βησιγότθων και "πεδίο Βολής για Ξένους Φαντάρους" ;

                                                                              

Πόσοι  δεν αναρωτήθηκαμε "Ποιος είναι ο Θεατής και Ποιος ο Θεατρώνης" σε αυτό το "Θέατρο Σκιών";; 



Πόσοι δε συνειδητοποιησαμε με πικρό χαμόγεμο πως 
"Στα Κρυφά και Ταπεινα" κρύβονται Τα Παντοτινά;
Ποιος δεν πόθησε να δρασκελίσει "από το Μετς ως το Πουέρτο Ρίκο";
Ποιος δε φθόνησε τη λεβεντιά όσων "Υπάρχουν για ένα Όνειρο κι ας είναι η Φωτιά του να τους Κάψει";



Ποιος δεν ένιωσε να λυγίζει σε τούτο το Δρομολόγιο;
Ποιος δεν ένιωσε Πουλί Παγιδευμένο σε μια κοινωνία που στα ιδανικά επιβάλλει Εμπάργκο;;



Ναι. Όλα αυτά -κι άλλα τόσα- "ανήκουν" σε έναν και μοναδικό άνθρωπο.Έναν αυθεντικό "ποιητή" ενός δικού του "ουρανου και γης που τη γύρισε όλη, με όχημα την πένα του":
Aνήκουν στον Βαγγέλη Λιάρο, που επέλεξε να συστηθεί στο κοινό με το ψευδώνυμο Άλκης Αλκαίος...(πιθανόν από τον ποιητή του 6ου π.Χ αιώνα)
Ποιος Ελληνας μπορεί, λοιπόν, να πει ότι δεν τον συντρόφευσαν σε κάποια έστω στιγμή στη ζωή του κάποια από "τα δίκοπα" αυτά τραγούδια" του Άλκη Αλκαίου;;
Σχεδόν κανένας!

Διότι ο Άλκης Αλκαίος είναι ο στιχουργός που διατρέχει το γίγνεσθαι του σύγχρονου τραγούδιου, με θεματολογία ζώσα, περιεκτική- και τρόπο ολιστικό, όντας ο στερνός ίσως λαμπαδηδρόμος στη σκυταλοδρομία των Μεγάλων στην Ελληνική  Μουσική.
Γνήσιο τέκνο του Καββαδία με την ίδια προτροπή ταξιδιών και τη διεθνοποιήση των αναφορών του, με την ίδια, ακριβή λαικότητα του λόγου, που δονεί τις ψυχές. 
        Η στιχουργία του Αλκαίου, όσο κανενός άλλου, επιτυγχάνει μια μοναδική, σχεδόν εξιλεωτική, σύζευξη ανάμεσα στους αγώνες του Χθες και τις διαψεύσεις της σημερινής, εποχής με τις φρενήρεις προκλήσεις- ενσωματώνοντας το "Ρίγος το Παλιό" στη σύγχρονη ιστορική αναγκαιότητα.
Ένα "ρίγος δίχως καμώματα" (σε μια εξαίσια υπόγεια συνομιλία με τον αριστερό ποιητή Μιχάλη Κατσαρό, που στη "Εικόνα σου" ζητά την ίδια αγνότητα, με "μεσάζοντες' τον Μαρκόπουλο, και τον κατανυκτικό Ξυλούρη να προτρέπει αισθαντικά: "Χρώματα Κι Αρώματα/ Άαασε τα καμώματα"!)
         Είναι, λοιπόν, χειροπιαστοί οι στίχοι του Αλκαίου, ερωτικοί, σύγχρονοι κι άμεσοι- 
όχι νεφελώδεις πόθοι ή αναπολήσεις:
Οι ουρανοί που ατενίζει ο Αλκαίος  επιμένουν να αποζητούν "αστέρια", χαραγμένοι όμως από τις γκρίζες ανάσες των "φουγάρων".
Νοσταλγεί πάνω από την Παλιά Φωτογραφία...
Οι θάλασσες του θρηνούν "Ναυάγια", που δικαιώνονται, όμως, από το "μπάρκο" που αποτόλμησαν.
Τα λουλούδια του δεν ανθίζουν σε παράδεισους αλλά σε "θερμοκήπια"...
Στους δρόμους που δονήθηκαν από "οδοφράγματα" υπάρχουν σήμερα αυτοκίνητα και άδειες σύριγγες.
Οι ήρωες του κάθονται αντάμα με τους συνθηκολογημένους των γραφείων- κι οι "θεοί του αιμορραγούν". 
Ξέρει πως "Ειναι παράταιρη εποχή να βρει το Δίκιο Του Ένας Στίχος".



Ένας ροκ κανταδόρος είναι ο στιχουργός Αλκαίος.Ένας υπόκωφος πυρπολητής. Ένας ερωτευμένος Ξένος.
Ο στρατιώτης που γύρισε με ξεσκισμένη τη σημαία του μετά την ήττα του, χωρίς να την παραδώσει ποτέ.
Ενας αποστρατος που δεν ξαπόστασε.
Ένας διπλά προδομένος οραματιστής της Δικαιοσύνης και του Έρωτα.
Επιμένει όμως σαν τον Αναγνωστάκη να "Μην Παραδέχεται την Ήττα" , κηρύττοντας καβαφικά (σε διάλογο διακειμενικό ανάμεσα σε δυο αιώνες):
"Μάταιο ταξίδι,Δεν Υπάρχει"!


                                                              

         Έτσι, θα  βρούμε τον Αλκαίο πλάι στον "Ερνέστο" και στα "άγνωστα αδέλφια του" από το "Αντάρτικο της Λατινικής Αμερικής". Οι στίχοι του θα γίνουν πέταλα στο γαρύφαλλο του 'Μπελογιάννη' και ρέκβιεμ για τη 'Λούξεμπουργκ'.
          Ωστόσο, παραμένει εύθραυστος τροβαδούρος "μεταμεσονύχτιων" παθών για μια 'Σύλβια',ή μια Ντολόρες, καθώς βλέπει  απ΄τον Καθρέφτη του Παραμυθιού την 'Αλίκη' "του" κομματιασμένη, σε "πολύβουους δρόμους" μιας πόλης που έχει ήδη αλωθεί από τη Μοναξιά...


Της ίδιας πόλης που κρύβει την απόγνωση πίσω από τα 'Ο.Α.Κ.Α' και μεγαλεπήβολες επιδείξεις στις παρυφές του "Γκρεμού".
Εκεί που "πεθαίνουμε ήπια". Όπως τα οράματά μας.
Kαι την είδε αυτήν την κοινωνική μετάλλαξη ο Αλκαίος αναστοχαζόμενος πικρά:
"Πώς Έχει αλλάξει Έτσι Ο Καιρός;" 
Προφητεύει τις νέες "Μπόρες" τούτος ο μέγας "οιωνοσκόπος" της Ιστορίας,αναφωνώντας:
"Κι Εγώ Θρηνώ από τώρα τη Γενιά Μου".
         Είδε ο ίδιος την "Ανάγκη" για Ψωμί και κοινωνική δικαιοσύνη να κινεί τον τροχό της εξέλιξης ,
ήταν όμως αυτόπτης μάρτυρας και της πτώσης των" ειδώλων".
Τώρα νιώθει να χρωστά μια Συγγνώμη για τους καιρούς που προσπερασαν το Όνειρο...
Και τώρα η "Ιστορία γίνεται Σιωπή".
Για τον Αλκαίο ως ζωτικό κομμάτι της τούτη η σιωπή θα έχει μια ιδιαίτερη σημειολογία.. 

Ο στιχουργός Άλκης Αλκαίος δε χρειάζεται περαιτέρω συστάσεις.
Εκείνος όμως που παρέμενε απροσπέλαστος για όλους ήταν ο Βαγγέλης Λιάρος...
Ο άνθρωπος δηλαδή πίσω από αυτό τον στιχουργικό "γαλαξία" του Αλκαίου.
Με κάποιες περιστασιακές φωτογραφίες του στο ένθετο του Εμπάργκο το 1981, μια μοναδική τηλεοπτικη εμφάνιση για τον συγκεκριμένο δίσκο και άλλη μια ραδιοφωνική εκπομπή, ο άνθρωπος Αλκαίος έμεινε στην αφάνεια.
Εγνε ο "Αόρατος Στιχουργός" σε βαθμό που καλλιεργήθηκε ο αστικός μύθος "μέχρι κι ότι δεν υπάρχει!"


Ο θάνατος του Άλκη Αλκαίου, 10 Δεκέμβρη του 2012, πυροδότησε μια εκτεταμένη συζήτηση γύρω από το πρόσωπό του και σωρεία αποκαλύψεων για κείνον.
             Ο λόγος που έπρεπε να γίνει αυτό δεν είναι μια περιέργεια φτηνής κατανάλωσης αλλά ένα απώτατο χρέος...
Η Ελλάδα χρωστά στον Αλκαιο περισσότερα από την ποίηση του...Του χρωστά Γνώση και Μνήμη.Του χρωστάμε, γιατι την ανώτερη ποίηση του δεν την κατέθεσε στο χαρτί αλλά στη ζωή!
Ήταν από κείνους που τα δίνουν όλα και, μετά αθόρυβα ,αποτραβιούνται, αφήνοντας σε άλλους τις δάφνες.
Ένας γλυκύς Ιώβ της Λευτεριάς που βάσταξε μόνος το μαρτύριό του, για 40  ολόκληρα χρόνια.
                Τούτη την αναγκαιότητα υπηρέτησαν το σπουδαίο βιβλίο του Μίλτου Πασχαλίδη (2014) κι ένα πρόσφατο εκτεταμένο αφιερωμα από το μουσικό περιοδικό "Μετρονόμος" του Θανάση Συλιβού- με σπανιες φωτογραφίες, στοιχεία της ζωής του, άγνωστες ιστορίες , χειρογραφα και πολύπλευρες αναλύσεις του έργου του...
Ας τον γνωρίσουμε λοιπον

Ο Βαγγέλης Λιάρος γεννήθηκε στις 23 Νοεμβρίου του 1949 στη Θεσπρωτία (χωριό Κοκκινιά).Σύντομα η οικογένειά του, ο Θανάσης Λιάρος, η μητέρα του Μαγδαληνή Ντίνου κι ο αδελφός του Γρηγόρης (1953) μετακόμισαν στην Πάργα, όπου ο νεαρός Βαγγέλης τέλειωσε το σχολείο με άριστα (υπάρχει φωτο του ως σημαιοφόρος!)
Παιδί πρόσχαρο, γενναιόδωρο και βιβλιόφιλο, θa επηρεαστεί σε πολλά από τον αδελφό της μητέρας του ,τον Αριστερό δικηγόρο Ζήκο Ντίνο.
Στα 17 του θα κάνει μια υποδειγματική διάλεξη για τον ποιητή Καρυωτάκη.("Ο Ποιητής Που Αγαπήθηκε Και Μισήθηκε"), που αποδεικνύει ένα χαρισματικό πνεύμα.
Γράφει ο νεαρός Ευάγγελος:"Ο άνθρωπος Καρυωτάκης αντιστρατεύθηκε το αίτημα της ζωής και πρέπει να κρίνεται έξω από την 'άρρωστη φύση του."
Αιτάται όμως την αποδοχή και την αγάπη προς 
"τον ποιητή όμως που με το γλυκό τραγούδι του[...]χλιαίνει τον πόνο,[...]και κατόρθωσε να υποτάξει την τραγικότητα του ανθρώπου στο νόημα της Υψηλής Τέχνης! "
Ένα παιδι 17 χρονών!
           Οι σπουδές στην Νομική Αθήνας και το κλιμα της εποχής με τις μπουάτ, καθώς κι η παρουσία του θείου του συμβάλλουν στην πολιτικοποίηση του (κι από αυτήν την εποχή ο Μετρόνομος διαθέτει σπανιόττατο υλικό.)
            Το 1972, βοηθωντας στον αντιδικτατορικό αγώνα, ο λεπτεπίλεπτος Βαγγέλης Λιάρος συλλαμβάνεται και παραμένει από τον Αύγουστο ως το Δεκέμβρη στη  οδό Μπουμπουλίνας...
Στα κολαστήρια της ΕΑΤ -ΕΣΑ, ο φοιτητής με τα ευγενικά, χαμογελαστά μάτια θα δοκιμάσει απερίγραπτα βασανιστήρια- από το "γνωστό" ρεπερτόριο της Ασφάλειας (φάλαγγα-ξυλοδαρμοί-Προκρούστης-ηλεκτροσόκ.)
Το μαρτυρά το γεγονός ότι τον πρώτο καιρό της αποφυλάκισης ήταν κατάκοιτος και τον τάιζαν με καλαμάκι.
Το μαρτυρούν οι "Σκιές Στο Σώμα " όπως γράφει ο Οδυσσέας Ιωάννου στο δίσκο Θάλασσα Στη Σκάλα που είναι αφιερωμενος σε αυτόν.

Τα απάνθρωπα βασανιστήρια της Χούντας επιδεινώνουν την αγκυλωτική σπονδυλοαρθρίτιδα, που του είχε- με'ηπια μορφή- εμφανιστεί στη μετεφηβεία του, σε βαθμό που κάθε βήμα τώρα να του προξενεί τρομακτικούς πόνους.
             Λίγα χρόνια αργότερα ,θα του είναι αδύνατον να σταθεί όρθιος για πολλή ώρα και το 1984 θα αναγκαστεί να κλείσει το δικηγορικό του γραφέιο στη Βερανζέρου.
       "Μη θέλοντας να εμπνέει τον οίκτο", ο Αλκαίος θα απομονωθεί στο διαμερισμά του με σπάνιες πλέον εξόδους και παραθερισμό στη λατρεμένη του Πάργα, κρατώντας επιλεγμένα πρόσωπα στον περίγυρό του.
Ο Βαγγέλης Λιάρος πλήρωσε τον αγώνα του για τη Λευτεριά ,με την υγεία του και την προσωπική του ζωή.
          Καποτε συνάντησε τους βασανιστές του.Ο ένας ήταν αστυνομικός , τον άλλον τον πέτυχε στο καράβι.
Τους "προσπερασε" με τη μακροθυμία ενός Σωκράτη, συγκρατώντας,στη μια περιπτωση, και την οργή του αδελφού του που τον συνόδευε. (Αναρωτήθηκε, άραγε, κι αυτός"αν έχουν οι βασανιστές του "μάτια ,στόμα και λαιμό" σαν τον Μάνο Ελευθερίου που τόσο εκτιμά;)
Μεγαλείο ψυχής, που συνθέτει το πιο αλησμόνητο ποίημα!
               Ο Αλκαιος μέσα στο ατέρμονο σωματικό του άλγος, κράτησε όρθιο,όμως, πάντα, το ηθικό του ανάστημα...Απο το 1977 αρθρογραφεί στον Ριζοσπάστη...(άρθρα του διασώζει το τεύχος του Μετρονόμου)
Αρχικά είχε το ψευδώνυμο "Ανζ' (Από το γαλλικό Εβάνζ" όπως τον φωναζαν τουρίστριες στην Πάργα).
Κατόπιν, υιοθετεί το 'Άλκης Αλκαίος", άγνωστο γιατί.
Από τον "Ριζοσπάστη" ο Θάνος Μικρούτσικος ανακαλύπτει το ποίημά του Φλεβάρης του 1848, που το μελοποιεί "Στα Τραγούδια Της Λευτεριάς",χωρίς να μπορεί να τον εντοπίσει ως "Άλκη Αλκαιο" φυσικά!
           Όταν έμαθε το πραγματικό του όνομα, τον κάλεσε στο στούντιο...Ο "Αλκαίος ενθουσιάστηκε και ξεκίνησε η σπουδαιότερη μουσική συνεργασία της τελευτάιας 30ετιας.
Οι δυο τους έγιναν στην κυριολεξία "ένα".
Ο Αλκαίος προσκολλήθηκε τόσο στη μουσική τους δυαδικότητα που αρνιόταν πεισματικά να γράψει για άλλους- ακόμη και γι αυτόν τον Μάνο Λοίζο!
Συστηνόταν ως "Απλώς ένας άνθρωπος που γράφει στίχους για τον Θάνο Μικρούτσικο".
Αποκορύφωμα το θρυλικό Εμπάργκο(1982), όπου σαν "Ιανός" ο Αλκαίος φανερώνει τη διττή όψη του κοινωνικού αγωνιστή και του τρυφερού-ίσως και ματαιωμένου- εραστή. Το Κακόηθες Μελάνωμα που δεσποζει στον δίσκο, το έγραψε για την αδικοχαμένη μητέρα του(43 ετών έφυγε από την επάρατο)αλλά αφιερώθηκε τελίκά στον αγωνιστή Νίκο Πουλαντζά.
         Θανος και Αλκαιος συγκρούονται έντονα για την άρνηση του Αλκαιου να συνεργαστεί και με άλλους κι ο Αλκαιος αποφασίζει να δώσει κομματια στον Λοίζο...
Ο θάνατος τον προλαβαίνει.
Για τον χαμό του Λοίζου γράφει το Πρωίνό Τσιγάρο που θα το μελοποιήσει ο Νότης Μαυρουδής,χωρίς ποτέ να συναντηθούν,αν και το ήθελαν!

Ο Θάνος Μικρούτσικος πανταχού παρών -όμως τωρα ανοίγει η πόρτα του Αλκαιου και για άλλους, όπως ο Κροκίδης, ο Πασχαλίδης, ο Παπακωνσταντίνου.Να ένα εξάισιο δείγμα ενός Αλκαίου ερωτευμένου- με τη μοναξιά του στοχαστή και την αφέλεια του παιδιού.
                               

Κακα τα ψέματα, όμως, ο Αλκαίος με τον Μικρούτσικο έγραψε ιστορία.
 Αξίζει να αναφέρουμε το παρασκήνιο πίσω από τη θρυλική "Ρόζα"(από τα κορυφαία τραγούδια του αιώνα).

             Ο Αλκαίος την έγραψε στο Νοσοκομείο της Λειψίας , ενώ έκανε εγχείρηση για να αντιμετωπίσει το πρόβλημα στην πλάτη -χωρίς θεαματική επιτυχία...(Το ποια συνάντηση είχε εκεί θα το ανακαλύψετε -πάλι- στον "Μετρονόμο" σε μια συγκινητική μαρτυρία...)
     Μέσα στη δοκιμασία του, πάντως, η τύχη μύρανε τον Βαγγέλη Λιάρο με έναν γλυκύτατο πατέρα που διακόνησε τον γιο του γεμάτος στοργή ως το τέλος, καθώς και με πιστούς φίλους που τον λάτρεψαν, όπως κι η απλή λαική ψυχή, που τραγούδησε τους στίχους του σε κάθε πτυχή της καθημερινότητάς...
Ο Άλκης Αλκαιος στη μοναξιά του θα γίνει παράδειγμα ψυχικής ευγένειας και αξιοπρέπειας!
           Σε κείνο το τσακισμένο σώμα οικούσε μια δυνατή ψυχή γεμάτη πάθος και πείσμα, ένας γκουρού των λέξεων, ένας ακέραιος άνθρωπος, που για ένα και μόνο γράμμα τίναξε το όνειρο ενός δίσκου στον αέρα (άλλη ιστορία που μας αφηγήθηκε ο Πασχαλίδης απολαυστικά!) 
Αποτέλεσμα εικόνας για παργαΤο αερακι της Πάργας θα είναι έμπνευση και παρηγοριά για τον Αλκαίο και θα ποθήσει να το μοιραστεί με φίλους, που ποτέ δεν αφουγκράστηκαν τούτο το κάλεσμά του και ποτέ δε φάνηκαν.
Το τελευταίο χτύπημα σε αυτήν τη δύσκολη ζωή, θα έρθει όταν του εμφάνιστει καρκίνος στον προστάτη με μετάσταση στο συκώτι.Θα τον παλέψει παλικαρίσια ,συνεχίζοντας να δημιουργεί άοκνα και χωρίς να αφήσει κανέναν να αντιληφθεί πόσο υποφέρει!
Θα χαρεί σα μικρό παιδί τις προσωρινές του "νίκες"στις χημειοθεραπείες, (συμφωνα με τη μαρτυρία του Πασχαλίδη).
       Θα ζήσει αρκετά για να πιει το πικρό ποτήρι μιας Βουλής που δέχθηκε ακροδεξιούς φασίστες στους κόλπους της (Μάης του 2012)- μέχρι τον μουντό Δεκέμβρη του '12, που αφήνει την τελευταία του πνοή.

Αυτός ήταν ο Βαγγέλης Λιάρος που ο ελληνικός λαός αγάπησε ως Άλκη Αλκαιο,τον πιο εμβληματικό στιχουργό της 30ετίας!
 Υπάρχουν πολυάριθμες ιστορίες πίσω από τις συνεργασίες του που αξίζει να τις αναζητήσετε στο βιβλίο του Πασχαλίδη και το ενδιαφέρον αφιέρωμα του "Μετρονόμου".
Αύτες ολοκλήρώνουν το πορτρέτο του "Ποιητή που υποδυόταν τον Στιχουργό", σύμφωνα με σχολιο του Μικρούτσικου!
Από τη μοναξιά του κατάφερε να γίνει παραστάτης καθενός από μας, στις αγωνίες και τους ατυχείς μας έρωτες...

Η ηθική κληρονομιά του Άλκη Αλκαίου είναι πιο βαριά κι από τη στιχουργική του ακόμη.
Ανήκε σε όσους "Έδωσαν Τα νιάτα Τους Και τη Ζωή Να Γίνει Τ όνειρο φέτα ψωμί...", όπως το λέει κι ο Πάνος Τζαβέλλας στο "Έντιμο Άνθρωπο"!
Για να υπερασπιστεί τον "Ανθρωπο", ο Βαγγέλης Λιάρος κατέθεσε τον εαυτό του σε μια προμηθεική θυσία, "καρφωμένος" στον δικό του Καύκασο -της απομόνωσης -ακτινοβολώντας, όμως, από 'κει "έρωτα στη ζωή και στον άνθρωπο", αντίσταση πνεύματος και φως !
               Ο Αλκαίος κουβάλησε σαν Άτλαντας στις πλάτες το τίμημα του ωραίου αγώνα του, "Πάντα Γελαστός" "Και"- σαν Έλληνας- "Γελασμένος".
Γι' αυτό ακατανόητος πάντα θα μένει της λεβεντιάς του ο "αλγόρυθμος", 
για την κερδοσκοπία των "Αριθμών"
και τα ψυχρά "Κομπιούτερς"...






ΕΠΙΜΕΤΡΟ:
MΕΤΡΟΝΟΜΟΣ (Ιανουαριος-Μάρτιος 2017)

Το περιοδικό ΜΕΤΡΟΝΟΜΟΣ του Θανάση Συλιβου φέρνει στο φως ένα σπανιο υλικό από τη ζωή του Αλκη Αλκαίου, σε μια καλαίσθητη έκδοση...
          Βιογραφιά στοιχεία, φωτογραφίες αλλά και ενδιαφέρουσες αναλύσεις κάθε πτυχής του έργου του, από ανθρώπους που τον γνώρισαν και άλλους που τον αγάπησαν ακι τον μελέτησαν σε βάθος...
Αναμεσα τους ο Θ Μικρούτσικος , ο Οδ Ιωάννου, και νεότεροι μελετητές με πιο ελπιδοφόρο δείγμα τη νεαρή φιλόλογο Μαρία Γεωργιάδου που παραχώρησε στο αφιέρωμα το δοκίμιο ¨Η Ανατολή στο έργο του Αλκη Αλκαίου".από την εργασία της πάνω στον στιχουργό.
Τα άρθρα συνοδεύονται από σπάνια χειρόγραφα του Αλκαίου καθώς και από άρθρα του στον Ριζοσπάστη τέλη δεκαετίας του '70.
Θεωρώ πως το τεύχος είναι συλλεκτικής αξίας και δεν πρέπει να λείπει από καμιά βιβλιοθήκη!

Προμηθευτείτε τον ΜΕΤΡΟΝΟΜΟ από

ΠΟΛΙΤΕΙΑ (3,75ευρω)

ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ (4ευρω)

ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΙΑΝΟΣ

Επιλεγμένα πρακτορεία Τύπου.

Η επικοινωνείστε:
METΡΟΝΟΜΟΣ-FACEBOOK

Σημειωση
Το αφιέρωμα πραγματοποιήθηκε με την βοήθεια του αδελφό του Γρηγόρη Λιάρου, του επιστήθιου φίλο του Ηλία Γεράκη, του Θάνου Μικρούτσικου, και της ξαδέλφη του Ιωάννα Ντίνου.
Επιμέλεια Αφιερώματος: Μιχάλης Γελασάκης, Σπύρος Αραβανής, Θανάσης Συλιβός
Περιεχόμενα
Άλκης Αλκαίος (1949 - 2012)
Ο Θάνος Μικρούτσικος για τον Άλκη Αλκαίο
Σπύρος Αραβανής: Η στιχουργική του Άλκη Αλκαίου
Ηρακλής Οικονόμου: Το ιστορικό σύμπαν του Άλκη Αλκαίου
Μιχάλης Γελασάκης: Η επιρροή του Νίκου Καββαδία στο έργο του Άλκη Αλκαίου
Μαρία Γεωργιάδου: Το μοτίβο της ανατολής στο έργο του Άλκη Αλκαίου
Σπύρος Αραβανής Η διάλεξη του Αλκαίου για τον Κώστα Καρυωτάκη
Μιχάλης Γελασάκης: Τρία ανέκδοτα ποιήματα
Σπύρος Αραβανής: Η ποιητική συλλογή Εμπάργκο
Ο «ριζοσπάστης» Αλκαίος, επιμέλεια: Μάνος Ορφανουδάκης
Κώστας Θωμαΐδης: In Memoriam Berliner Ensemble
Οδυσσέας Ιωάννου, Νότης Μαυρουδής: Για τον Άλκη Αλκαίο
Ηρακλής Οικονόμου: Εξαρτημένος από έρωτα. Ο Αλκαίος στο Όσο κρατάει ένας καφές
Δισκογραφία Άλκη Αλκαίου, επιμέλεια: Θανάσης Συλιβός

***